Wat de kat denkt

Elke namiddag zie ik hem thuiskomen.
Gebogen gestalte. Klikt het fietsslot dicht.
Ik spring van de vensterbank, trippel blij
naar de deur, hoor zijn stap op de trap.
De deur gaat open. Ik gelijk op mijn rugje.

Kroelende vingers onder mijn kinnetje.
Dan veegt zijn voet mij ruw zijwaarts.
Kan ik wel gaan prakkiseren waarom,
maar al vergeten en vergeven, wánt
het geluid van de blikopener
breekt door als de zon. Ik spring vlot
op het aanrecht, het wieltje snijdt
mijn snorharen mee – zit ie niet mee.

Ik eet uit mijn bakkie, hij uit het zijne,
over ons bestaan denk ik het mijne.

Avondschemer treedt in, nu poost hij
voor het raam, rookt afghaan, geniet
van wolken in dramatisch tegenlicht.
Het zogenaamd melancholische type,
bij sociale zaken te boek als moeilijk
plaatsbaar; weigert papier te prikken.
Waant zich gedoemde dichter, wil zich
tussen decadenten schikken.

Vult mij in met aansprekende, mij echt
volkomen onbekende eigenschappen:
dat ik zou aura lezen, heel mystiek
uit de ogen kijk - o ja, die bieden dan inkijk
in het oude Egypte – heeft ie een boek over,
ik er graag bovenop , kan ie mooi niet
de bladzijden omslaan – ik spin daarbij!

Heeft geen meissie – de loser.
Wordt ie voor behandeld bij het RIAGG,
de rukker – effe lachen, als het mag.
Grote dichters dronken absint, neukten
zich druiper na druiper, maar hij al blij
dat zijn neus van voren zit, niet opzij.

Straks zet ie die Shostakovich op,
gaat emotioneel door het lint, vast vals
spontane emoties aandikken, met spijt
dat niemand ziet: het authentiek verdriet!
Selfmade dramaturg van angst en pijn.
Zolang mijn plekje warm is laat ik fijn
hem alles inbeelden, maar lang wachten
kan ie, tot ie uit zijn veilige volière
uitvliegt als de albatros van Baudelaire.