Netgedichten over liefde

Dezelfde zwart-wit foto van jou in geelgroen laat maar een schim zien van jou, schimmiger nog dan foto's zijn Nergens kan ik heen om jouw warme huid aan te raken, jouw adem te voelen, te horen spreken en kussen Onze liefde in jouw oogopslag Alleen nog op foto's En ook die zullen er na mij niet meer zijn…

ben jij weg en ik alleen dan ben ik eerstens blij geen aandachtvragers om me heen ik ben volledig vrij actiefilms op de tv bier en whisky, snacks en pret mijn gevloek, geschreeuw van nee en veel te laat naar bed en in dat bed slaat het dan toe ik weet eerst niet wat het is de slaap komt niet al ben ik moe omdat ik voel dat ik wat mis…

Nog een wijle spreken mijne ogen nog niet vermoghende tot wederrust te neigen, want zij aanschouwt mij immer aan. Mochte zij mij willen, mochte zij met mij ten slaapwaerde gaen. Zeker zal zij geuren naer laet-herfstigh rozenbloet, ende haere borsten begeeren een lentebloesem te onthullen. Het zijn mijne lippen die dorsten…

het raakte de veredeling die in een zoen opnieuw tot bloei kwam, al is het zot om te schrijven van “ opnieuw “ want ze is nimmer van mijn zijde geweken de dagen dat ik in verdriet geraak spreidt zij haar stamper over mijn meeldraad en ontvangt haar stempel de stem van verantwoordelijkheid en is de ze kelk die me bevrijdt van geuren…

Kom, blijf nog even aan het water, waar het licht de bomen raakt. Ik schuif wat dichter naar je toe, je hand ligt open in de mijne. De wolken drijven langs hun spiegel, een gouden rimpel breekt het blauw. Je wijst me waar de nevel opstijgt; ik kijk, en kijk dan weer naar jou. Er zit een blaadje op je schouder. Ik neem het weg, je buigt…

omdat ik niet weet of jij koning van de vogels geworden bent of misschien die ene vogel in de schemering die aan onze meiboom groeit omdat ik niet weet of jij een feniks bent nestelend in de geurige kruidenboom of het paard met vleugels dat ik vanmorgen in de wolken zag omdat ik weet dat jij onveranderlijk mijn onmetelijke liefde…

ik bespeur je liefde in elk moment, zelfs als wonderen spijbelen en herstwinden aan je adem rukken, iets boven- natuurlijks is de staat waarin je placht om affectie te laten schitteren in je spiegelschrift hoe bedaarlijk jij mijn chaos kan hanteren als het spreken mij de nacht toekent met uithalen die de ketenen in mijn ziel doen kletteren…

Uytterlijck ghebeeldt in lijvelijcke omheyninge, in blinkende plechtighe toghen, . Alwaer die Schoonheyt haere stoffelijcke goetheyt te sien gheeft. . Maer daerboven viert een sachte glansinge in uwe beyder ooghen, als een stille wederklanck van licht. . Zij spiegelt den ongherijpelijcken wegh naer dat woordelooze ghevoelen…

Ik, Penelope, was een ware trofee voor mijn man, Odysseus, de koning van Ithaka. Hij was het dus die in mijn zoon, Telemachos, de strijder ontwaken deed, ver voorbij de horizon van mijn dromen, waardoor mijn moederhart harder bonsde; mijn verlangen naar hem, mijn geliefde, - O, Odysseus! die mijn zoon zich niet herinnerde van…

Steeds verfijnder ken jij jouw gevoelens Zo interessant Kijk toch eens hoe open en kwetsbaar jij je graag laat zien en vrouwen uitnodigt om in jou te wonen Jij hebt zoveel te bieden dat hun aandacht vraagt bij jou thuis, maar het is er ongemakkelijk koud en hard naast de sofa waarop ze jou verwennen en jij voldaan dat liefde noemt…

Onwetend van oneindigheid van jeugdigheid in levensduur van 't eeuwig Elyzees elixer in Circe's magisch receptuur troont mij de gif- en kruidenmengster schalks en bevallig qua postuur mij naar haar hoge rotspaleis daar vleien zich tegen een muur de negen van ons schip verbannen vastgeketend en tot zwijn gemetamorfoseerde mannen Doch…

ghe leest dit met een kloppend herte, soo mach men hopen, ja nogh stercker. . ghe leeft gewis in mijn ghe-dicht, ick schenk u adem ende morgenlicht, mijn bezielinge is in u gekropen. . 't is een langh zoeken gheweest naer 't rythme van uw wordinge, door luysteren, voelen ende schouwen. . oogen verhalen 't meest, soo segt men dickwils…

Uitademend op mijn huid voel ik je leven. Van de koude avondlucht huiver je licht. Waar zijn de gedachten die wij delen. Begrepen is beaamd. Anderen kunnen op ons wachten. Lachend schenken wij geduld. Een briesje, bladeren bewegen, terwijl duisternis omhult. Een lantaarn noodt tot vinden. Is er iemand die ons zoekt? Dit is een even…

De stormen zijn doorstaan de winden en de zeeën Het belangrijkste blijft het onbegrijpelijke raadsel dat jij graag bij mij bent bloot voor mijn handen en mijn kussen bij mij ligt en met een zucht ons beiden laat voelen dat het leven goed is We zijn voelwassen nu kennen de hemel van de huid de tintelende sterren de zon waarin we…

Ik droom van verre, onbekende stranden, waar golven fluisteren in de vroege nacht. We reizen samen door de wildste landen, omdat jouw hand de verste reis verzacht. Geen kaart die onze eigen koers kan dwingen, geen grens die houdt de vrije vleugels tegen. Ik hoor het lied dat wij vanavond zingen, twee sterke vrouwen op de open wegen. De wereld…

Op de vloer luister ik naar jou, ver weg in huis de geluiden blijven onderweg ergens hangen - je bidt als een vogel en ineens duiken er vragen op mij, die me verlammen (Soms zijn het jouw handen ..om mijn borsten of jouw mond ..jouw zuigende mond) Het plafond is leeg, niets te zien, alleen te voelen maar ik geef geen kik Ik hoor jouw…

Er woont een meisje in mijn hoofd dat is per ongeluk en geheel toevallig ze is fijn en fantastisch ze is vrolijk en verliefd. Ze is bij mij ingetrokken dat deed ze zonder kloppen. Zonder omkijken naar wat er was, geen woord over exen, geen last van het verleden, geen lijken uit de kast. Samen trekken we flesjes leeg. Een omgekeerde…

nimp mi in dijne aorme, kum mi haole, ghij, engheline van den nacht . verzacht mijn schurend daghdröome in 't vervloekte aardsche dwaole . immers, ick zweef mit tastende hande op 't lenghend loover van lichte luchte luusterend naor dijne innighe zoete zuchte . opdat sij eens in mijn herte zulle belande om mi mit dijne teederheid te bevruchte…

Je bedoelt het goed maar het is ziekmakend inplaats van gelukzalig makend je bent goed diep van binnen in je hart want ik ken je - ik ken je langer dan vandaag je was als een onschuldig kind eerlijk in je gevoel liefde geven en ontvangen was je doel zonder schroom of gevoel met angst voor een alles vernietigende wervelstorm voor ogen…

Symfonie op de grens van mijn leven, gebroken na de uren op de harde kerkbank in de geur van het braaksel van een weggedragen vrouw: vagevuur en de waanzin van de duivel voor haar ogen - wild stampend als een beer danst hij om haar heen ....Raak ons aan, vernietig hem ....vernietig al haar herinneringen ....aan hem, en vaag mij…

Deze ouverture is mislukt tijdens het refrein ben ik mijn zinnen kwijtgeraakt aan woorden die er met mijn tekst van doorgingen. Heb jij misschien nog een paar woorden over of zullen we zwijgen en ons laten leiden door het ritme van de liefde?…

door één geest gedreven samen gebracht, warmbloedige harten kloppend op wacht, nevelen wijken voor licht van de zon, muren bezwijken waar tederheid won, handen die troosten met eeuwige jeugd, eindeloos lied van verlangen en vreugd, heilige ogen fluisteren zacht, liefde en vrede vervullen de nacht…

s Nachts besef ik niets tot er sinaasappelgeur bestaat een man die tot mij praat gekleed in niets wat te raden laat Slapend weet ik alles, goed en kwaad, een man een man een woord een woord en daad de wereld vol bodems en zaad waaruit een magisch mengsel ontstaat Dromend zie ik scherp en zacht een strijd van gras en vacht en dwars door…

hoe jij me ademt wanneer mijn adem weent, jouw liefde mijn uitgeworpen anker zekert met de lijn die ik in onzekerheden met lussen en knopen benedendeks had laten liggen doch jij schippert door het ruim, hanteert het reven en manoeuvreert mij door het gangboord en ontdoet me van al het gelede tuigage dat door stormen in een oogwenk…

Vurige met afwisselend tedere klanken aan empathie en verbondenheid geen gebrek de liefde tafel is gedekt…

Ik hoef niet te denken aan jou, je had al een ander en het is erger om dat nu te weten dan toen het begon Jij had het fijn en miste me niet Zij was begeerlijk en ik was er gewoon tot je toch maar wegging en mij de fantasieën liet hoe het misschien anders had kunnen gaan…

In het terebintenbos van Moreh wonen de knoestige schaduw bomen gastvrijheid wordt blijheid in ‘t licht van de belofte een schoon vergezicht…

verdwalen in elkaar elkaar verliezen elkaar terugvinden in het laaiend tedere tijdeloze…

zij dienden elkaar zonder woorden butlers in een huis van huid hij kende de kamers van het zwijgen en wist waar het verlangen schuilt zij droegen elkaars kleine dagen, de jas, het verdriet, de stille last de liefde had geleerd dat nabijheid nergens haastig past soms boog hij dieper dan zij durfde soms knielde hij voor wat brak maar…

Het Restaurant der Liefde In het restaurant der liefde, daar gaan we samen heen, de sfeer is warm en zacht, geen plek voelt zo sereen. Met kaarslicht op de tafels, een glimlach op ons gezicht, genieten wij van elkaars gezelschap, in dit zachte licht. De muren vol schilderijen, zo kleurrijk en fijn, het interieur zo charmant, als een kunstwerk…