Alle inzendingen, met trefwoord gedicht

je kan lachen, je kan huilen het is de ziel achter de ogen die emotie toont lichaamstaal is schijn als de ogen niet opgaan in de vertoning alleen een tevreden hart is niet te breken een eenling openbaart zich in een ongelijkwaardige duel een verbitterde psyché herkent geen engel omdat het niet voelt en de kern daardoor blokkeert…

zoals de schilder zijn emotie op het doek smijt zo tracht de dichter in eigen woorden lichtvoetig over één nacht ijs te gaan wanneer het lukt is dit louter winst zo niet dan ga je nat...…

Zij houdt van heldere zinnen zuiver als een Travaalse winter wit van bevroren dauw. Haar woorden bevriezen soms zij moeten bij haar binnen blijven om te ontdooien zo nu en dan. Het heimwee schrijnt als de ondergaande zon en de tegelijk opkomende maan haar weemoedig maken. O laat de vaste grond niet onder haar voeten wegvallen zij…

Er woont een meisje in mijn hoofd dat is per ongeluk en geheel toevallig ze is fijn en fantastisch ze is vrolijk en verliefd. Ze is bij mij ingetrokken dat deed ze zonder kloppen. Zonder omkijken naar wat er was, geen woord over exen, geen last van het verleden, geen lijken uit de kast. Samen trekken we flesjes leeg. Een omgekeerde…

​Er glijdt een schaduw door de tijd, een stilte die het hoofd omarmt. Het gisteren raakt langzaam kwijt, hoezeer een herinnering ook verwarmt. ​Bekende namen vervagen zacht, als voetstappen op een rustig strand. Maar wat het hoofd niet meer bedenkt, voelt het hart nog aan de hand. ​Een blik van herkenning, een klein gebaar, een oude melodie…

Morgen, bij dageraad, als de velden wit worden, Vertrek ik. Zie je, ik weet dat je op me wacht. Ik ga door het bos, ik ga door de bergen. Ik kan niet langer zo ver van je wegblijven. Ik zal lopen met mijn blik gericht op mijn gedachten, Zonder iets daarbuiten te zien, zonder enig geluid te horen, Alleen, onbekend, met gebogen rug en gekruiste…

Nood breekt wet, Laat woordloos onverlet, Geheimen blijven onontdekt, Maagden zijn nog onbevlekt, Volgende stap nog niet gezet, Waarheid blijft ongezegd, Geschillen onbeslecht, Krom wordt recht.…

Men noemt het stad. Het is een visioen Van natte asphaltstraten en plantsoen En een gevangenis voor wie het wagen, Te breken met hun wetten van fatsoen. Men noemt het stad en doet er daags zijn plicht En met een nette lach op zijn gezicht Spant ieder er zijn listen en zijn lagen. En als men tijd heeft schrijft men een gedicht. ----------…

Ik liet me meeslepen door veel belovende titels gedrochten van gedichten en dito zinnenspelletjes ik ergerde me bijna dood aan de dubbelzinnige taalfouten in overvloed op het terras aan de zee en er waren ook dronken lettervlinders die meedronken uit de hedonistische poel van analfabete ziel-ontkenners navelstaarders en ambivalente amateurs…

Vanavond schrijf ik een gedicht ik weet nog niet waar het over gaat misschien over jou en mij misschien ook niet daarom laat ik het hierbij en kom morgen terug. ------------------------------ uit: "Dageraad" (2016)…

Het heeft iets onschuldigs geboren worden als een gedicht door de sterren van de nacht verlicht het is ook een verlossing per definitie ongewapend soms is het nonchalant laks waar schijn meer afstamt van deze intieme donkerte waar heimwee licht weerkaatst het blijft zelden in dubbelzinnigheid verkiest telkens de waarachtige eenvoud…

Morgen gaan we buitenspelen zet ik de zon op mijn schouders en jou ernaast worden we zwanger van stoute gedachtes en foute woordgrappen krijgt de driehoeksverhouding geen vervolg stopt de groenteboer met werken lopen kerken leeg is de straat groener dan normaal bezwijkt niemand aan drankgebruik of druk blijven mama’s leven krijgt rechts…

mensen gooien hun woord vaak nog verkeerd gespeld en in non-poëtische zinnen zonder goed na te denken zomaar overboord in deze snelstijgende zee waarin ook wij gespiegeld leven moeten mensen lezen niet weten niet wat er al geschreven is wat al zolang bestaat want dat is niet waar het om gaat waar het wel om gaat is dat zij ook…

In stilte schrijf ik dit gedicht, Althans ik tik het op mijn tablet, Letter na letter, woord na woord, Aaneengeregen in strofen. Jij hebt je slechts te voegen, Overgeleverd aan mijn wils vinger, De lezer evenwel, die is vrij, Kan doen met dit gedicht die wil. De lezer kan het lezen, of niet, Kan een maagd zijn of verkrachter, Noch de dichter…

In mijn leven waren de metamorfoses niet van de lucht ze vielen uit het heelal soms met 'Donner und Blitzen' het veranderde heel veel uiterlijk van jong naar ouder maar innerlijk bleef ik het kind, een kind van en bij mezelve een kind van de schrik, verbazing en ontzetting, maar ook van de liefste glimlach tot de meest gruwelijke afgrijselijke…

O King Charles, Uw missive is waarlijk te veel eer voor Uw nederige minder producerende woordenstrijder in de geest een respons als dit of deze had ik voorwaar niet gauw verwacht ik ben immers een armzalige bergenendalige die bij tijd en wijle  onze Muzenberg beklimt U stelt zich zeer bescheiden op, als prins der dichters niet, doch…

Een oude vrouw met een vriendelijk rimpelgezicht geeft hem wat schamele centen voor een doorleefd gedicht de innerlijke natuur laat zich weer gelden hij is helemaal tot niets verplicht er komen nieuwe fantasieën, heldere gedachten vitale energie vol gezonde fantasie manieren over humoristische mensen en grappige dieren hij slentert…

Dansend op ritme Veroorzaakt gedicht Klinkend op rijm Een lachend gezicht Zwevend op klank Wordt door gedicht Feilloos en zacht Gemoedsrust verlicht Zingend op tekst Verkondigt gedicht Uit volle borst Een hoopvol bericht Steunend op vorm Heeft een gedicht Geboren uit brein Een wonder verricht…

Elke namiddag zie ik hem thuiskomen. Gebogen gestalte. Klikt het fietsslot dicht. Ik spring van de vensterbank, trippel blij naar de deur, hoor zijn stap op de trap. De deur gaat open. Ik gelijk op mijn rugje. Kroelende vingers onder mijn kinnetje. Dan veegt zijn voet mij ruw zijwaarts. Kan ik wel gaan prakkiseren waarom, maar al vergeten…

dagelijks doodlopend op een muur van leegte van zwijgende beelden op ieder niveau en front verdwaalde herhalingen in verhullende vormen flegmatiek van de fabrieksband op vaste promptstand ijdele hoop veinzend voor een poëtisch vuur vol kundige dromers door enkel liefde en wil gedreven verheffingen stimulerende strofen fantasie als…

Het gedicht is eenzaam de mens is eenzaam de gemeenschap het ordentlijk alfabet de marcherende wereld de kreupele waarheid die jankend neerligt en dagelijks door de leugen wordt ingehaald en getrakteerd op dorst ik val langzaam uit mijn gedichten zoals mijn lichaam zijn woorden afscheidt er komt geen goud bij te pas in zulke termen ben…

Zoek heil en heul in uw gedichten; doe als ik en denk om roem en eer geen ogenblik, maar vind in verzen vrede en zielsgeluk. Veracht de wereld en zijn vals behagen in afbreuk doen, wat groot is te verlagen en al het kleine en slinkse hoog te dragen. ------------------------------ uit: Verzen (1926)…

Iemand zei me ooit Als je ooit eens dichten gaat Weet dat je alles mag proberen Als je maar twee dingen laat Begin een gedicht namelijk nóóit met ik Dat staat snel en onterecht En bovendien weet dan iedereen Dat je slechts voor je zelf vecht En schrijf ook nooit of te nimmer je leven Een gedicht achterstevoren Ook niet als je hiermee misschien…

Jouw erotische versregels doen mij romantisch huiveren vol sensueel verlangen en lustgevoelens klaar als de wakkerende wind alsof ik al een tijdje intiem woon in de mystiek van jouw erotische gedicht er vrolijk door de passionele zinnen wandel af en toe blijf wachten bij een vergeetachtige komma zonder twijfel, alleen om diep te rusten…

Stilte opent zich zaad in de aarde ontkiemt boom reikt naar het licht Poëzie ontwaakt als een klein zaadje, in het stille moment dat ik stilval. Een tedere adem van de aarde streelt mijn huid, en iets ouds ontspruit, alsof mijn binnenwereld zich opent. In de stilte tussen gedachten vind ik wortels, die zich diep verankeren, nog niet zichtbaar…

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, Nooit vond ik ergens anders onderdak; Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zwak, Een tent werd door de stormwind meegenomen. Alleen in mijn gedichten kan ik wonen. Zolang ik weet dat ik in wildernis, In steppen, stad en woud dat onderkomen Kan vinden, deert mij geen bekommernis. Het zal…

Met honderd schrijfsels en trouvailles en quasikomische ideeën brave rafeltjes en flarden pseudodoctorandus peeën zou ik je graag gelukwensen en tussen alle zeebanket en honderd gladiolen - één voor elk, en elk voor één dat spreekt medunkt toch wel voor zich - wil ik je best feliciteren en vraag je in het feestgedruis hoe prepareer…

Veel te lang lag hij al aan de kant Eindelijk heb ik hem nu weer in de hand Al een jaar niks meer geschreven Waar was mijn inspiratie toch gebleven Het was een lange tijd compleet verdwenen Al zit het dichten toch echt in mijn genen Het zat ver weg verstopt, ik was het eventjes verloren En ik kon het ook niet dwingen Het werkt niet om het…

Hoog, en nog een, nog Kijk, daar, en ginds nog Mensen, kijk dan toch Het moet gezien, geplukt opgeslagen en doorverteld Deze ballon toont precies wat jij meemaakt Je bent niet alleen En als we het vergeten zijn er weer nieuwe dichters die woorden de wijde wereld in slaan hoog, en nog een, nog…

========== =============== oude mannen zonder tanden ze kijken plaatjes ze doen geen kwaad, ze doen geen daadjes, maar murmelen zachtjes in hun huis vol boekenkastjes, hun eigen gedachtjes in parmantige praatjes, publiceren het op plaatsjes. zie mij, houd van mij, begrijp me toch. =============== ==========…