Dementie- Vervlogen Woorden

​Er glijdt een schaduw door de tijd,
een stilte die het hoofd omarmt.
Het gisteren raakt langzaam kwijt,
hoezeer een herinnering ook verwarmt.
​Bekende namen vervagen zacht,
als voetstappen op een rustig strand.
Maar wat het hoofd niet meer bedenkt,
voelt het hart nog aan de hand.
​Een blik van herkenning, een klein gebaar,
een oude melodie die stil ontwaakt.
De wereld verandert, de geest wordt zwaar,
maar de essentie blijft ongeraakt.
​In de stilte van wat niet meer kan,
leeft de liefde die nooit verdwijnt.
Want wie je was en wie je bent,
is een licht dat zacht blijft schijnen.

... Was gedicht voor mijn moeder. ...

mijn gedicht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 5