Netgedichten over tijd

´t parelt de aardkloot trekt het zich weer eens aan toch niet echt nat geworden zoals vroeger, natte broeken, hele dagen kleven, weken, maanden zoals je alles groter maakt verkleint de tijd je tot de dingen? voorgerecht: "niets" op het menu zijn de servetten al gesteven?…

ooit waren er veel om over te gaan: wegen, stegen en straten nu is de situatie zó: veel zijn er opgebroken, een aantal lopen dood nu zoek, bezoek ik de weinige wegen die nog resten loop daar, soms voetje voor voetje, met licht gebogen hoofd op weg naar de grens als ineens ook achter mij de weg wordt opgebroken adem ik even diep…

Het is een koude winternacht Monsters tonen weer hun macht Toch te warm voor zachte sneeuw Deze nacht duurt wel een eeuw. Ik wandel door een koude stad En snak naar een zacht, warm bad Ik wilde dat ik de tijd veranderen kon Omdat ik lust naar de brandende zomerzon. Het enige wat ik kan doen is wachten En trachten deze nachtmerrie te verzachten…

In stilte ontbijten doe ik het liefst. De ochtendschemer voorzichtig zichtbaar boven het huis van de overbuur. Er zijn exact vijf winteruren verstreken. Terwijl ik mijn tweede boterham beleg met Postelkaas, denk ik sereen aan de relativiteit van de tijd.…

danig in gebreke gebleven de scheurkalender liep zeker vijf weken achter de spreuken blijven vooralsnog ongelezen met een schuldgevoel en achterstallige gedrevenheid zet ik het op een scheuren in mijn aan enthousiasme grenzende haast ben ik spoedig de tijd vooruit...…

De zon hangt loom tussen de huizen oude mannen op een bankje halen herinneringen op aan vervlogen dagen soms, valt er een traan van gemis Nieuwe bladeren vullen de leegte in de stilte van verblindend licht de zon gaat onder in een rode gloed in elk seizoen zit dood en bloei Je woorden in touwen verstrengeld een gevecht tussen duivel en…

vaak raken woorden als een reliëf de kruin van mijn hersenstam, het ontluikt zoals een storm uit een lentesprong die in rustte was gebleven daar soberheid van tijd haar deze slaap gunde spinsels als kraakhelderwit krijten kreten vol nonsens als sub-wijsheden op het lichtbaken dat in de late uurtjes aan het slot van tijd tracht te sleutelen…

Van duister naar dauw Maanlicht in de nacht, Sterren dansen door de tijd, Diepe, zachte rust. Zilver op de plassen, Bladeren ritselen zacht, De aarde ademt. Koele bries waait aan Dromen weven stil hun web, Tijd verliest haar kracht. Licht breekt door het duister, Vogels groeten zacht de zon, Een nieuwe ochtend. Van dauw naar middagzon…

met losse steken rijgt zij het gemis van alle dagen met draad en dunne naalden aan elkaar witte steken van boven naar beneden door het smartelijke zwart een tijdelijke plek voor het onthechten dat de afhechting niet verstaat de tijd rijgt de verliezen vast de losse steken houden haar amper bij elkaar…

De gezichten in het glas waren ooit van vlees en bloed een jonge man met vrome ogen een moeder die zacht zong nu zijn ze opgelost in het kille kwikzilver van de tijd hij schraapt de achterkant van de spiegel kaal in de hoop een glimp van zijn eigen jeugd op te graven maar hij vindt slechts het stof van een mislukt bestaan zijn vingers…

in de oude spiegel keer ik de tijd van zoveel jaren duizenden dingen en jouw gezicht de spiegel gunt mij heel even jouw onvoltooide volmaakt getroffen portret je ogen warm diep en bewogen jouw beeld en mijn ziel verzachten met het keren van de tijd ik blijf je zien tot er geen licht meer is…

Deze naam van het woonhuisvertrek bij gegoede Romeinen had vaak een vijvertje in het midden van de vloer vele deuren langs de wanden die toegang gaven tot alle kamers zweeft met zingende wijs door meer dan twintig eeuwen nooit belemmerd door tegenspoed en overwinning van tijden zet zich nog in het heden vast heerst binnen grote hallen…

Laat toch het weven Clotho jongste schikgodin Stop nu je gespin Het kortste strootje Voor het geknakte leven Atropos knip door Clotho weef niet meer Die fragiele levensdraad Sla acht op de wens Atropos bedenk Meten is vaak niet weten Van een diep verdriet De meetstok is zoek Het weefwerk is neergelegd Geen gesponnen draad Wat…

als bij het afdalen van een kiezelpad langs een kust een zelfgekerfde wandelstok in jouw hand de klok van een kapel klinkt op jouw bevel of bij het opstijgen van dat maakbaar land aan die zee het aangepaste vleugelplan van jouw hand de zon aan de hemel zakt in haar zetel en bij het verdwijnen van elk groene blad van de struik die…

dit is een klaarwakkere dag die gisteren nog niet geboren was de ochtend lijkt voorlopig op niets de avond moet nog neigen naar verdrinken in achterblijven verdorren door droogte wachten wellicht op wat tussenbeide komt of nooit wat daarna volgt is gerangschikt tot woorden neergedaald op papier gebeurtenissen beschreven als schermbloemige…

Tijd is alles We vullen de tijd met leven Zoekend naar wat zinvol is Liefde voor de verlichte mens Macht voor de narcist Geld voor de kapitalist Het geld laten we na Aan een kind of een goed doel Waarna het verdwijnt Macht verdampt Alsof het er nooit was De schade vergaat met de tijd De liefde blijft bestaan In de ziel…

we struinden dagelijks in niemandsland het aangelande land “de Waddenzee “ die de gelegde vloed had gebracht en eb had verzuimd het verzamelde goedje mee terug naar moeder zee te nemen zo verschenen wij, Marten en ik die over de dijk - de waker over al het goede leven daarachter behoedde tegen overvliedende waterdragende stormen - richting…

Eens waren we jong we klommen over buitenmuren we zwommen door de tegenstroom van golven heen geen douanier die je bevroeg over je doel of je bestemming daar moesten we zelf nog achter komen groot en open was de wereld toen we van de toekomst droomden wie weet is de toekomst al geweest een verstilling komt tevoorschijn de slagboom slaat…

Natuurlijk klinkt de oerdrum door het doolhof In stadion en tussen vierkante schermen Muren De spelen van het volk Geef men brood en juwelen Goud We zijn blind van plezier En inmiddels heel oud De mens is niet van nature slecht We zijn die bewonderen Zijn de sterren Wel echt De koning van Spanje heb ik altijd geëerd De bal is…

Feitelijk hoeft dit persoon geen bla’ren te zien als hij het voorbijgaan beschrijft van een seizoen net zo min hij de pijnen werkelijk doorstaat op die momenten dat hij daar woorden voor zoekt Blijkbaar kon die schaduwnimf de weg kwijtraken in buien die als gefabuleerde stormen raasden ongunstige wind zelfs standbeelden wegblazen die onomstotelijk…

Een nieuw spiegelbeeld, een woordenboek in jouw gedachtenoceaan is als een verloren droom in pasteltinten een erosie van de trotse geest die zoekt naar wat er is geweest het denken streeft niet langer luid en wist de oude twijfels uit en in die bleke, zachte nacht kiemt heel sereen een nieuwe kracht niet langer trots, maar vrij en puur…

en wij dromen nog dromen zonder dromers wolkenflarden zonder hemel zonder lucht of dromers aan de tijd ontvlucht?…

Stond ik jarenlang verwachtingsvol telkens stil bij een deur met klingel dat zowel buiten als van binnen kleur gaf aan het verleden het kraken van de houten vloer stoorde niet bij een stille overgang naar bedachtzamere jaren waar liefde diep geborgen zit de klingel haar deur gesloten houdt weerklanken er alles aan doen, opnieuw haar…

De onschuldige spiegel kan in alle eenvoud een monsterachtige vijand zonder moeite verslaan helden van de Griekse oudheid houden dit glimmende kijkglas voor het gruwelijke gezicht van hun belager en de gevreesde is meteen onschadelijk later in de Middeleeuwen sterven draken bij het zien van hun eigen spiegelbeeld die geschiedenissen…

Het waardevolle van weemoed: dat je dialogen van toen aangedaan kunt bekijken. Je geplaatste verzen werden rijp... Hoe snel ontstond een priemend oordeel! Wat dóór moest dringen, moest doordringen. Eigen emoties leken vaak lokaas voor sommige hoogdravende lieden. Ach, als de grote lijn maar glansde... Het deed je goed dat oprechte lef…

Daar ergens, onder de nevels in het dal is de grens die ik niet over wil gaan Ik zet me schrap Ik kan en ik wil niet onverschillig zijn om wat er verdwijnt met mij: mijn ervaringen van schoonheid mijn kennis en mijn besef wat waardevol en wat niet belangrijk is om mee bezig te zijn Om nog iets te redden blijf ik lampen neerzetten…

Het Aborigin Veld der oude volken Verwant en zeer vertrouwd met de natuur Milennia spiritueel vertolken Van wijze kennis, pure oercultuur Daarna het Energieveld der Romeinen Vol van geweld, oorlog en wreedheid, haat Dat al te lang en liefdeloos bestaat De mensheid is het moe, het moet verdwijnen Hoog tijd wordt het voor Liefdevolle Velden…

Vroeger was een wolkenlucht. Toen niemand wist van digitaal. Een in een oor gefluisterd woord werd niet gehoord. Het heeft nu nooit bestaan. Er zal een tekening zijn geweest. Ergens op een dag een beeld dat ach arme, ver voor onze tijd, uit de geschiedenis is gewist. Er was een gedicht. Dat moet er zijn geweest op een rotswand aan de…

Er is geen jullie alleen jij en ik in het zijn voel jij de hoogte wanneer jij klimt en groeit in metaforen hoogtepunten die je opschrijft in intieme brieven de essentie tussen jouw rode oren in de kleuren van liefde ik heb je lief in duizend uren.…

Ik sta op het perron van mijn leven, en zie de treinen van mijn verleden. Ze razen niet meer— ze glijden langzaam voorbij, alsof ze weten dat ik eindelijk durf te kijken. In elke wagon zit een versie van mij, sommige lachen zonder reden, anderen staren uit het raam alsof ze iets verloren zijn dat nooit echt heeft mogen leven. Een trein…