Alle inzendingen

Ik schrijf...waarom, 'k heb waarlijk geen idee maar als ik schrijf doe ik het aan mijn vrienden of een instantie, maar dat telt niet mee Het liefste schrijf ik aan mijn soulvriendinnen dat zijn er hooguit honderd, echt niet meer zij wachten, zonderen zich voor mij af gaan in retraite om mij te plezieren met volle frasen openen zij kieren…

Wieg een groot verdriet in muziek, er is geen taal -- om het te dragen.…

Woorden stijgen op weerklanken in het azuur echo van de golf…

tussen het groen van kleurende bloemen zag ik ook de door - zichtigen staan naast de roodroestend ijzeren en op een wat mindere plaats de plastic gevallen een klein perceeltje voor een select gezelschap metalen bloeiers die al van ver het zonlicht weerkaatsend en zo alle aandacht vragend overbodig blijkt het bordje verboden…

Een ontevreden en eigenzinnige veehouder uit Jonen, die zijn afkeer voor de klimaatakkoorden wou aantonen, deed de methaanuitstoot fors groeien, elke dag kregen z'n varkens en koeien een groentegerecht met uien, spruiten en bruine bonen ...…

Je zal maar werken voor een industrie Die jongeren massaal verslaafd wil maken Om vapes en sigaretten kwijt te raken Op doorreis naar de chemotherapie Het lijkt me vreemd als je zo evident De kanker van de samenleving bent…

Oktober tovert in de bomen, strooit gouden zonlicht op het plein waar kinderen druk bezig zijn de tijd te vullen met hun dromen. Oktober en het deert hen niet dat weer de zomer is vervlogen, gaaf is hun spel en ingetogen. Geen kind dat reeds de winter ziet. Het vallend blad, het valt nog niet en donkergroen het gras na regen, de avond…

Getij van Westerstorm en stille wolkendagen, Van zondoorvloeide nevel, mistvergulde dauw, - Alleen de blijdschap van een god kan lachend dragen De zijden weelde van uw weemoeds kleurge rouw. Geen mens doorproeft zo zoet als de eerste rode kersen Der lenten in wier eeuwigheid hij had geloofd, De rijpe wijn die gist in uwe volle persen, De koele…

Helle lichtglanzen prijken in zalen, strijken langs verspreide schaduwplekken op wand en zoldering, willen taal wekken van kunstwerken, die hun woord uitstralen. Toverschijnsel, lichte schemer behalen samen eer, welke zich uit mag strekken bewonderaars te helpen ontdekken wat schilderij en beeld stil verhalen. Ietwat verduisterd, dan doorschenen…

het zich ontdoen van aardmantel, randzee in kaalheid blaken van naakt gesteente taxonomisch anoniem aanspreekbaar door leemte geen weerwil te ontginnen slechts struweel op maaihoogte en dan te bedenken wat eventueel mocht ontbreken het overige weglaten zonder represaille…

Ineens als je was van de lijn je blij bent met je schone kleding door je wasmachine Dat je kasten, laden hebt ze in op te bergen, onder jouw dak Je toch, bijna schuldig voelt…

Wie vaker een jas uitdoet die voedt mantelzorg!…

in de veelheid van leven en bewegen ben jij bewogen met eigen ogen door de natuur het schitterend passend systeem kapot zien gaan omdat de synchronie door mensenhanden is gaan stokken de natuur en wij zitten met onherstelbare brokken nu ook de schepper is vertrokken…

Vermaard om onze exportkwaliteit verzenden wij komkommers en tomaten, Gazellefietsen, Philipsapparaten en chipmachines (bijna) wereldwijd. En daar komt nu – unieke kroonjuwelen! – het puikje bij van onze criminelen.…

Zij hebben ons hart ingepikt, Onze groei, onze poppen genekt, Onze tuin op de trein gezet, Ons verblind met hun lichtende as. Zij hebben de zwarte zak Van hun afwezigheid strak Over ons heengetrokken En toen onze oren verpest Met de ruis van hun hemelse spraak. Dus waar ik vandaan kom, daar Moet je die opgebaarde Nog lichtjes blozende…

‘k Heb eens gedacht: de tijd zal komen, Dat Poëzie heeft afgedaan; - ’t Is uit met mijmren en met dromen, Geen zang of zucht kan meer bestaan; - Of zal de kunst het veld behouden, Zij spare ons grotten, klippen, wouden, En minneleed en dweperij, - Wil ze in de branding niet bezwijken, Zij moet met kennis zich verrijken, En volg’ het weten van…

Zij kijkt naar het licht van een ster die fonkelt ver. Zij verwondert zich.…

breek je een been ben je gelijk onthand..…

een liefdesgedicht schrijven blijft een lastig gegeven het is als een vorm van 'naakt zwemmen' zonder je al te veel bloot te geven 'onmogelijk dus' je gaat spoedig op zoek naar superlatieven die nog niet blasé zijn 'ook al moeilijk te vinden' ten einde raad doe je met het schaamrood op de kaken concessies 'sta je weer in je…

het blauwt nog niet aan het hemelgewelf de boventonen staan in het vale grauw voorlopig ligt de stad in ochtenddauw de lucht ploetert al dagen met zichzelf het lukt haar niet de pleinen te versieren de bewolking biedt haar streven tegenwicht dat geeft de straat een somber aangezicht ook mensen zijn maar moeilijk te plezieren ze slaagt…

Je rust onder donkere, rulle aarde; Je zegde me verdriet aan En ik was bang Nu is er de zachte, stille vloed van de tranen En ik ben niet meer bang…

Je aforismen zijn van hoog niveau, ik zag zelfs een excellente Amsterdamse school...chapeau! En des te fraaier is de anti-poëzie in dit poëem al mis ik ten enen male assonantie en alliteratie. Ik vergeef je het ontbreken van binnenrijm en beeldspraak ik verheug me echter over je coupletten met clichés een gebroken vers kortom…

Vooruit, even een rondje langs de velden of liever, op mijn flashscore applicaat de app die alles weet van sport, hoe laat gescoord wordt, wie gemist heeft en hoe vaak Geen cruijff ruud krol sjaak swart van hanegem geen eddy pieters graafland coen moulijn van beveren, zou hij een bijnaam hebben de spin de tank de kromme of de keu Wie…

Dank aan Hem die heel dit grote wonder schiep het grote wonder waar wij op mogen leven het wonder waar Hij alles tot leven riep het wonder ons in bruikleen gegeven. Als rentmeesters heeft Hij de mens aangesteld te verzogen Zijn paradijs, Zijn aarde maar helaas was de mens daar niet op gesteld hij was te dom en kende niet de waarde.…

Zonder voorbehoud de dag beginnen, vrolijk -- als de leeuwerik.…

nog proberen wij in te grijpen maar het is al te laat natuurlijk blijft de aarde groen maar zonder oogst van vrucht en bloem wel hitte wateroverlast stormen en tornado’s heftige valwinden onweer gigantische blikseminslagen in luchten die in tal van variaties hun slechte kanten laten zien en voelen wat er nog leeft wordt snel omgebracht…

ik zie de mezen aan de bollen hangen dan de een dan de ander en enkelen blijven geduldig aan de kant wachten vol verlangen zij zijn de laatsten in de pikorde en houden het bij wensen en hoopvolle gedachten want zij weten we zullen nooit de eersten worden en kunnen slechts wachten op onze kansen ach in wezen zijn het net mensen die mezen…

en als ik overlijd, sluit dan eerst mijn ogen voor het licht van de wereld en kijk daarna dan eventjes voorzichtig in mijn mond want alles wat jij graag nog had willen horen maar ik niet durfde te zeggen, ligt op het puntje van mijn tong…

Steeds vaker kijk ik op mijn leven terug En ben dan helemaal niet ontevreden Met wat de jaren brachten tot op heden En wat ik nu doe, ouder, minder vlug Ik dicht, dit maakt mijn dagen stukken lichter: Hier heb ik het gebracht tot zondagsdichter!…

Gelijk men kakkerlakken ziet (die men ook later in de taartvorm vindt), zo kan men reageren op wat de wandklok toont. Niet op de uren die in muren dringen van woonst of werkvertrek. Maar op de uren die, van de wijzers afgespat, verdwijnen en verdwenen zijn, hoewel ze in glitterpakken op het netvlies hangen. Dit is wat ons de wandklok toont.…