Alle inzendingen over maatschappij

Als de bloedige aftocht van cijfers het zwijgen oplegt aan letters telt een generaal zijn medailles een stad zijn doden als de bloedige aftocht van cijfers het zwijgen oplegt aan letters blijven de straten zonder beeld en kleurenblind achter daar, op die plek waar één gelijk is aan negen en tien of aan oneindig en niets telt men medailles…

wat als je alle ogen verzamelen zou die jou ooit smekend hebben aangekeken of jij hen asjeblieft helpen wou als je elke hand vastpakken mocht welke jij jouw hulp geboden hebt je huid spotgoedkoop aan verkocht als je iedere maaltijd die je weggaf aan allen die het konden gebruiken zonodig bracht jij het eigenhandig en in draf als je de…

Er zijn dagen waarop een naam sneller valt dan de waarheid. Een gerucht heeft geen bewijs nodig, het wordt geloofd. Iemand wijst. Een ander herhaalt. Nog iemand weet hoe het ongeveer zit. Zo groeit een verhaal dat nergens hoeft aan te kloppen om overal binnen te komen. Misschien was er schuld. Misschien ook niet. Maar tussen…

Hand in hand wij gaan onzichtbare lijnen dragen verbonden in stilte. Hier mogen mensen elkaar dragen, zonder verwachting, zonder vaste richting, zoals handen die vanzelf verzachten wanneer nabijheid ruimte krijgt om te ontstaan. In het zachte midden van een oprechte ontmoeting mag kwetsbaarheid landen als licht op water, waar wie zwaar…

Stevige schoenen, nodig voor wat onderweg ontstaat Voor de last van wat niet achterblijft Voor herinneringen die zich vastzetten klevende grassen in hondenharen Voor vragen die bij de eerste toren nog zwijgen verderop het ritme van de stappen aannemen Het meanderen door rivieren zoals tijd door een mensenleven…

Al die vaders in hun Mr. Marvisshorts strakgestreken blouses of afgekeken T-shirts die stumperds met tattoos op teenslippers anderen ongegeneerd met Happy Socks ze lopen hier rond als hippe daddy’s met nog wat overbodig lelijk spruit in een caddy-dinges met blue-ish shader-plu te shinen op de ronde weide in mijn park Een aantal met een…

De zorgkraan drupt, de muren knellen, geen huis te bekennen voor wie wil starten. We tellen de handen die bedden verschonen, maar mantelzorgers dragen te zware lasten. Vrijwilligers gezocht, de gaten worden groter, een stille storm die door de straten raast. Maar kijk naar de horizon, de lucht is nog open. De kaarten liggen schudbaar op de…

Door onze red-de-wereldzeeën onkundige redaxy NIET-GEPLAATSTE REACTIE op "AQUA" van Anneke Haasnoot * "Had ik hem nooit met een karveel bevaren langs de Afrikaanse kust, dan was de ondermaanse wereldzee voor de makreel en aten octopus en haai geen plastic soep uit com.bol met zeemeermin op een atol tussen Mombasa en Mumbay verbleven…

Wolken voorbijdrijvend in rookgetint glas. Aan de voet van de doorzichtige kolom verkoopt zich het laatste nieuws: de invalide werd middenin het gezicht geschopt en toen met rolstoel en al overboord gegooid. De krant wordt omhoog gezogen fladdert, kantelt, drijft en duikt op de thermiek van uitlaatgassen klemt zich dan vast aan het glas,…

* It is no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society – Jiddu Krishnamurti * Na een leven vol zinloos gezwets overheerst door geroddel en geklets kon niets hem meer bekoren Nooit geweten van tevoren dat nergens meer bij willen horen het resultaat zou kunnen zijn in het menselijk domein waar oppervlakkigheid regeerde…

Veel muizen in de kooi en het licht blijft steeds langer aan De spanning loopt op We leiden ze af met hapjes en drankjes mierzoet of alcoholisch het werkt allebei We zetten de verwarming hoger We zetten er nog wat muizen bij Het piepen zwelt aan /Geef ons een eigen huis /Geef ons een buiten /Geef ons meer tijd /Geef ons de nacht…

Ik juich, geen hoger heil heeft ooit mijn ziel gestreeld dan dat ik, Nederland, op uw grond ben geteeld, dat fijn gevoel voor kunst, dat reine hoger leven is, Nederlanders, u bij uw geboorte reeds gegeven; Denk enkel maar aan Vader Abraham en diens onvolprezen smurfenlied, en shalalie aan Sieneke, zulke zangers vindt men elders niet; Redenaren…

Het vooruitzicht is nu juist het hangijzer dat te lang in deze veel te hete zon is blijven liggen waar je alleen maar je vingers aan kunt branden Een zekere mate van zelfkastijding is mij echter als geboren antitheïst niet vreemd wel vreemd zijn de grote hoeveelheden zoete trivialiteiten die hier almaar geslikt worden of genegeerd zonder…

de tijdlijnen stromen over van meningen als opgewaaid zand iedereen roept en de modder spat omhoog tot we elkaar niet meer zien we willen de stroom dwingen vangen in filters van ons eigen gelijk maar vechten tegen het troebele water maakt de kolk alleen maar wilder laat het los geef de golven de ruimte adem in, zet de schermen uit…

We slaan de boeken open op de pagina’s die schuren, voelen het koude marmer van namen die we niet kenden, zien de breuklijnen in de straten van de stad. Het verleden is geen rugzak vol stenen van een ander, geen vonnis dat we dragen in het felle licht van vandaag. Niemand vraagt om tranen over gisteren, om het buigen van een rug onder andermans…

Kijk niet naar het verleden niet naar de statistieken die dienen te stijgen en zo de afgrond verdiepen waarin je niet durft te vallen Draai je liever om, stap terug en leef zoals oude mensen eenvoudig, zonder illusies over wat je nodig hebt Zet zoveel stappen terug dat je weer tijd hebt om niets te doen Kies als geuzenlid van de splinterpartij…

De stof die om haar schouders valt, is geen gevangenis, geen muur, het is een vrije, bewuste keuze, een eigen kompas in het uur. Niemand meet haar waarde af aan de plooien van haar kleed. Maar zie de ware schaduw vallen, waar het krijt de lei niet raakt. Een meisje dat naar buiten staart, terwijl de poort haar wereld sluit. Geen boek dat…

Zij eisen geen kansel, geen marmeren steen, geen priesterhand die hun taal verklaart. Schuif de tolken opzij. De grond spreekt stroef maar rechtstreeks, een trilling in de voetzool, een rimpel in de slaap. Geen kansel heft hun botten uit het zand. De aarde stampt onder tienduizend voeten, een ritme van huid, stof en herinnering. Hun…

Waar niks van waarde overblijft geen gevoel in zijn/haar lijf beklijven wil een verwaarloosbare wind zelfs vrij spel krijgt bij een gebrek aan boeiende elementen als de betekenis volledig ontbreekt de stekende leegte hem/haar bleek achterlaat met onwaarachtige woorden over veerkracht of strijd uit zijn/haar kromme duim gezogen argumenten…

De ingevallen gelaatstrekken van een maan: de senioren mokkend in ouderwets chagrijn, een glyfosaatveld aan haat ten onder gegaan (doornen van de duinvariant, als snijtanden, tekenden en sneden de kleding, hun huiden als flinterdunne herinneringen op stranden); deze seizoensluwte brak hun schone hemden, alles was klaar, drijfzand zoog aan…

Verhalen blijven komen op het bureau van hout dat bezwijkt en zwijgt onder zijn uitgewoonde idealen van a-loket naar b-loket verdwaalt hij in het wangedrag dat ‘verfijnd bescheiden’ heet dit veld van goudgeel rogge slaat genadeloos zijn gezicht hoe pijnlijk dat het kaf al weet dat grote wieken kraken draaien ze onderlangs passaat…

Een stille echo laat een wrede weerklank horen van het jarenlang timide zwijgen over een koude oorlog met vele gewonden en vrouwen met kinderen die niet vechten konden een zwijgende weerkaatsing zonder enig herkenbaar geluid van ziekelijke mensendromen ongelijkheid nog in arbeidslonen nu de wapenen des onheils kletteren en nog meer…

De cirkel draait, het haakje sluit, het woord krijgt weer stem en hout. Wat Gutenberg ooit heeft gezaaid, verdwijnt nu in het schermpraat. Vijfhonderd jaar lag alles vast: in zwarte inkt, in lood gegoten. De schrijver sprak, de lezer zweeg, de wereld leek haast dichtgespijkerd. Maar telkens als de taal verandert, begint ook iets in ons…

Dorstig van honger lees ik toppen van achter naar voren in het bos onder een valwind geprint beklim ik het woud van roterende klonen waarin ik essentiële bomen vind bloedend tot op de sokken gekapt blader ik mee met het volk van Kronos lees van de oude Skoda van Janos, het dronen van molens, dispenserende vrouwen verwaaiend op het recht…

Ben ik een profiteur van lotgenoten, als ik besluit dat ik nu ziek ben? Het zou de wereld verkeerd veranderen: hogere kosten een lager rendement en het systeem blijft als er niet genoeg mensen voorbij meedoen of niet meedoen leven met minder en dus meer natuurlijke menselijkheid zonder stok achter de deur om samen te leven buiten…

. de kerk was dood geen ziel te bekennen ook niet in de gewelven het godslampje is gedoofd of uitgegaan uit zich zelve . de neus ruikt enkel een muffe sfeer zo een die al lang voorbij het heden is niet meer levend, ademend, laat staan nog kan luisteren naar die ene mens wel naar de zwarte druipkaars uit een laatste mis . ja, het blijft…

Tussen glazen aan monden hangt een zweem van Java een vinger kruist het glas langs mijn kruk ademt de rook van Merapi boven het hout een metalige klik vanille raakt jasmijn en een leren jas de kleur van lava warmt mijn voeten hoor in de verte gerommel van koekjes in blik…

Leiders van veel grootse landen verzamelen vooral jaknikkers in hun kring vertrouwelingen hij houdt ze dreigend in zijn handen die gedweeë hielenlikkers deze verblinde volgelingen tillen hun leider op het schild die slaat daarna heel wild naar elke vrije demonstrant en vermeende tegenstand met afwijkende opvattingen een veronderstelde…

We doorkruisten de termietenberg de blauwe moeder zag haren groeien op kale plekken honger druppelde langs vorken – in de dis krulden wortels op het oeverloze zand we vraten alles krasten aan het bord aan het vergraste tafelkleed verslikten we onze rituelen likten het ongebleekt katoen.…

Het is onduidelijk wat ik in de spiegel zie maar het is beslist geen mooie vrouw het is angstaanjagend dat ik zo lelijk tijdens mijn leven ben geworden leven doe ik niet langer in de duisterschaduw van de rijke mensen, die ik zonder twijfels hypocriet noem met hun belachelijke gedrag alsof schoonheid voor een spiegel te koop is niet nadenkend…