683 resultaten.
De lach van alle zomers
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
492 ik zie je staan
ontdaan van alle luister
nog trots en vol elan
fluister tegen je
zoals ik ook al deed toen jij
in vol ornaat alles domineerde
jij excelleerde
als op een galabal
met de lach van alle zomers
vaak heb ik je omarmd
als de zachte avondwind
jouw sluiers even tilde
kaal sta jij strak tegen de
koude avondhemel afgetekend…
Streept horizon bol
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
534 laat me maar drijven
op een oneindige zee
oeverloos deinen
met eb en vloed mee
de wind
als mijn vriend
golven als huis
in hun eeuwig geruis
heb aan de hemel
mijn leven getekend
met wolken in buien
en regen als sluiers
daar waar zij raken
de lucht en het water
streept horizon bol
eist bestaan weer zijn tol
want grenzen verleggen…
Het onbezonnen uur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
497 Ik heb mezelf uit mijn slaap ontwaakt
Weet niet wat het was, waken of dromen
Zelfs niet hoe lang ik heb genachtbraakt
Momenten, doorregen met sluiers van demonen
Het niemandsland zwijgt in de langzame nacht
In die stilte zwerft het brein tweeslachtig
Zo kort voor het wisselen van de wacht
Dan de rede, dan de radeloosheid indachtig
Ik heb…
nevel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 De oever van het denken lost alles in het niet
Een nevel van gevoelens in het hart
De sluier om de ogen een donker zwart
Wat het leven heeft te schenken is alles wat het ziet
De diepte van verlangen slaat op het hart als angst
Bewust zijn van komen en gaan
Voor altijd de reden van bestaan
Maar wat vrij wordt ontvangen bezit gevoel het langst…
Geluk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
431 de zee het fletste blauw
sluierende nevel
die aan de einder
naadloos overgaat
in aarzelende lucht,
gescheiden
door een koppel meeuwen
in de verte
geen golven
zachte wind over mijn huid
de duinen in mijn rug
de dag nog voor me,
mijn hele leven nog
een heel leven
geen gedachten
geluk…
Een vage troost
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
569 in het lopen
liet je me alleen
een handvol vergezichten
in lucht waaruit
de zon verdween
als ik mijn blikken richtte
je stapte op omdat
je mij niet langer koos
je schaduw was een vage troost
ik gaf je ziel
je werd opnieuw geboren
een blauwe bloem boven het koren
ik lichtte op
gaf jou mijn sluiers van plezier
je boosheid vond…
Waar het zonlicht sluiers weeft
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
470 waar het water vredig stroomt
langs oevers uit vorige levens
de stilte wijsheid fluistert
het meisje in mij dagdroomt
waar het zonlicht sluiers weeft
van onvoorwaardelijke liefde
waar verbinding met de bron
boven aardse sferen zweeft
waar het Is met Zijn versmelt
in een beschouwend accepteren
hoop haar tere vleugels spreidt
met liefde…
op zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
543 ik zoek iets meer
dan die gemoedelijkheid langs mijn huid
van kruin tot kuit strijkt
ook verwachting tussentijds
scherpe tongen, met
een vlammend commentaar
maken slechts onzekerheid waar
ik buig en laat mijn haar
in sluiers naar beneden vallen
gelijk als het gestorven blad
van stille herfstbomen
en het lallen van een dronken tong…
De zwarte roos
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
646 Zij schuwt ieder daglicht
dekt met een sluier haar rouwend gezicht
niemand die zich tot haar voelt geroepen
Je kan haar alleen 's nachts
en in tranen begroeten.…
een glimlach die rood spreekt
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.049 je oogt verlegen
tongt een glimlach
die rood spreekt
een mond vol
kleine tanden die
hunkert naar een beet
je blik is zacht
ziet minder kleur
dan ooit gedacht
de koele schijn
van je gezicht
vertekent altijd pijn
zwart haar chaost
in zijn pieken, erin
kroelen is genieten
nog sluier je
je angst en
wacht de uren af
kom…
het vals gezicht dat doodt
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.045 de maan trekt water aan
nevels slierten sluierend
het vals gezicht dat doodt
en grijnst in koplamplicht
dauw remt langer in
het vochtig glijden op de
stille weg, het botsen zal
niet stoppen is voorzegd
de mist schijnt witter
tussen flarden zon en
raadselt waar de dag
het van het duister won
de tijd schraapt zijn
seconden, koestert…
Barre Voets
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
463 Ontwakend in de nacht der kale dwerg
Schuift Barre Voets de winterslaapgordijnen
Ziet zilverwit het maanlandschap verschijnen
De sluier der eclips schuift langs een berg
Een sprong in 't duister liet de avond kwijnen
In 't zenit van de top van 't ruggemerg
De maanvloed keerde terug in de getijden
En sprong van stond af aan op tilt…
Altijd aanwezig
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
551 En ooit, wanneer de laatste sluiers vallen, stap ik in haar armen,
waar verlies ophoudt te bestaan en tijd zijn macht verliest.…
Als de schemering valt
netgedicht
1.8 met 20 stemmen
441 Onder de sluier van de nacht valt de zee
in slaap en sust schemer wereld met gezegende adem
Op die manier is er einde gekomen aan de dag met een vleugje liefde
Schemering op zee is hoe je het ook bekijkt, een ongelooflijk schilderij van het licht.…
bloemen om je hals
hartenkreet
2.0 met 9 stemmen
1.212 net voorbij het struikgewas
de vijver en de oude eik
daar groei ik in mijn bomenrijk
ik ben de bloemen in het gras
en elke dag kom jij voorbij
een sluier vlinders in je spoor
als ik je zie of ruik of hoor
dan is het lente in mijn wei
en elke keer dat ik je zag
er kwamen steeds meer vlinders bij
O schoonheid, wanneer pluk je mij…
Onschuld
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
821 Mijn oren verstaan slechts woorden
Dus vertel me van wie je bent,
en zeg me welk licht te fel straalt
zonder sluier dat verhult, of
van onwetendheid misschien
onbeschermd voor de schuld
zuiver in haar handelingen
oordelend met zienend oog
Vertel me toch, over de blinden
gezien door de ogen, maar
onbekend voor zichzelf
schreeuwend van…
een zee vol zomerrozen
hartenkreet
4.3 met 43 stemmen
10.912 in de zomerzee van jullie liefde
tekenen zon en wolken
witte golven van de branding
als vluchtige sluiers over het strand
waar zandkorrels jullie harten
in een tintelende beweging
voortdurend omhelzen
verenigen zielen zich op het ritme
van hooggewelfde woorden
en vlechten dagen zich
in een beminde gloed
laat de bindende klank…
Wijde stappen
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
4.238 kind
ik nam je hand
dag in dag uit
je gouden krullen
waaierden langs
de lente
de maan zo hoog
boven vuren vleugels
vlinders deinden
door ‘t open raam en
doorheen het zingen
van de eerste vogel
het beminnen nu, in witte kragen,
glijdt zacht en krachtig
naar de zomer
hoe mooi het lied, het bruidsgezang
ik laat je los
in sluiers…
Een latente voorbijgaan
hartenkreet
1.8 met 9 stemmen
2.130 Eerbiedig doch stevig
ligt mijn hand
op het laatste restje leven
*
de lente met moed gepasseerd
kwam de zomer attent
met vroege warme dagen, de wolken
droegen sluiers op het moment
dat het zou gaan regenen, neen
geen hemelwater uit den hoogte
maar tranen van angst dus geen
genezing waar jij op hoopte
het gezicht met bril
de ogen…
Hoop
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
765 En zie
De regen daalde neer
Ontfermde zich over
Onwetendheid en twijfel
Vogels verdwenen uit het luchtruim
Terwijl wolken zich samenpakten
En de grijze sluier ons allen omarmde
In zijn kille barmhartigheid
In het hart van deze grauwheid
De eenzame zaal, een tombe
Een troon van afgebladerd goud
Verleden dat nauwelijks meer is
Glazen…
Nevelig herfstmorgen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
560 Nader kwam je over velden als
witte sluier verhullend wat deze dag
weer brengen zou in frêle gedaante
gerezen uit het water als schone nimf.
Gouden glans schijnt over je
golvende haren die strelen wuivend
vlaktes en vallen als serpentines
in lokken door lommerrijk blad.…
Mijn Troon....
hartenkreet
4.6 met 16 stemmen
965 De sluier van rokerige gedachte en hersenspinsels verbranden en staan stop. Ik zie de andere kant tot de kern en kan ze doordringen. Voel de polsslag van het leven en hoor mijn hart zingen. Mijn ogen lichten op als ik de echte werkelijkheid aanschouw.…
Cocon zonder stem
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
507 ik stempel af, sluier het geweten
met onoplosbare momenten, momenten
die spaarzaam en onthand zich hebben
geijkt in de stille rondes van het bestaan
was ik een boom, dan zonder bast
ergens achter mijn netvlies sterven
kegels af die mij de scherpte van dit
leven hebben laten zien, ik zal ze missen
in de chaos van mijn eigen rangorde
liever…
Straffeloos
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
552 Langs wolkenzomen en hemelse gewelven
flaneren mensen vermomd in sluiers
als decorstukken
onverwacht de ontmoeting
met vleugelslagen van vurige tijden
Geen vangnet of blinde strik
geen kleefdraden van kale woorden
slechts een subtiel dwaalspoor door
het geheugen van de nevels
Wat doet de wind
als hij niet waait?…
Verzoening?
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
543 De kleur bepaalt de sluier
van het vergezicht,
omhelzing van puur
paniek, los van berouw
en spijt hebben zich op
het kussen van verlossing
neergevlijd,
de klok de nieuwe slag aanvaardt
en zich met de tijd verzoenen laat .…
God is zo gek nog niet...
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
601 Alleen Darwin heeft een tipje,
een tipje van de sluier opgelicht.
Leven ontstond ooit in zee.
Leven beweegt en verandert.
Dwazen verzetten zich.
Wijzen leven mee.
God is zo gek nog niet.…
jij bent de regenvrouw
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
780 ze valt
voor mij of
ik door haar
we vallen met elkaar
zij in mijn haar
haar sluiers
waaieren en wassen
weerspiegelen zich
in grote plassen
verdichten zich in kou
haar schoonheid
als een witte deken
of kristaldoorzichtig
zwaargewichten dragend
op bevroren beken
jij bent de regenvrouw
die met mij wandelt
langs de regenbogen
je…
Morgenrood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
564 de tijd is de wind die blaast
en uitsterft in donker water
een gaan zonder terugkeer
het onoverwinnelijke valt uiteen
een gaai vliegt krassend langs de takken
uit het ijzer dwarrelen vonken neer
het geruis van koude populieren
een zwarte sluier strekt zich uit
over de aarde en bedekt haar
met bitter as uit de wolken
kruiken gevuld…
Sedona
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
450 In sluiers onzekerheid
sta ik op mijn balkon
de stenen verschieten
vergrijzen achter een bui
en zakken weg in de schaduw
van zwarte wolken, ik wacht
op dampende opklaringen
die weer kleuren schieten
in mijn stille huis
De dag heeft veel tijd
en al die tijd sta ik hier moe
hard te werken, emoties
heen en weer te kaatsen…
contouren van je schoot
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.626 ik keek en
je was naakt
maar zag je
roze liefde sluieren
ontbloot maar
toch verhuld, in rood
contouren van je schoot
in maagdelijk geduld
je wist dat ik je wilde
weerstond de vingers
op je huid met een blik
die jaren honger stilde
je ogen openen mij
handen gaan het heden
veel te snel voorbij
laten toekomst zuchten
ik ga in…