Netgedichten over jaargetijden

Dat ene eerste gouden gevallen blad dat ooit zo vanzelfsprekend voor haar lag ze wilde het terug zoals het was de oorsprong van een stil gewas ze liet zich dolend leiden om haar tuin dwaalde rond, en bleef staan Deze tuin scheen echter nergens heen te gaan, in haar wens liep iedereen met haar mee niemand wist, zocht, of keek…

De zachtblauwe lucht als bij valavond in mei. De herfst wordt lente.…

Weer zo’n afwachtende herfst die braaf jaagt door de bomen bedeesd beukt op takken, maar feilloos elk sprankje hoop breekt op die laatste straal van het najaarszonnetje De langverwachte winter komt of niet, de stille sneeuwklokjes verschijnen evenwel, evenals kronkelende toverhazelaars zo rijk als de jasmijn kan zijn zal zij geuren…

Twee zwanen in sloot gracieus zwemmend achter elkaar rietstengels flankeren hun wit Veel wind, geen leven lijkt er op straat Kraai tollend in lucht, drie andere rollenbollen er aan Oranje besjes aan vuurdoorn Bruin kastanjeblad hangt droog De bruinzachte naaldjes van larix als willen ze strelen Ik hoor iets en kijk, zie aan overkant…

zacht hoorbaar is de symfonie van dwarrelende sneeuwvlokken die met hun opera ouverture het publiek achter de warme ruiten lonkt met hun kristallen naaktheid dan sterft de ouverture weg in de pluche en de onthulling van een een nieuwe wereld raakt in een overdonderend proloog waar het auditorium de klanken ademt van een weids en wit requiem…

In de lente van mijn leven zal ik nimmer door te streven op zoek gaan naar geluk Bij mens en dier en de natuur met open blik en zonder vuur want al het kwade is vergeten Als de zomer is gekomen met lange dagen in de zon koester ik het reeds gevonden Geniet van zoete dromen totdat herfst ze meeneemt als blaadjes aan een boom Door…

Herfstig blad valt neer raakt de rand van stil water kringen zonder klank Herfstblad zakt traag neer, alsof de lucht het nauwelijks nog draagt; het raakt mijn binnen zonder haast, en in die lichte val wordt zelfs stilte iets wat hoorbaar blijft. In de diepte van de herfst vouwt het licht zich dunner rond mijn gedachten, alsof het zichzelf…

nu het kouder wordt, de herfst meer kleurt, de wind gaat wervelen, de regen sombert tegen de ruiten is alles vreemder dan al die jaren hiervoor het donker kent geen vergelijk, het dient zich aan - hoe vreemd toch - telkens als de zon zich zuid-westelijker gaat gedragen gaan schaduwen verdwijnen en trekt de rook van de houtkachels slome sporen…

door het stille blad van de hoge platanen schijnt tegen zessen het lage herfstlicht zo zacht als een donzen schapenvacht…

zo valt de herfst in de schemer van tollende bladeren en wijkt het leven af van licht en spel schaduwen dolen met hun lichtbrekers en laten zich als vluchtige gedaantes mennen door windvlagen door de paden van de reeds gekapseisde seizoenen iets mistroostig placht dan toch in dit weemoedig najaar het nut te ervaren waarom het komen…

Aaneengesloten grijs van wolken hangt over Alphens kampeerplaats. Het leven ligt stil binnen woudreuzen vol vocht, omringd door hagen. Een hoge eik houdt koppig zijn groen; onder hem kleuren struiken fel. Rijen woonwagens, deftig uitziende hutten, zwijgen gelaten. Paarden in de stal bij het woonhuis laten zich het vol lust smaken…

Wat is ons leven broos als blaadjes van de beukenbomen die dwarrelen in de wind al is de lucht nog vol van zomerdromen... Al is de lucht nog blauw en straalt de zon met vreugde - ons lied is kort van duur hoezeer de melodie ons ook verheugde...…

Dor blad op de grond stil sterft de oude zomer tijd neemt alles mee Bladeren lossen zich los en vallen als trage gedachten naar een aarde die hen ontvangt, waar elke beweging vertraagt en het seizoen nog draagt wat al begint te verdwijnen. Hun kleuren kantelen naar een palet dat zich zonder haast terug- trekt uit de wereld, waar nerven…

Het najaar daalt geruisloos neer en legt zich stil over de stad, een zware deken geweven uit de adem van verloren zielen. Ik loop over het bekende plaveisel waar de schaduwen zich strekken, terwijl in de schemering de menselijke ego's stijgen en weer vallen. In de verte jagen miljoenen stemmen bezeten voort, koortsachtig op zoek naar de illusie…

Nazomerlicht valt over het vlakke landschap alles komt dichtbij De ochtend ligt stil in het licht dat door de bomen valt, en ik voel hoe alles zich nog eenmaal opent naar warmte, hoe het groen in mij dieper wordt terwijl zomer zachter ademt. De lucht draagt de geur van gras en aarde die de nacht nog vasthoudt, en elk geluid komt dichterbij…

Een oude klok tikt zacht tegen de blinde muren de weide wereld buiten krimpt ineen De lenige bomen buigen in het duister, maar in haar slaap is zij alleen. Buiten jaagt de haastige regen, de woeste storm spookt hevig om het kleine herenhuis. Binnen, onder een sprei van wol, is zij gelukkig in een veilig thuis. Zij droomt van blauwe…

naijlend in tussenvorm met overhang boven velden de aanloop naar het aantrekken van een jas de vergrijzing van blauw overvolle fietspaden de geur van een nieuwe school het schijnsel van kunstlicht meeruren voor de tv en dat bij gekortwiekte dagen geur van bos, bier en brandhout het afgezakte thuiskomen en overblijven bij intredende…

de zon staat steeds vaker op verblindende hoogte als zij haar zachtgouden haren duwt over onze afdraaiende zijde de lichte nazomerwind is hard geworden voor handen in jouw bleek gezicht begint de kou te snijden en laatbloeiende bermbloemen schenken een felrode glans als bloed het land overstroomt tot pal voor onze voeten…

Brutaal de hitte die neerdaalt buiten haar tijd, zelfs schaduw helpt niet. Alleen de waterval hier gunt mij een toevluchtsoord.…

Zomeravond - een trilling blijft achter in het hoge gras In het vroege zomerlicht dat zich zonder haast over het veld ontvouwt, merk ik hoe de warmte in dunne lagen ademt en mijn huid herinnert aan een eenvoud die ik bijna vergat. Wanneer de middag zich als een zachte sluier rond de bomen legt, voel ik hoe het landschap in heldere tekens…

Rondom het hechte, maar milde kasteel willen ruime, kleurrijke bloemperken ondanks zware hitte hun bloei versterken. Toch blijft de zon trots op haar woekergeel. Tenslotte laat enig regengestreel gloed en koelte met elkaar samenwerken. De verfriste vijver krijgt liefdesvlerken: vurige hartstocht brandt uit de kikkerkeel. In de rijke hof…

natuurdichters gedijen bij de jaargetijden het groene voorjaar de warme zomer het herfstachtige najaar en ten leste de vrieskou van een strenge winter dichters hechten zeer aan de seizoenen als inspiratie voor de verzen die dan weer gedijen bij het bestaan en het verstrijken van de vergankelijkheid...…

De dauw doemt op Langs het paardenpad Het was geen flop noch top Oneindig in het zwarte pad Vebeter de zon maakt het schijnbaar Duidelijkheid Een goed gebaar Uit goedheid Nooit meer gaat nooit meer op Het was niet top Noch flop Maar gewoon koppies op Naar buiten in de regen Niet dood meer even leven Als een evenement Als voetstappen…

Het blauw van 1 mei pluk ik van de lucht eigen ik me toe op dit scherm. Rustgevende kracht.…

Aan het somberen over ouderdom en mankementen terwijl ik mos weghak van het tuinpaadje. Zwaar werk voor een 84-jarige, daar niet van. Een zoon stuurt een bericht: 'Geniet van de mooie lentedag!' Terstond gaan mijn ogen en oren open. Ik zie het zomerhuis in de lente, een maarts viooltje in de wei. Ik hoor het ti-tu-ti-tu van de koolmezen…

Zo komen de meisjes samen zes over land en ze stappen een voor een op de vlonder. Niet hangend aan een waslijn maar als danseressen aan een bar de rokken niet doorzichtig licht in de wind boven stromend water kijkend naar het land. Ze zijn niet even groot, muzieknoten op een balk, misschien zijn ze aan het zingen. Eén meisje wijst met…

De vlinderstruik staat in volle bloei, vlinders dartelen in het rond. De zon schijnt verblindend fel, de bladeren lichten blinkend op. De zomer zomert als een carrousel, draait en draait maar door. De winter is nog eindeloos ver ver achter de zomerhorizon.…

Van het strand sloeg ik het duin in Een bruine lege vallei lag daar eenzaam voor mij met slinger pad Met de wind in mijn rug woei het helm naar èèn kant Op en af ging het en ik gewaarde in een kom èèn gele narcis wilde ‘r bijna een foto van maken Zo fier, alleen in dat bruine duin Achter een volgende heuvel stond een groepje narcissen…

Bloesemstruiken staan nodend tot sprookjestochten én daagse werklust. In het tulpenperk zorgen groepen viooltjes voor sprookjesgeuren.…

Dank alle strandtenten met wapperende vlaggen die open zijn weer in de lente schuilplekken op alle momenten, bij storm en bij regen Je kunt je verheugen op hen na kilometers alleen op het strand, jezelf laven aan warmte, aan rusten drinken en eten Terwijl door het raam de zee, vissersbootjes, het zand te zien, op de achtergrond veel…