3326 resultaten.
Vlucht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
665 broeien,
die zich verbergen voor mij
neem me mee,
naar je kruidige bergen,
droge havervelden,
naar jouw gezichten vol groeven,
je klare water,
mag ik meeglijden op je fluit, je viool,
meezinken met de zon
laat me daar dromen,
bij de onverstaanbare taal van je lied,
nooit banaal of frivool,
maar vol warmte en gloed,
achter de horizon…
IN AL HAAR VERSCHEIDENHEID
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
583 Onder weg zwierende zomervogels
tegen teder geel gesneden horizon
sluimeren driften gezwind en
ontvlammen kussen naar lomer
bindt de wind ons warm witte lichaam
dat kronkelt oneindig tezamen
op vocht groene mossen rond dieprood
knisperend berk en beukenblad
zojuist gevallen door de herfst
zacht uitgelegd in geulen
van ons verhittend…
Ogen
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.410 O horizon van ogen,
Op Gods onpeilbaarheid
In ommegaande bogen
Uitzicht ondeelbaar saamgereid
Uit watereêlste stenen,
Elk in zijn zuivre kleur,
In lachen en in wenen
Tot vensteren doorschenen
Op alle goddelijk gebeur...…
Denkend aan...
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
805 Denkend aan Holland
zie ik trage stromen
mensen op hun zoektocht over
te magere grenzen gaan,
gevlucht in schimmige dromen
wat rest aan trots in beide handen
en wat aan waardigheid overbleef
steeds verder van hun horizon vandaan
de luchten hangen er laag
de zonnestralen worden langzaam
in krijgswolken verwoord en belast,
om in ander…
De Achterdochtbestrijding
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Gegroet, verzuurde sceptici
Thans kunt u zich verblijden
Kijk naar de horizon en zie
Welk voertuig aan komt rijden
Na jaren vol van argwaan volgt hier een mooie tijding
Want het betreft de wagen van De Achterdochtbestrijding
Menigeen in onze stad
Is al die sluwe plannen zat
Niet langer…
Witte veder
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.912 Hoe kwam het dat de indianen altijd verloren
bij de strijd om het fort op zolder,
het fort van plastic palen,
ze in verhalen en op tv
altijd aan de horizon verdwenen.
Elke keer moest ik wenen,
heimelijk verliefd op Witte Veder.
---------------------------------
uit: 'Vallende Mannen', 2011.…
vlinders
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
510 vlinderen wil ik
reizen op de wind
over eindeloze velden
waar kleurig bloemen geurend
de wereld lokkend bedwelmen
fladderend in dag en nacht
intens het leven vinden
het genieten kunnen ook
zonder verder zoeken
om weer op weg te gaan
eens wil ik vol vertrouwen
van binnen rustig dansend
worden meegenomen
naar daar waar eindeloos
de horizon…
Het firnament aanraken
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
451 Herkennen en kennen oeverloos puur
de plek waar de dagelijkse horizon gloort
bestemmingen naar toe voeren als betere wegen
zelfs trottoirs en beloopbare mulle zandpaden.…
Schrander dier?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
439 De schaamteloosheid, als
onrecht met een combine met macht,
verminking van moraal, willekeur
van maatstaf en de taal, verbannen
uit het prisma van ethiek
bestaan, verveelt zich in weerwil
van humaniteit, lijkt een metafoor
waarover we struikelen, denkbeeldige
scheidslijn aan een horizon, een
akkoord waarin niet ieder woord
op schrijdend…
Een blinde doler?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
422 Hij vertrok als optimist in het
stuifmeel van z’n rusteloze
gedachtegoed, op de rode loper
zover de zijn wereld reikt maar nog
nergens leek te kiemen, in het oude
spoor waarmee hij de horizon bestreek
hij vertrouwde de boodschap en de
richting niet, alleen de liefde en de
zon bleken onafhankelijk en echt,
al werden hun velden kort…
Kijken
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
702 De volgende dag was ik aan zee
in de mist
geen horizon
een kijken in niets
Dan bij Kijkduin ligt dat in puin
Terug in het duin veel zwarte struiken
een enkele rode bes nog
daarachter zwarte koeien met horens
erboven vage contouren van flats
op de plek waar 'k geboren
Bij de haven op een muurtje
staat er een vader met voor zich baby…
Ironie van tijd?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
491 staat voor rood
de hemel bestaat uit jagende witte wolken
het blauw beslaat de zeeën die zijn overwonnen
ontdekt en vergaard in verre onbekende oorden
O, die frisse kleuren bundeling van saamhorigheid
om af te dalen in de krochten van het hart, gedeeld
door zovelen binnen de grenzen van het onvolprezen
smart wat als stip aan een oranje horizon…
Denkend aan trage stromen…
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
437 worden geboren, uit de
trage stromen door conformistische
klei waarin we zijn beland,
een stroom, die als droom steeds
weer dreigt stil te vallen, te snel
in gemakzucht gekropen, gevlucht,
weggekeken, sluipt door in wat rest
overstijgt aan trots en zelfbehoud, wat
aan waardigheid overbleef, doel in onbalans
dreigt over een scheve horizon…
Mijmeringen
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
531 Herinneringen zijn als wolken,
zachtjes drijvend langs de horizon.
In rossige tinten kleurend,
bij de ondergaande zon,
wachtend op de nacht.
Als stille wateren door de wind
in beroering gebracht.
Gestalten treden nader,
spreken en maken gebaren.
Dat is waaraan ik ze herken.
Mijn moeder met haar schort,
haar vinger geheven.…
Hoe maak je de vreselijkste zonsopgang van je leven weer mooi
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
518 Aan de horizon een oranje gloed die oplicht,
uit elkaar spat, aanhoudend vlamt. Als een nieuwe
dag die wel wil maar niet beginnen mag. Als een
vuur dat niemand blussen kan. Het dreunt en trilt
meedogenloos onder je voeten, verzwaart de
grond, maakt benen tot lood.
Nee, er is geen school vandaag, ook geen kelder om
in te schuilen.…
vrede in oorlogstijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 waar wij de vrede vieren mogen
wachten ergens over de horizon
wanhopig kinderen en vrouwen
op een boodschap van het front
zien wij de tranen van de jeugd
om het gemis of de herinnering
van de vader die vechten moest
weten wij van moeders met pijn
die uit liefde doorgegeven leven
meedogenloos vernietigd zagen
horen wij het smartelijke krijten…
Noordoost-Groningen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
513 Een dijk onderbroken
door een weg naar de einder
een dijkdoorbraak van formaat
een begin en een eind beider
Waar alfa en omega volledig op zichzelf staan
Een barriere bewust aangelegd
dwars door de dijk
die door de mens direct weer werd geslecht
door de wens om door te gaan
de mens weet van geen wijk
Rijden naar de horizon
zonder te…
Mijn vuurtoren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 Mijn vuurtoren
ik mis je zo,
vriend van mijn kindertijd,
zo vaak stonden wij
naast elkaar,
stonden naar de zee te kijken,
naar de wijde horizon,
naar de hoge,grijze hemel.
Dicht bij elkaar stonden wij,
naar de zeevogels te luisteren,
hoe ze afspraken maakten
voor hun aanstaande reis
ten zuiden.…
Winteringen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 Een zonnetje kiekt boven de horizon zowaar,
is als water dat over de akkers plast.
Witte schoonheid vormt echter al snel
bruine blub en drabber.
Van die zooi, je kent het wel,
die moet opgeruimd door dooi en zwabber.…
Duistere hobo
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
437 het drieste avontuur
aan zee is de prille lente begonnen
en waar jij ooit vragen had
bloeien nu bloemen in de wind
in weemoed van het talenbad
ben jij het allernieuwste kind
uit duisternis in het licht gestapt
je lacht nu naar het leven -
– kom, lees nog eens rustig voor
uit het leesvoer van het niemandsland
dan vergeten we de horizon…
Dichtgetimmerd dichtersoog
netgedicht
1.6 met 15 stemmen
400 Ik kan eindeloos zitten op de dijken,
kijken naar het verglijden van de tijd;
de schepen die dwepen met zingeving
verdrinken aan de horizon in loosheid.…
Welvaart
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
309 De verstening rukt steeds meer op,
De horizon komt steeds dichterbij,
Ook de auto eist meer ruimte op,
Deze ontwikkeling maakt me niet blij.…
Vergankelijkheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
532 Geur van dampende aarde
vermengt zich met haardenrook, zon zakt
langzaam achter de horizon en werpt lange schaduwen
over verdorde bladeren, en ik adem het voorbijgaan van elk moment in.…
Ergens hier ver vandaan
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
573 Ik wandel de grens van
zand en zee, waar de horizon ademt
als een dromer die weigert te ontwaken. De lucht
is te groot om vast te houden; elk kleurverloop trilt op mijn arm.
Een vogel cirkelt, traag
en doelgericht, alsof hij iets weet wat
ik vergeten ben.…
Voor een hart
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
505 Aan de veranderlijke horizon
verschijnen er andere harten: beloften en
momentopnamen op lange termijn. Het verleden reikt
nog eenmaal een herinnering aan, tot tranen stromen bij het we(d)erzien.…
Waar alles voelt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
502 O liefste, waar je ook bent,
jouw bijzijn strekt de horizon van gevoel,
een zon die het binnenste overspoelt. Trillend onder
deze intensiteit rolt een traan… omdat alles zo diep wordt beleefd.…
De reiziger
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
544 En wanneer de omliggende
wereld te druk, hard of luid in mij binnenvalt,
zoek ik de horizon op die stil in mij blijft - een plek waar ik
opnieuw kan beginnen zoals een reiziger die zijn eigen kompas hervindt.…
Altijd aanwezig
netgedicht
2.1 met 14 stemmen
356 Als de wereld te fel, te snel,
te luid naar binnen valt, zoek ik de plek
waar mijn adem weer zacht wordt, een innerlijke horizon
die niet beweegt, maar mij herinnert dat ik kan terugkeren naar wat er al is.…
In de adem van de natuur
netgedicht
2.2 met 14 stemmen
1.335 Op de top van een heuvel
sta ik stil, kijk naar de horizon waar wolken
zich vouwen in zachte bergen van licht. Een specht tikt
in de verte, een kleine herinnering dat alles beweegt en toch veilig blijft.
Als ik afdaal naar de mensen,
draag ik de stilte mee als een zachte trilling
in mijn borst.…
Waar de maan mij terugziet
hartenkreet
1.4 met 9 stemmen
262 Maanlicht op water
waar stilte ons samenbrengt
liefde zonder stem
Aanvankelijk zoek ik haar
waar het licht blijft hangen op de rand
van de ochtend, in een verre horizon alsof schoonheid
zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen.…