Netgedichten over filosofie

er is geen verdriet in een wereld waarin niemand bestaat, wij schenken het leven en verwachten dankbaarheid niet meteen. eerst moet het kind leren praten, daarna leren we dat geluk ergens moet zijn, er altijd iets moois te vinden is, meermaals noemen wij het niet geboren worden een verlies, om het vermeende verlies te herstellen…

De nacht ademt herfst en natte bladeren, wanneer hij zijn intrek neemt in de taal. Adrianus bouwt uit lettergrepen zijn eigen, overkoepelend verhaal. Vanuit het bolwerk van de filosofie kijkt hij naar de binnentuinen van de geest, waar de gedachten als schimmen dwalen, alsof er nooit een grens is geweest. Hij zweeft transcendentaal boven…

Nu pas begrijp ik waar dingen vandaan komen. Een ontmoeting blijkt jaren later een begin. Een afscheid gaat verder. Niet alles blijft waar ik het achterliet. Ik word wakker, zet koffie, kijk naar buiten. De dag wacht niet op wat ik begrijp. Dan ga ik. Er ligt weer een dag voor me.…

ik was de luis tussen berenvachten door vachten verslindende tijd liet mij door de spil der tevredenheid, het spinnen kwijten, maar droeg haar bekoring tussen de mijten…

Ik heb lang gedacht dat er bij het ouder worden meer antwoorden kwamen, dat ik op mijn zestigste alles wel zou begrijpen. Maar hoe langer ik leef, hoe meer vragen er bijkomen. Waarom vinden mensen elkaar, waarom lopen ze elkaar voorbij, waarom overvalt de geur van een keuken mij op een willekeurige dinsdag, waarom kan iemand die ik…

Alles is één en alles is anders. We komen en gaan en moeten alles leren, eer we verstaan dat ieders wijze van zijn uniek en toch hetzelfde is als bij elk ander. Wat is het doel van onze lange zoektocht want we vinden niet maar worden gevonden. De rivier vertrekt hier maar komt nooit nog terug en wordt weer elders water maar later…

Dit is een vogel en hij wekt mij alsof hij geen vogel is en alsof ik niet verloor van die afgrondelijke, donkere slaap want dit is een vogel en ik bevrijd hem alsof hij een vogel is die me klapwiekend wakker houdt Het onvermogen om te breken Het zich vertakkende verlangen naar aanhalige armen in de woestenij van de eenzaamheid. Want dit…

Frisia droeg de zee diep in haar bloed waar wind nog sprak in zout en oude stenen waar storm zich mengde met het oerbegin zij kende de kracht die uit de bodem groeide een stil instinct ouder dan het land wanneer de zwarte schepen nader schoven de Vikingen kwamen donker op het water met ijzer vuur en honger op hun kiel frisia week…

ik zoek klik na klik naar een brief die kwijt is niet voorgoed niet ergens in de wereld maar hier op mijn eigen scherm alsof ik met iedere knop de vergissing ongedaan kan maken de techniek weet precies waar alles is alleen ik niet een berichtenapp kent geen vergeetachtigheid een zoekfunctie geen twijfel een verzendknop geen aarzeling…

je eet wat rijp is wat zich zonder verzet in je hand legt je kent de smaak maar niet de tijd die nodig was om hier te komen onder de schors loopt nog altijd het stille werk van wortel naar blad misschien is dat wat dankbaarheid is: niet teruggeven wat je hebt genomen maar iets heel laten waaruit het opnieuw kan ontstaan je…

Lenny is vier. Nog klein genoeg om de wereld met zijn handen te snappen — een steen, een grasspriet, de hand van zijn moeder, de schouders van zijn vader. Deze week zijn eerste schoolweek. Ik heb zijn dagen gevolgd: twee lieve juffies, Stephanie en Laurentine, de spin op de kapstok, een hand die nog even zwaait. Hij leert straks letters…

Wat zou ik graag geduldig zijn, de tijd beleven zoals die is en komt, niet haastig zijn, maar dulden dat de uren soms traag voorbij gaan, trager dan ik wil. Vanwaar dat ongeduld, het nog niet rijp zijn voor de stilte, de onmacht? Al zoveel jaren mocht ik leven maar dit blijft nog een groot verlangen. Hoe kan ik dankbaar zijn voor zoveel…

rijkdom begint niet waar het geld ligt maar eerder bij de hand die het naar zich toetrekt bij de prijs die iemand niet betalen kan bij het bezit dat langzaam de eigenaar wordt meer nog meer tot alles een getal krijgt en niets meer genoeg is dan die vreemde stilte een tafel en niets dat nog genoeg is…

ik geloof niet in een hand die aan de geschiedenis trekt niet in een stem die bepaalt waar wij heen moeten maar ergens achter wat wij kunnen meten begint voor mij een ruimte geen hemel geen wonder geen antwoord eerder een bron waaruit iets komt dat wij zelf niet kunnen verklaren misschien is dat wat mensen God hebben genoemd…

waakzame zwanen in witte gewaden laten de jongen samen begaan, hebben gevaren reeds in de gaten, geven de vaart en het rustpunt aan…

In de loop van de tijd scheurde alles wat verbonden was als een schiereiland van het land uit elkaar Kwijtgeraakt kwijtgemaakt waar zijn de fundamenten hoe dicht je scheuren in tijden van razernij Verzegelde herinneringen achter ontzegelde vensters een draaierig slingeren tegen de muur Verliezen vinden een graf achtergelaten…

Vanuit deze ruimte groeit het verlangen om bewust te leven. In de vroegte van een dag die nog niet gekozen heeft, blijft een ruimte tussen dingen bestaan, waar tijd ademt en herinneringen zich zonder haast ontvouwen. Daar beweegt de toekomst als een dunne lichtlijn, niet dwingend, niet luid, maar helder genoeg om een richting te suggereren…

Er was een man die naast mij liep toen het begon te regenen. We schuilden onder hetzelfde afdak en keken naar het pad dat langzaam donker werd. Hij vertelde niets bijzonders. Een dochter die ver weg woonde, een hond die hij had gehad, het dak dat hij moest repareren. Toen klaarde het op. Hij stak de weg over, ik ging de andere…

Ze zegt niet wanneer ze komt. Ik zet mijn lichaam op stil en wacht tot het wachten zelf geen wachten meer is. Zoveel jaren dacht ik dat het teveel voelen een lek was, iets dat afgedicht moest. Nu weet ik: het is de opening waardoor het licht anders valt op een vleugel die toch al naar iets anders op weg is. De rups wist niets van vliegen…

Ze zeggen: wijsheid komt met de jaren, alsof kennis zich opstapelt als stof. Maar het brein is geen archief — het is een rivier die zich herschrijft, elke bocht verlies, elke golf winst. Wat zij traagheid noemen, is niet meer haasten naar het antwoord. De vrouw die zoekt naar een woord weet wat het betekent — alleen de weg erheen slingert…

Ik heb ze opgezocht in inkt die bruin werd van de tijd, namen zonder gezicht, data zonder adem. Een kind, vijf jaar, geen jaartal daarna. Een doodgeborene die achter de heg van het kerkhof een laatste rustplaats vond. Een vrouw, verdwenen na de bevalling, daarna alleen nog wit. Een man, de klei nog aan zijn handen, op zijn vijftigste al…

Achteruit kijken naar de voetstappen in de sneeuw, elk spoor keurig verklaard, elke misstap een les die pas na de val een naam kreeg. Maar de voeten staan al weer stil te trappelen, neus naar het wit dat nog niemand betrad, geen kaart, geen les, alleen kou tegen de wangen. De tred gaat verder terwijl de verklaring nog buigt over…

Ik heb nooit gedacht dat ik zou blijven. Geen lijn zonder einde, nergens. En toch, hier is het, nu. De zin terwijl het gebeurt. Een dag telt omdat hij eindigt. Een gesprek raakt je omdat het ophoudt. Een hand die je vasthoudt is waardevol omdat ze ooit loslaat. Sartre zocht een gemis dat ik nooit heb gekend. Misschien verschijnt betekenis…

Jij zegt: alweer een week voorbij, alsof de dagen ons voorbij lopen in plaats van wij hen. Ik denk aan de eerste keer dat ik alleen fietste, hoelang die zomer duurde, hoe elke straat toen nog iets te melden had. Nu ken ik de straten uit mijn hoofd. Ze zwijgen als ik langskom, en zonder hun stem telt de klok niet meer voor mij…

Aan tafel schuift een zin als een stoel over een houten vloer. Iemand legt woorden neer, niet om iets te bewaren, maar om de lege plek tussen twee ademhalingen dicht te timmeren. Aan de overkant knikt een gezicht op de juiste momenten. De ogen staan open als ramen waarin niemand verschijnt. Buiten trekt een merel één heldere…

krakend in tijd ten onder gaan maar in onze woorden in onze eeuwen van traag geleefde tederheid samen blijven voortbestaan of zijn wij elkaars dromen hebben wij ooit bestaan…

Aan het einde van mijn pad zie ik dat ik de architect was van mijn eigen lot — niet de wind die stuurde, maar de hand die tekende. Lijn voor lijn, soms in het donker, tastend naar een vorm die zich pas prijsgaf toen ik hem al bouwde. Was er een plan? Of ontstond de vorm in het lopen zelf, zoals rivieren geen kaart volgen maar er een achterlaten…

Er is een verhaal dat vervaagde, een tuin die zich achter ons sloot op de dag dat we wisten wat we niet meer wilden weten. Maar niet alles ging verloren. Kijk omhoog, op een avond zonder wolken, zonder licht van steden — de sterren staan er nog, onaangeraakt door alles wat we sindsdien deden. Zij herinneren zich niets van onze val, zij…

hoe wijds zijn mijn woorden die onzinnige klanken in grootsheid trachten te bevangen het onweerstaanbare vast te leggen in strofes die gelegd worden zonder enige aandrang van poëzie of rijm het is de “ verrukking “ van het momentum dat als een plotselinge lik van je hond dat liefdevol het kwijl over je gezicht laat druipen en je het zonder…

Licht op de vloer, half over de drempel, een mus tikt tegen het raam en is weg voor ik kan zeggen wat ik zag. Koffie wordt koud terwijl ik zit te kijken naar de damp die dunner wordt en dunner. Gisteren ligt achter de deur die ik dichttrok. Morgen is een kamer die ik nog niet ken, de meubels staan er niet. Hier: een fiets over grind die…