Alle inzendingen

En toch waren er twijfels, gevoed door de afstand; het pad dat Hij gekropen had, kende vele openbaringen omtrent de opgelegde waarheidsbevindingen uit bevlogen tijden. (Hoe diep liggen de wortels van het zijn? Ja!: waaraan danken wij het leven? En ook: was er al leven vóór de oerknal; was er maar eentje? Zou het niet veel logischer…

Elke namiddag zie ik hem thuiskomen. Gebogen gestalte. Klikt het fietsslot dicht. Ik spring van de vensterbank, trippel blij naar de deur, hoor zijn stap op de trap. De deur gaat open. Ik gelijk op mijn rugje. Kroelende vingers onder mijn kinnetje. Dan veegt zijn voet mij ruw zijwaarts. Kan ik wel gaan prakkiseren waarom, maar al vergeten…

Moeder ademt haar verlangens binnen, opent mijn brief en haar gesloten brein; ze is er nog, vrij van wrok en venijn, haar eerlijkheid probeer ik te winnen. Haar handen omcirkelen mijn gezicht, toen ze aan het subtiele bouwwerk rook; met mij de talrijke vragen indook, en haar adem walsde in het zwakke licht. Passie en liefde kon ze moeilijk…

De maan rolt een loper van licht op het water. We waden ernaar naakt in het donker raken niet verloren langs de baan van de maan van licht door het water alleen zichtbaar voor dat van elkaar in ons lichaam. ----------------------------------- uit: 'Loper van licht', 2008.…

Wonderlijk is 't in 't holle van de nacht, Plotsling te denken aan zoveel beminden; Als in de duistre wereld van de winden, 't Zwalpe element ligt met gebonden kracht. Dan komt zich al wat ver is weer laten vinden: De handen, de gelaten der beminden, Als in een gloed van lage kaarsen, zacht. Smartlijke vreugd te sturen naar die schijnen.…

Zag u dat groene truitje van Hélène Zie je ze wel of zie je ze nu niet Ik keek me suf maar echt ik zag geen biet Al stond ze daar te pronken zonder gêne Weer afgeplakt? Ik wou dat ik het wist Ach noem mij maar een tepelfetisjist…

Twee punten heeft het leven één is het begin en twee het end het eerste wordt je gegeven het tweede dat niemand nog kent. Geniet daar tussen verdriet en vreugd onze tijd hier is bijna te kort voor daad van liefde en deugd en niemand weet hoe de toekomst wordt. Wees dan tevreden met het heden en dankbaar voor ieder uur wat nog komt vergeet…

Het laat kokende Trump intrinsiek volledig koud dat een ICE-agent (Immigration and Customs Enforcement)  een jonge moeder van 37 jaar in haar auto heeft doodgeschoten want veelal ICE-koude Trump is niet te peilen, te meten op zijn lichaamstemperatuur warm of guur en voor welke duur hij is volledig doorgeschoten wie of wat, 'who' is Donald…

Waar lust wint van de liefde, Leert de geschiedenis, Schuilt geweld om de hoek, Is er iets vreselijks mis. Verkrachting in ’n liefdesband, Is ’t begin van femicide, Dan krijgt geweld d’overhand, Wat helaas geschiedde. Eerbre mannen, vrouwen allen, Sluit d’handen ineen, Snij af die onbeheersbre ballen, Stop gewelddadige delinquenten…

Een jaartje ouder betekent onbetwist, weer een jaartje dichter bij de kist.…

Er komt een tijd van rust en introspectie, waarin gemoedsrust zich stil laat vinden. Niet als antwoord, maar als aanwezigheid. Ik spiegel mij in wat is geweest, laat pijn toe zonder haar vast te houden. Wat ooit schreeuwde, mag nu zwijgen zonder te verdwijnen. Ik laat los wat mij niet langer dient, loop trager op een pad van compassie…

Het mokum van nu is mokum niet meer nee, ik heb het niet over de grachten dat verhaal is al oud en over the top en al even bekend als de rooftops en lofts de hangende tuinen van het opkopersgilde in londens kensington gardens en brussels paleizen bij het EU kwartier het atomium van sjeik abu dabi de kalief die op emirs…

Soms sluit ik voor even het rumoer van de wereld buiten, dan is er die onrustige kriebel net onder mijn huid. Wanneer het lawaai langzaam oplost en de ruis uiteindelijk stilvalt, richt mijn aandacht zich op het sterven van het geluid. Mijn focus verscherpt zonder dwang of grens, waar intentie als licht mijn hele wezen omvat. Ik voel…

Het stemt mij verdrietig dat ik nu als waarheid moet lezen dat jij in jouw stilte bent verdwaald stille vriend, beleden schaduw eenzaat van de wandeling in de witheid van de winter ik volg je, ik volg je   ritmisch vormen zinnen strofen onderweg naar nergens op zoek naar niemand en eindelijk zonder vermoeden terwijl een enkeling het…

De ochtend breekt als een fluistering open, boven Capelle ademt de hemel blauw, het licht schuift langzaam over stilgevallen daken en veegt de nacht uit de vijverrand. Het water draagt een spiegel van december, een streep van ijs, een zilveren litteken, waar eendenpoot en schaatsspoor als ongeschreven zinnen blijven hangen. Bomen…

Anna staat waar stemmen samenvallen niet in de modder of op het podium, maar bij het raam dat uitkijkt op beide. Zij ziet hoe woorden langzaam beslissingen worden. Hoe noodzaak zich aandient als een nette jas. Hoe rechtvaardig klinkt wanneer niemand nog weet wat eerlijk was. Zij volgt hoe schuld van richting verandert, hoe herstel…

In het rijk van licht en duisternis, waar liefde eerst een zonde is, vliegt Marianne, trots en vrij, de valse schijn voorbij. Geen glanzend harnas, geen zachte hand, maar een moerasheer uit het Duistere Land. De Bog King, nors en vol met vrees, is niet de held die zij ooit prees. Een lied weerklinkt door bos en dal, van Elvis Presley tot…

de stentorstem gooit een emmer koud water over de koortsige dromen van iemands slaap de straal van een zaklamp tast genadeloos verblinde ogen af iemand ademt nog een stilleven zit aan tafel de sleetse geur van soep sluiert boven verdoofde hoofden…

Het fragiele lijfje, wachtend in een bed ligt het oude wijfje. Gerimpeld en ontspannen drukt haar blik vertrouwen uit. Vol vrede met het besluit. Na medicijnen in het bloed. Onverstaanbaar beweegt haar mond. Vlak voordat zij de lange slaap ontmoet.…

'Wit is altijd schoon'. Zeker ook sneeuw. Maar sneeuw doet meer: alle geluiden verdoffen, een geluidsscherm rond en om. Een veilige cocon van isolement én geborgenheid. Ik glij zo zacht naar diepere lagen in mezelf. Nog even, dan haalt de dooi me brutaal weer naar de oppervlakte.…

Mensen vinden heel veel dingen vanzelfsprekend dat het gebeurt, dat het gedaan wordt wat het ook maar mogen zijn individueel of collectief vanzelfsprekend tot het moment dat ze het zelf moeten doen of er bij betrokken geraken, mee moeten doen dan voelt het, uiten ze zich veelal expliciet als zo veel minder als VANZELFSPREKEND…

Het smalle pad is beter leer ik van de volwassenen die klagend gemakkelijk de brede wegen gaan Zo eenvoudig is het niet, dat zul je nog wel merken, zuchten ze, dit is de echte wereld niet de ware, dat weten wij maar al te goed. /Bedriegers/ denk ik, daar doe ik niet aan mee lopen jullie maar zonder mij de oude tredmolens rond met doemaars…

Haar lange lijf rust als een brug over de smalle beek De gestrekte armen vleugels van hout als een hemelse handreiking Het gekerfde bemoste lijf van een bosgodin in de zomerwind Als een offergave aan Moeder Aarde…

Soms is trouw geen keuze, maar een cel zonder sleutel. Een gewoonte van het hart dat zichzelf vasthoudt omdat er niets anders wacht. We zeggen dat we vrij zijn, maar de dagen bewijzen het tegendeel. Het gebrek aan alternatieven maakt ons stil, maakt ons trouw aan een leegte die we niet kunnen vullen. Wanneer de avond valt en schaduwen…

Van de zon, de maan of enige uilen was geen sprake meer; de luchten verkleurden, los van welke vorm van tijd dan ook. Het oorsuizende gezoem van alles was voor To-To onhoorbaar, enerzijds omdat hij een torretje is, anderzijds omdat hij droomde, ja! (hoe kan een insect dromen? of zelfs dromen van oren?); hij sliep (in dit verhaal, anders klopt…

De gang door mijn verleden kent vele gesloten deuren, dichtgemetselde doorkijkjes, lijken misschien wel in weggewerkte kasten. De vloer ligt wisselend bezaaid met klinkklare kletskoek, vurige vreemdelingenhaat, onvolprezen voorwendselen, grenzeloosheid in ruime mate, om over schreden niet te spreken. De muren spreken met tongen verwikkeld…

Dwarrelend brengt sneeuw licht in mijn droom en de straten voeden zich met deze nieuwe stilte. Het water in het park roerloos (ondanks mijn adem), niets beweegt zich, behalve de droom. Glinstering wordt geboren in het lamplicht over de straten, moeiteloos springt mijn aandacht van de ene naar de volgende en volgt zo een pad door de niet…

Hij staat omdat het moet in zijn altijd open deur, geeft ieder uit verweer een trage, droge hand. Hoe gaat het, goed met mij, volleerd souffleur, en maakt zich telkens weer volmaakt van kant. Iets heb ik nu ontmoet in zijn verwarde boze geur. - En met u, mijnheer? Zijn ogen zijn verwant. ------------------------ uit: 'Deuren',…

Een mooie vrouw is langs me heen gegaan; Heel even bleef zij staan En keek mij aan; Toen is zij weer haar gang gegaan. Was zij blond Of was zij zwart? Ik weet niet meer. Alleen heeft zij me 't hart In de fluwelen avondstond Oneindiglik gewond; En 't doet me nu zó zeer, Dat ik lauwe tranen weende, Langswaar zij henen ging,…

Het sneeuwtapijt is krap drie centimeter, Die 'blizzard' hier legt alle leven plat. Men valt hier op zijn kont of op zijn gat, (Dat laatste klinkt beschaafder en dus beter.) Zorg wel bij pech - een gouden tip voor allen - Dat u nooit op uw mondje zult gaan vallen.…