Alle inzendingen over filosofie

Ik ben niet gemaakt om boven alles uit te stijgen. De wereld vraagt geen kroon, geen vlag geplant in vruchtbare aarde, geen mens die zich tot middelpunt verklaart. De bomen groeien zonder mijn toestemming, De regen kent niet mijn naam, En zelfs de sterren volgen mijn gedachten niet. Lang heb ik gedacht alsof woorden dingen konden vasthouden…

Al die stoffelijke geluidsdragers, ze drukken zo op mijn gestel, gemoed het gemoed van ze te willen, moeten bewaren, houden, behouden, nog eens te moeten beluisteren nou mogen dan, maar dat kost een vermogen aan tijd: de EP's, LP's, bandrecorderbanden, cassettebandjes dan ook nog de beelddragers, super 8 films, videobanden, foto's, dia…

Het vlees vertraagt, de uren wegen zwaarder, elke beweging is een moeizame winst. Ik heb de grens van de jaren leren groeten; het lichaam schikt zich in zijn eigen herfst. Maar de ochtend duldt geen lijdzaam wachten. Met stramme vingers breek ik de stilte open: ik roep een denker aan, schrijf een transcriptie, en dwing het wit van de pagina…

Tussen lucht en meer drijft een stilte zonder haast licht ademt in mij In de vroege stilte van mijn gedachten wordt elke indruk een lichte golf die door mij heen beweegt, een trilling waarin iets in mij wakker blijft nog voor het een vorm krijgt. Als het licht verschuift in mij wordt elke nuance groter dan ze lijkt, een fluistering die…

‘k Gil de longen uit mijn lijf zolang ik niet weet voor wie ze ademen Mijn geluid weerkaatst van berg naar berg steeds dichter bij de stilte Het schoolbord is weer leeg De hele geschiedenis is een tel lang Soms vraag ik me af of ik besta ‘k Hoor dan een echo “Besta, besta...”…

In een oogwenk een ademtocht beslist de wereld wie jij bent Een glimlach betoverd een frons bekend en oordeel is gegeven zonder pardon herkent De spiegel liegt niet maar wat weerkaatst spiegelbeeld alleen een omhulsel een verhaal dat nooit verveelt Een lach bepaalt kans op liefde de juiste huid wijst de weg naar vrijheid en je…

De klok tikt de twijfel binnen. Je staart naar de scherven van een plan, vraagt je af of dit het moment is waarop alles kantelen kan. Men noemt het vallen, men noemt het verlies. Maar de grond is slechts een startpunt, als je er zelf voor kiest. Want mislukking is een fabeltje, een stempel van de zijlijn, onterecht. Zolang je ademt, zoekt…

De letters op de steen vervagen haar naam gedragen door graniet half verweerd staat er: ‘Sofia,’ te lezen maar verder ontrafelen kan ik niet Verteerd tot echo van leven liet zure regen sporen achter dat heeft haar scherpte weggezogen de goud vergulde tekstlijn is nu een leeg festijn En ik vraag me af wie hier begraven zou zijn wie ligt…

Met spitse maskers stiefelden ze voort Neusophalend want dat was beschaafd zijn Zich aanstellend om in de gunst te komen Betrappen zou hij ze op al hun houdingen Dwars ingaan tegen hoe het dient te horen Maar meer nog was het een protesteren Tegen de burgerlijke braafheid wat hij deed De duffe slaafsheid die daarachter zat Wat hij diep…

de weg ligt open onbepaald en zonder hekwerk wie beweert te weten wat achter de sluier rust metselt langzaam ramen dicht en noemt die stilte zekerheid maar juist het zoeken houdt de geest in beweging de vraag loopt voor ons uit als een lamp in mist geen waarheid gestold in steen geen antwoord dat voor altijd blijft passen alleen ruimte…

Voor het ontwaken van de straten een spoor van dauw tussen stenen en gras, mist als ongeopende herinnering onder mijn schoenen het breekbare bewijs van het bestaan takjes, zand een verloren veer alsof de aarde zelf aarzeling in lagen achterliet steeds verder het zwijgen in om vóór alle anderen de verborgen betekenis aan te kunnen…

Als we straks de herfst uit onze aderen snijden, de winter verdrijven uit het menselijk bloed. Als er een onafgebroken lente gloort, een felle, kille stroom die weigert te vertragen. Dan zal de aarde buigen door haar hoeven, het gewicht dragen van wie niet meer gaat, er geen schaduw meer is voor de jeugd, omdat de oude bomen blijven staan…

De ochtend schuift voorzichtig langs het raam. In de keuken staat de tijd te dampen uit een kop die langzaam kouder wordt. Mijn handen kennen inmiddels de traagheid van oude bomen. Zesentachtig winters zitten in mijn huid, niet als een last, maar als jaarringen van doorstaan. Soms loopt mijn broer weer even met me mee. In het ritselen van…

Het hart wil helen, bouwen, sussen, en dooft de brand met olieblus. Het kust de wonden tot ze zweren, en noemt die harde slag een kus. De hand die zacht de vleugels spreidt, breekt soms de vogel in zijn vlucht. Wie helpt zonder de weg te weten, verandert briesjes in een zucht. Een blind kompas op open zee, brengt elk gewenst schip in nood…

de mens gaat metende door het leven doorlevend wat schrijnt dit voelen . doormetend tot in het zijn vergeten dat een meetlat slechts ergens naast gelegd wordt en wat meet de mens wetende dat een lat veelal te hoog gelegd wordt misschien is het niet het leven dat langs ons glijdt maaar wij die verdwijnen in het…

Rollende nachttrein lichten glijden door het glas een slapend gezicht Nachttrein staat stil in het dovende blauw; zijn metalen huid bewaart het laatste licht. Raam spiegelt een hemel die zacht en zonder haast naar donker helt, terwijl het spoor niets meer verlangt. Wagons schuiven het station uit, een zachte ruk door lucht die al naar…

Niks loopt weg bij haar in dit huidige heden van volle schijnwerpers en letterlijke rancune door gedachten van macht waar voor haar dood precies op het einde de rivier opdoemt alsof zij nimmer een enkeltje krijgt Vanuit haar toen doorgepakt en voldaan ligt niets ongedaan voor eeuwig te wachten al daalt geen besef in met de ramen…

De aarde barst aan de oppervlakte. We zien scheuren in het ijs, een droge bedding in het zand, en noemen het een crisis van de tijd. Maar de hitte schroeit vanbinnen. Daar waar gedachten botsen, waar angst zich vermomt als ambitie en alle stilte is ondergesneeuwd. Elke storm die over de aarde raast, is slechts de as van een interne brand…

Het water vraagt geen weg, het stroomt omdat het stromen moet. Het zoekt de laagte, wijkt voor rotsen, een rimpeling die langs de oevers spoelt. Traag en breed door vlak land, dan weer wild, schuimend door een nauwe kloof. Het draagt de bladeren, de boot, de tijd. De stroom kantelt, is nergens thuis en overal tegelijk. Het botst, het…

Het lot is nu eenmaal wat het is dat is wat het lot is anders zou het iets anders zijn Als een steen op je pad ligt kun je proberen te duwen tillen en trekken terwijl alles verandert voor je ogen waardoor je kijk op de wereld verkleurt Je kunt dreigen en stampvoeten hoewel het verstandiger is om na te denken verantwoordelijkheid…

Boven de gele korenvelden Kijk je mij aan Je fluistert mijn naam in de wind Die rond je torens waait Mijn stappen draag je reeds Mijn hand ligt in de jouwe Mijn hart klopt in jouw zuilen Mijn zingen hoor je binnenin Alles leeft en ik bemin…

Wij staan op de rand van de afgrond en in plaats van te vallen, tekenen wij een brug in de lucht. Niet God schiep de betekenis, wij hieuwen hem zelf uit de harde rotsen van een zwijgend universum. Er is geen blauwdruk vooraf, geen kosmische hand die ons opvangt. De hemel is een leeg canvas dat angst aanjaagt tot het glanst. Kijk hoe wij…

Ik zit in de stoel die mijn contouren kent, naast mij de boekenkast, een gestapeld monument van andermans gedachten. Elke rug een onontdekte straat, een stad waar ik doorheen kan dwalen. Het blauwe licht van het scherm glanst. Met één vingertip breek ik de muren af. De wereld stroomt vloeiend onze kamer binnen: continenten, oceanen, verre…

Wisdom begins with wonder - Socrates We werpen onze eigen barrières op soms uit noodzaak soms uit vrees vertoeven we achter de onzichtbare tralies van ons bestaan en creëren onze eigen kerker omsloten door angst en ego doorlopen we ons pad sommigen zelfs nooit enig inzicht of vermoeden gehad van de onderliggende oorsprong die…

zenders spuwen harde vectoren over de kaart het lexicon marcheert in haakse lijnen een raster van claims bezet de ruimte clash van doctrines in dwingende cadans staccato signalen eisen het nulpunt op dogmas botsen tot een felle ruis dan kantelt de matrix alle frequenties vallen vlak de dwingende ruis lost op in wit geen zendmast die de…

Sinds ik in de slaap, waak, wakker periode goed anticipeer, visualiseer en vooral repeteer spring ik zo mijn bed uit het dagelijks podium op om mijn verplichte kunstjes te vertonen het is wel een 'One Man Show' er zit maar één mens in de zaal die zit me dan vooral niet in de weg want ik ken de tekst van mijn bestaan ik weet me goed…

De mooiste mensen verdwijnen ook. Dat is de enige eerlijke wet die schoonheid kent. Dus maken anderen kinderen, foto’s, herinneringen— iets dat blijft spreken wanneer hun gezicht door de tijd wordt gewist. Maar jij kijkt alleen naar jezelf. Alsof bewondering voldoende voeding is om niet ten onder te gaan. Je brandt op eigen vuur,…

Om gedecideerd geen blik toe te laten Was roerloos als een pantser zijn gezicht Vreemd afgezonderd zat hij daar aan de toog Sfinxachtig rokend met een glas bier Hij hief het naar zijn mond en nam een teug Waarna hij stoer kringetjes uitblazend De peuk aftikte op de rand van de asbak Een verrichting met devote attentie volvoerd En staren…

Het ruist, een frictie in de witte ruis waarin de outline wankelt en de code breekt. Een scherpe prikkel eist de focus op en dwingt het systeem uit de comfortzone. De koorts die stijgt is pure dynamiek, een signaal dat door de matrix snijdt, de status quo hardhandig opheft en ruis filtert tot nieuwe helderheid. Het schuurt waar de…

De nacht verliest haar zachte vorm, pixels suizen door mijn matte glas. In de plooi van het kussen wist een algoritme traag mijn schemering, ik slaap in ritselende code. Mijn hand tast naar de koude rand, mijn kamer ademt als een server, elke droom telt zachtjes af. Onder mijn oogleden gonst de upload, woorden breken door het glasvocht:…