Alle inzendingen

Is het een korte of een lange nacht? Veel mensen dubben over zomertijd en raken elke keer de kluts weer kwijt. Ik heb daarom een ezelsbrug bedacht, zodat u nooit meer op problemen stuit, de ‘A’ in MAART geeft aan: klok Achteruit.…

Nieuwe momenten in het leven zijn vaak heel Spannend en onbekend, waarin onze comfortzone zonder het echt bewust door te hebben Schijnveiligheid geeft, met z’n onzichtbare muren en het ontnemen van de kans om echt te groeien, maar wie het onbekende Leert omarmen, zal een grotere ruimte aan zichzelf geven met onbegrensde…

Zojuist bij lege fles en volle maan Met dubbeltong volmaakt in harmonie Klonk onbevreesd mijn Slava Ukraini! En dronk ik op een volk tekortgedaan Het glas geheven in de stille nacht Met Ruslands wodka, als fluweel zo zacht…

Hoorde hij de schelpenzee door zijn oor; ongeholpen luisterend doet hij dat, mompelen; vergeef de verhalen hun achtergronden. Was zij de zonnebloem van verre en of, boven zwevend de wolken op de tijger haar rug: de bevrijder van dromen voor deze eindigheid. Gevallen was hij desalniettemin knie- en kleedloos als kansarme als stof in haar…

NATUURLIJK Het paradijs in zijn hoofd Creëerde prachtige vergezichten Die niet achter zijn rug om kletsten Ook creëerde het paradijs in zijn hoofd Een eerlijk, betrouwbaar en liefdevol dierenrijk Dat hem nimmer verried maar juist van hem hield Samengevat en om maar eens iets te noemen: Vergezichten en dieren Zijn zo heel veel anders…

Ik sta op het perron van mijn leven, en zie de treinen van mijn verleden. Ze razen niet meer— ze glijden langzaam voorbij, alsof ze weten dat ik eindelijk durf te kijken. In elke wagon zit een versie van mij, sommige lachen zonder reden, anderen staren uit het raam alsof ze iets verloren zijn dat nooit echt heeft mogen leven. Een trein…

van huilen naar helen van breken in delen van vallen naar staan weer verder gaan van mijn tranen die spreken naar stilte die heelt waar niets meer hoeft maar alles nog leeft van huilen naar hopen naar lichter misschien een weg die zich opent welke ik weer kan zien van het donker naar dagen van dragen naar zijn van huilen, heel even…

Jij onderbreekt mij. Ik dank je daarvoor. Elke keer opnieuw.…

Schrijvend in stilte — stilte die ademt, die wacht, die weet dat jij komt. Concentratie is onontbeerlijk, ja, maar een kus van jou is onontbeerlijker. Natuurlijk mag jij mij storen. Natuurlijk. Dat weet jij. Dat doe jij.…

Van het meerlagig verhaal vol conflicten ontging mij de paradox destijds helemaal zonder tegenspraak belandden haar elegantie en gratie in het gevang maar bleven hoe dan ook zonder kwade bedoeling ondanks de tegenslag Ik verkeer in duisternis van de waarheid en mijn geest wordt heen en weer geslingerd Was het een buitenaardse…

Het loopt als een tierelier maar je ragt veel te hard jouw brein in het rood oostindisch inktzwart klinkt niet als een kwinkelier zet nou eens een andere plaat op, die smart en jouw ego die boeien mij als niet-egotrippende lyrische bard met rede begiftigd weldenkend dier hoegenaamd niet, sterker nog en het klinkt wellicht hard…

Ik geef werk uit handen Hij moet het precies doen zoals ik het vóórzeg sneller dan ik het kan en het langer volhouden Dat gaat goed Met uitgebreide instructies en een extra batterij laat ik hem steeds meer doen al kost het me veel tijd om te leren van zijn fouten en die stap voor stap te voorkomen Op onvoorziene omstandigheden loopt…

Een luchtige open gordel van bosanemonen in beuken- en eikenwouden kronkelt vol blinkend wit met licht roze vermengd om het statige Breda werpt zijn ene uiteinde over Nederlands grens laat het sierlijk landen in het Mariapark van Meersel-Dreef.…

wie rust wil kennen moet eerst verdwijnen in arbeid in het zachte ritme van herhalen en dragen handen die langzaam hun eigen gewicht vergeten de dag die zich uitstrekt tot hij oplost in licht en pas wanneer alles is neergelegd zonder haast wanneer zelfs het verlangen niet meer spreekt komt zij rust als een dunne avondmist…

de kooi is roest en goedkope jenever, tralie snijdt in mijn tong, de vrije vogel doopt zijn vleugel in oranje zon en pist op wormen. maar in deze kapotte borst kolkt een oceaan — zwart water, soms moorddadig, mirakelvis die wild flitst in donker zout, mijn bloedwater laat hem dansen als gods vieze grap. toch rijs ik op, klootzakken, stof en…

Kleine opening licht wacht tot ik echt waarneem en blijft even stil Hoe ik kijk naar de wereld, door een kleine opening waarin licht zich verzamelt als een vloeibare belofte, en elke vorm zich toont alsof ze even bij mij wil blijven stilstaan. In mij ontstaat een ruimte waar beelden zich laten benaderen, lijnen die zich ontvouwen als…

Terwijl in het eiwit zand kinderen alweer grijpgraag kuilen graven en huilen om de hitte en hun rode moeders zich openleggen en de zon een hete man tussen hun dijen plant komt de dag kentaurisch snuivend nog druipnat het spierwit borsthaar glinsterend tevoorschijn uit het water voert luidkeels nieuwe vogels aan en fluit naar de verspreid spelende…

O, gruwzaam woord van al wat stom en plat en muf en laag is, Van elk wiens hoofd te vol, wiens tong te log, wiens geest te traag is, O, voetbalterm, o, commisvoyageurs-, o kapperswoord, Dat in elk ingezonden stuk beslist, beslist behoort, O woord dat moet gekrijst, geniest, gekrast, gebriest, gesist: “Besjlllissst!” Ik ga beslist, jij blijft…

O, Gij goedgezinde zon, geklommen boven nog kale bomen; haagbeuken tunnelen een verleden met blijvend blad; durven floreren in contradictie. Moeder van de toehoorder, spreek met mij, zo wij nader geraken tot elkaar; deel uw smaak, uw verlies in familiaire kring. Tel de ringen van omgezaagde telgen, laat u zien; basten en schorsen, geloste…

In het wilde weg Baande hij zich een weg Naar de plek hij niet wezen wou, En nimmer komen zou. Hij strandde voortijdig op ’n plek, Hij nooit had verwacht, Hij vond daar wat hij niet zocht, Hij dolgraag hebben wou, Wie had dat ooit gedacht! Hij is nu zeer voldaan, En ook heel tevree, Heeft wat zijn hart begeert. Wat deze geschiedenis Jou…

verwekking heeft een prijs een opdracht groeien leren weren zoeken vinden vrijen vermenigvuldigen vreugde angst verdriet de weg vergaan waar het grote niets de oorsprong de verwekking de opdracht is voorafgegaan…

--- Zij is weg. Zeg het hardop. Zij is weg en jij weet waarom. --- Niet omdat de liefde stierf — liefde sterft niet zomaar. Liefde wordt vermoord. Langzaam. Met kleine messen. Te laat thuiskomen. Te weinig zeggen. Te veel zwijgen op de verkeerde momenten en te veel praten als het er niet meer toe deed. Jij deed dat. Jij.…

vergeef me mijn kille woorden zo waren ze niet bedoeld, ik verkeerde in koude oorden waar warmte vanzelf was bekoeld nu ben ik terug in de haven terug uit die ijzige zee, diep heb ik die woorden begraven en mijn warmste zin breng ik mee geloof me, het vuur zal weer branden ik stuur je oprecht mijn pardon, mijn warmte ligt nu in jouw handen…

Er is een donker amoureus gezicht van een kameraad uit niemandsland diep in de late avond op bezoek omdat er ware liefde nodig is om vriendschap te laten ontstaan ze drinken een biertje samen om over voetbal en vrouwen te praten terwijl het later wordt nu er niets meer aan te doen is de weemoed begint te wroeten hij die met een naam…

Als wij opwaarts stromen, twintig vingers in één hand verschuiven kiezeldromen. Onder kruiend ijs liggen wij wang-aan-wang ontdekken het koren aan de bron. Waar goden samenscholen als oude wijzen zwijgen. Daar ligt de dam verzonken. Verdrinken mijn lippen in jouw haren, groeien wij dies natalis uit het riet omhoog.…

Je moet er twee keer in het jaar op letten Ze hangen van de zolder tot de schuur Dat hele rondje kost me wel een uur Om elke klok in huis weer te verzetten Misschien dat het voor u wel als geklets telt Ik vind mezelf toch steeds weer een verzetsheld…

Vijftig Jaar Samen Vijftig jaar geleden, begon een reis, met liefde en hoop, zo warm en wijs. Hand in hand, door de tijd gevlogen, met elk moment de liefde gewogen. Jullie bouwden een leven, steen voor steen, door storm en zonneschijn, steeds te been. Samen lachen, samen huilen, in elkaars armen altijd schuilen. De jaren gingen als een…

De deuren van de stal zwaaien wijd open telgen van het runderras verdringen elkaar wild na maandenlange opsluiting rennen springen en stampen op de ruime weide waar elke grasspriet feestroes en vrijheid roept de dolle dieren werpen al hossend de stalgeuren van hun huid door zuiv're lucht over bloemen reuk kringelt en windt op stijgt…

Eer zij de kamer goed en wel betreden kon, hadden de Geachte Heren, tevens vaste leden van het welkomstcomité, hun mening al klaar. "Mevrouw, bij nader inzien dit en dat, maar wacht eens even, hier is geen touw in rond te weven, dit tart ons aller mannelijkst verstand.” De kloof tussen hen en haar lag precies daar, in die ene…

Het lot Kent zelden Rechtvaardigheid Verwijt het lot niets Zij is slechts Een toevalligheid…