4425 resultaten.
Over echte mannen
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.347 Het stalen raster van het hek met de voet in het beton
Vormt voor jou een kijkdoos naar een wereld van helm en heien
Gefluit van 'echte mannen' naar je zomerjapon
Getooid met oorverwarmers, niet geschikt om mee te vrijen.
Lijven tillen in de regen door een blubberig gazon,
Jij staat liever voor een cursus mooie beelden te kleien.…
ik wil eruit…!
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
740 een footprint in je hoofd
of een butterflykiss
De muur is bebloed
met mijn gezichtsafdruk
zelfs de plint kleurt rood
draden langs de muur
Ééntje spant zichzelf
te slap om nog te dienen
als een reminder of hell once was
Naar buiten dan maar
open die klemmende deur
schreeuwen tegen de zee
een scheerlijn doorklieft het gezicht
mijn voeten…
Het baden in zee
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.446 Twee zeeën begroeten
Mijn kletsende voeten;
Ze omarmen elkaar.
Zie 't Noorderzout blinken!
De zon gaat er zinken,
Zie ginds in het Oost
De Zuiderzee dartlen,
De Maan haar ontspartlen;
Zij beeft, en zij bloost.
Rondom zich die glansen
Op zee te zien dansen,
Hoe lacht dit ons aan!
Wat vreugd!…
PALMTAKKEN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
629 Overal daverde het vrome geloof,
brandde in ieder, van kruin tot voeten.
Heersende Romeinen zouden boeten
voor onderdrukking en belasting vol roof,
werden vernederd tot een stoel met stoof;
de toekomst moest het Joodse leven zoeten.…
hij draagt me door seizoenen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
903 in de winter koopt hij me een groene muts,
want die kleur past bij mijn ogen, zegt hij
verzorgt hij mijn voeten
zodat ze warm blijven in de kou
in de lente is hij mijn zonneschijn
en wil ik nergens liever zijn
dan in zijn liefdevolle armen…
oh, hij draagt me door seizoenen
in de zomer laat hij me niet verbranden
en ’s avonds gaan we uit…
Overpeinzing.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
850 Het is al met al wél zo
als ik een te zware rugzak draag
ga ik gebukt door het leven
en zie alleen mijn voeten maar.
Dus als ik rechtop ga lopen,
wellicht met wat minder last
zal ik me opgeruimder voelen
letterlijk en figuurlijk
dat staat vast.............…
Beeld uit het verleden
poëzie
3.0 met 9 stemmen
1.719 Mijn handen slopen langs haar slanke voeten.
Zij zag mij aan, daar was in dat ontmoeten
van onze blikken iets genadeloos.
Haar blik zei neen: met zekerheid, niet boos -
haar mondje lachte wijl ze mij deed boeten
mijn overmoed, en 't was een wreed verzoeten
van een heel lange en even bittre poos.
Toen zei ze: ,,Zeg eens wat!…
Queeste
gedicht
1.9 met 13 stemmen
5.986 Stilte trok een lichte schil, lijn van grafiet waarbinnen -
je voeten behoedzame dieren, een trilling van lucht was je vinger.
Het oog werd opgetild, in een gondel gelegd, de pupil vloeide samen
met de kleur die nog onbegonnen was van kleur,
vorm die, ongeplooid, nog nauwelijks richting bekende.…
Morgen op de hei
poëzie
2.8 met 4 stemmen
2.403 Ik schroom te treden op het purprend bruin;
Ik schroom de voet te zetten op het mos
Zo gul aaneengegroeid.... Het lijkt me een bos
Vol lommerpaadjes, of een feeëntuin
Priëelig groen en koel. - Een mensenvoet
Vertreedt zo licht... en weet niet dat hij 't doet.…
Appeltaart.
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.161 rozijnen
appeltaart, appeltaart
appeltaart met kaneel
Jouw morgenstond,
compleet met goud,
jouw geuren en jouw kleuren,
lopen me nu alreeds
als water in de mond
Appeltaart, appeltaart
appeltaart met rozijnen
appeltaart, appeltaart
appeltaart met kaneel
Goede morgen wereld
hier lig ik dan,
nederig en nakend aan je voeten…
Die eindeloze zee
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
707 zijn
de zee, de zee, die eindeloze zee
neemt al je zorgen met zich mee
de zon, de zon, die warme zon
terug naar voor het begon
de wind, die zuiverende wind
blaast je hoofd schoon, m’n lief
dat hoofd vol met donkere wolken
die je gedachten laten kolken
laat de rust in je hoofd vrij
haal de steen van je hart
licht het lood van je voeten…
niet Onuitputtelijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Hemel gedankt, gaat niet álles verkeerd
Als handen en voeten, moeten
wij als bewoners sámen
onz' schouders eronder zetten
zodat uiteindelijk het tij zich keert
Aan mensen gaat 't leven voorbij
die niet zien, niet begrijpen
dat echt níets onaantastbaar is
ook al is dat alles goed gefundeerd
Uiteindelijk ontwaakte de
Schepper, die met…
OVERWINTEREN OP DE VOLKSTUIN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
649 2 kruiken en 2 truien
'n lange onderbroek
'n extra lekker kussen
de gaskachel's rode gloed
en dikke sokken om m'n voet
De waterketel gaat fluiten
als opgewekte wintermorgengroet
ik vind het goed om uit te houden
denk vaak aan veel meer ellende om me heen
of droom van Spaanse stranden met palmen om me heen
Of terugdenken aan vroeger…
Bespiegeling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 Uit de gescheurde rotsen druppelt het water
Dat sprookjesachtige cirkels vormt
In het meertje dat ons spiegelend glad
Uitnodigt om die aanlokkelijke glasplaat
Aan te raken en de voeten er op te zetten
Met de belofte dat een nog geheimzinnigere wereld
Op ons wacht
Wagen we ons op die betoverende spiegel
Of raken we het ijs niet aan
Omdat onze…
Sint-Franciscus
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.189 In zulke pure mens wil God staan branden,
boort Hem zijn vuur door voeten, hart en handen.
Uit elke wond juicht het zonnelied!…
Christophoros.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.201 En in de beek stond reeds mijn voet gebaad,
- Een beek, door dubble dorst van zon en zand
Half leeggezogen - toen een kinderhand
Mij vasthield bij de zoom van mijn gewaad.…
Het gat van de Hallen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
583 Ik zag het gat van de Hallen
waar ik ooit bijna een perzik jatte
waar een hoer me aansprak als chéri
waar ik geld moest lenen om thuis te komen
pijn had in mijn voeten
dorst mijn denken overheerste
omdat ik zo nodig naar Parijs moest
Vanwaar ik door kronkelende straten
in een nachtelijke file terechtkwam
en langzaam uit de stad vertrok…
Slingertijd
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
677 Handen omklemmen
het koude metaal,
zittend op het plankje
reiken voeten achterwaarts
tot aan de tenen het zand.
Benen recht naar voren
wiegt ze zich vooruit
om langzaam
met het lichaam
vaart te maken.
Wind suist langs haar haren,
schakels kraken,
in haar maag zweeft vaag
het draaierig gevoel.…
De Man
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
982 Het landschap luistert
Hoort komen de wind
Ziet vallen de vlokken
Voelt zich ontsmet
Vriendelijk is de sneeuw
Geduldig blijft ze liggen
Wachtend op het moment
Van betreden, de ontluistering
Daar komt de donkere man
Met de lichte treden
En de zware gedachten
De mond strak gestreken
Hij betast met voeten
Het ongerepte landschap
Een…
VERDRONKEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.481 Haar rokje lag omhoog
haar benen lagen bloot
Gebroken was haar oog
't meisje leek zo dood
Haar blik heel verbaasd;
haar lichaampje ijskoud
Een man schoof ernaast
hij depte haar ’t zeezout
Haar handen heel zacht
haar voeten blauwrood
Voor haar eeuwig nacht
't lief meisje lag dood
Haar rokje lag omhoog
haar benen lagen bloot
God,…
Begeesterd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
523 Aan hun voet mierenhopen,
naarstig op en neer gewemel
in een sparrennaaldensprei.
Een rosse pluimstaart steekt
daar ver, de bosweg over
naar een eikenstam gezwind
en verdwijnt al zigzaggend
in een kathedraal van lover,
als gejaagd door de wind.…
Grondwater en nog wat
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
596 Was door de bodem
Gezakt - voelde de
Grond onder mijn voeten
Niet meer en verdween
In het ondergrondse duister
Waar alleen de pieren nog
Van alles kunnen zien, en in
De diepte van het donkerste duister
Zakte ik langzaam weg toen ik
Merkte dat er ook hier geen leven
Meer was - inmiddels was ook de
Aarden tunnel met het grondwater…
Dichterlijke dingen ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
493 De bruid verbergt haar gouden vlies,
Pan bespeelt zijn fluit zonder gaten
het geluid veroorzaakt een bries
op de maan, stormvloed van vragen,
de echo’s vervagen in rimpels,
antwoorden die zich tot aan het verlaten
eiland van onze voeten wagen..…
Woorden voor een kind
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
729 wanneer het leven stokt
er even geen antwoord is
op tal van vragen
ik verhaal het weidse landschap
waar de koe haar kalf beschermt
hoe eksters er grasdansen
in een grote vriendenkring
wachtend op glanzende regenbellen
zomaar, zo gewoon
de bekoorlijkheid
van paars-rode kattenstaarten
gedijend groeiend, bloeiend
tussen de natte voeten…
Web
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Door mijn eigen gesponnen web
zit ik gevangen
in mijn trui van losse wollen draden
waarvan ik niet meer weet
wanneer de steken zijn gevallen
Met verbeten mond lig
ik onder mijn deken van vlinders
hun vleugels wijzen mij het pad
waar ik met mijn blote voeten
de aarde weer kan voelen
Door mijn eigen tralies om mij
heen te solderen
voel…
Kom niet onder hoge bomen...
poëzie
4.0 met 1 stemmen
971 Zo wie loopt op losse voeten
heeft lichte last van hart en hoofd.
Taaigewrongen wortlen moeten
hem binden die in kracht gelooft.
Zie, de bomen ruisen, leven,
slaan streng hun zware schoonheid uit.
Blijf daar weg zo gij maar even
wat lispelspeelt met half geluid.…
De eenvoud van beuken
gedicht
5.0 met 1 stemmen
9.595 En kroop ik vijf voet de aarde in
zo traag als hun wortels gaan
dan dronk ik de ware waarde in
van hun aaise groei en staarde in
de poriën van mijn bestaan.
Maar ik zit met mijn gebroekte stramme
hoewel goed bedoelde hammen
op het schijnbaar vriendelijk mos
tussen de schijnbaar gladde stammen
van het schijnbaar simpele bos.…
Baarmoedergedoe
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
424 Waartoe is de
Mens anders op
Aarde dan om
Simpelweg te
Overleven -
En in de tweestrijd
Met Troye aan het
Langste eind te
Trekken, nadat de
Vijand onder de voet
Is gelopen, verpletterd,
Vernietigd gewoon door
Ons, die alle tegenstanders
Hebben gedood, die nu
De nieuwe Koning
Ontvangen, Agamemnon
In hoogsteigen persoon…
Mijn vader wil naar huis
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
725 je wilt
naar de kleuren, geuren
van je vaders bloementuin
er je voeten zetten
ze horen kraken in het grind
je ziet in mij je zus
niet meer je eigen kind
je wilt je jas aan, opstaan
naar huis gaan
maar, het mag niet
de geest mist
het denken struikelt
vervreemding tekent
matheid op je gelaat
dat waar je van hield
zie je het nog…
Verdienmodel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
637 ,
verschuiving qua markt
netjes aangeveegd,
een soort haringlucht
verwarring in termen
van rozenstruiken
communicatie, wondermiddel
terzijde van het plafond
doemt een eindeloze
andere kant
van het witte laken, kantoor
Zuidas, zilvergetto
buiten, meen ik te weten
waait de wereld, cyclisch
met een primaire drijfveer,
blote voeten…