3375 resultaten.
Een stukje wereld…
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.523 regenboog:
Wat boerenhuisjes en een korenveld,
Waardoor een sidd’ring vaart van vochte wind,
Een klompje bomen, wier zwaar-tintig loof
Met forse donk’ring uitstaat tegen ’t licht
Van de avondlucht, mat-blauw met zweem van groen;
Een eindje hei als smeltend violet
In zachte hulling van omwaad’mend paars,
Een heuveltje, op welks gele kop van zand…
Het MENSELIJK VERSTAND
poëzie
3.0 met 12 stemmen
5.509 o Dwalingen, wier tal en maat
Het zand der zee te boven gaat,
En vasthoudt aan elkaar als saamgekleefde klissen;
Gij door die stalkaars voortgebracht,
Gij toont ons, dat die zucht die steeds naar kennis tracht,
Slechts enkel twijflen leert of roekeloos beslissen!
1808.…
Rottumeroog verlaten
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
775 Een grens
ternauwernood kreek,
Droogvallende bedding
bij zand, zout en ontij.
De vloed van de tijd
breekt genadeloos
elke weerstand.
Dit huis houdt
nauwelijks stand:
De boot voert mij
onomkeerbaar huiswaarts.
3.
Zijn de elementen
enkel ruimte en
eeuwigheid
voor vogeltrek
en stilteminnaars.…
Doofstom
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.546 het zilt in de lucht
Slijm in neusgaten en keel komt los
we kuchen en snuiven en slikken
tasten naar onze hals met wanten aan
gezicht verborgen in sjaal en capuchon
Thuis zijn wij hier, halen diep adem
conserveren wrakhout gedachten in zout
Je pakt me vast als ik struikel
de linkerhand om mijn rechterpols
hijst mij omhoog van het koude zand…
genadesteek
netgedicht
3.4 met 47 stemmen
17.954 zijn kromzwaard flonkert in de schemer
het gekarteld litteken op de dij
herinnert aan de klauw van de magere tijger
die uit een valluik opveerde
nu staat hij oog in oog met de kolos
een neger met een ring in de neus
gewapend met net en drietand
parels in de plooien van zijn nek
de slaaf dwingt hem lager
een knie nagelt hem aan het zand…
de twee vereend
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.664 zingend
in het zicht van de stervende zon
die oplost in een stille avondzee
waar de dag zich verliest
en hun verschijning begon
elkaars armen strak
dragend naar opzij
hechtend als zijnde één
voelen zij elkanders bloot
ervaren zij zich als gemeen
in voelbare spanning
van zuigende emotie
tasten zij elkaar de wangen
het opstuivend zand…
savanne
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
869 tussen bos en grasland, op de rand van de tropen
woekeren kruiden en wilde halmen en struiken
zo om het seizoen wordt de hitte hier geblust
met een vlaag die maanden duurt
reuzen grazen in hun grijs pantser
nippend van de dunne, dichte schaduw
ik weet niet waar eerst kijken
de olifant besproeit zich met water, bestrooit zich met zand…
Beeldvorming ( voor Bachir )
netgedicht
3.6 met 29 stemmen
1.837 Je telde de sporen van een verleden,
je vertelde over scherven in het zand,
gedolven herinneringen,ze gleden
door de magere vingers,langs
de lidtekens van je hand.…
Mag ik uw woorden lenen?
hartenkreet
3.1 met 12 stemmen
1.888 De zieke man sprak met rappe tong
over zijn land dat hij verliet,
het lage winterlicht, meeuwen en luchten,
een besneeuwde dijk, de open zee,
snelle grijze wolken, hoge ganzenvluchten,
zompen en zand, duinen en dorpen
en de blonde wind over het verre wad,
eb en vloed in hun eeuwige getijdenspel.…
Innerlijke strijd
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
668 maar ze herpakte zich
in de nachtelijke uren
de wolvin in haar bracht en
wakkerde kracht
je hebt een keuze
sprak de wind fluisterend
je verslaat je eigen demonen
of je kruipt weg
als een angsthaas in het zand
het werd een strijd
in haar ziel tussen opgeven
en het hebben van hoop en vertrouwen
ze dacht aan de woorden
die haar meermaals…
Ze vangt de fluister van de wind
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
610 over de Moerweg in Den Haag
in haar klinkt de melodie
van de stad achter de duinen
ze heeft zelf de mazzel
om in Moerwijk te wonen
ook in de Schilderswijk
stond eens haar huis
haar beide jongens
voetbalden bij Vredenburg
maar waren fan van Ado
in de duinen liggen ook veel
van haar voetstappen
kroeluurtjes ongezien
in het mulle zand…
't Menselijk verstand.
poëzie
3.8 met 6 stemmen
3.305 o Dwalingen, wier tal en maat
Het zand der zee te boven gaat,
En vasthoudt aan elkaar als saamgekleefde klissen;
Gij door die stalkaars voortgebracht,
Gij toont ons, dat die zucht die steeds naar kennis tracht,
Slechts enkel twijflen leert of roekeloos beslissen!
1808.…
Het huis alleen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
950 Met de verkoelende westenwind
waaien de stemmen mee van het strand
over het warme zand het huis in
Krakend houtwerk van zwellende sponningen
tikken van gespannen glas
Op de overloop draait het stof
zijn rituele rondjes in het licht
vallend vanuit een bovenraam
Een deur smakt dicht en haast
gelijkertijd ruziemakende stemmen
de één hoog, de…
Mijl op Zeven
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.493 waterleven
als zij wou mocht zij hem zoenen
en gelijk een handje geven
Van mijnheer pastoor die dronken
als een tor steeds was gebleven
alle eenden er verrot schold
weer eens in de plomp beland
van zeven borrels die hij nam
nog door haar vader weggegeven
nog eens dansen voor de duivel
nog eens dansen voor het leven
Heel de wereld lag op zand…
Stilte het geluid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
468 'k Lijn jouw figuur
in delen
Zie kracht in jouw
pracht-kijkers
Verwen mijn ogen
Verlaat en verdiend
maar tijdig doch
zeer zeker
Weet de vogel
hoed en rand
Zonnestraalt het zand
Het nat heeft gegriend
Druppelsgewijs
afdruipen
Oprecht en vroom
sijpelend
De weg naar jouw hart
In dromen voorbij
de evenaar
Groot cirkel
Midden…
Schemergestalte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
450 Een zee van zand doet verstikken
en oneindig water is alles wat je ziet.
Deze ongrijpbaar gekrenkte geluiden
uit wezenloos vergrendelde kluizen
klinken als de laatste stuiptrekkingen
van de levenden uit de dode huizen.
Onder het geknars van vertrapte stenen
is haar stem hoorbaar uit het graf.…
In memoriam
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.939 Dàt was een lief mens, die wij nimmer zullen
Terug-zien, stervende als hij is geweest
Heel ver van wat hij lief-had, als een beest
Gezeuld in 't eerlijk graf-zijn, dat met mulle
Plof zacht viel op zijn trouwe hoofd, het rulle
Zand, dat's der dode' allerlaatst aardse feest.…
Wie 't Christendom verdrukt
poëzie
5.0 met 2 stemmen
3.669 Hij is, hij blijft de steun van 't menselijk geslacht;
De rots, waar ‘t smachtend volk een levens-stroom uit wacht,
Die vette beemden schept in zand en wildernissen.
Verblijd u, Christenschaar! Wie keert
Zijn arm, die heil verschaft, en steeds zijn rijk vermeêrt.…
Geef me nog even
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
611 Geef mij een moment lieverd en ik leeg mijn hoofd
Leg dat mes nu neer schat, zoals je hebt beloofd
Het zand in de loper verstrijkt al gauw
Ik kwam langs donder, de regen de sneeuw en de kou
Om jouw hier te zien in dit barre oord
Een lust voor het oog met een uitzicht op moord.…
Lieve Paul
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
525 lijden
In mezelf schreeuwen van pijn
Gelovig zijn
Niet klein, maar groot zijn tegelijk
Door mijn geloof niet boos zijn
Mijn hart openstellen
Om dan alles te vertellen
Niet zwijgen , maar zeggen
Willen krijgen wat ik graag wil hebben
Een liefde willen leren kennen
Weg rennen en vliegen over bergen
Een hand willen voelen
De dag erna zand…
REIZEN
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.208 Kennis dier allen, die in weelde-gaard'
Of woestenij van stad of zand-zee erven
Des levens vonk, uw gave, o Moeder Aard',
Uw gave, o Vader Zon. 0 laat mij drinken
De blik van ogen, zwart, bruin, hemels-blauw,
O laat mij diep in kelk van stem wegzinken,
Daar pure ziel als bie puurt honig-dauw...…
In mijn geboortedorp
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
456 vroeger
over de Westduinweg
naar het stille strand
achter jou, die vlot en vlug
over de brug
langs straten waar ik zoveel liep
naar mijn ouders
de lucht blauw
het stille druk
maar wij lopen verder
waar het rustig
veren aan de hemel
liggen arm aan arm en dij aan dij
't water fris en glad
een zee met mui
naakt kom ik er terug
creme en zand…
Wielercircus
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
657 "Op vale, windgebeukte wegen
Waaierend langs sloot en zand
Onder wolken, striemen regen
Dwars door 't vlakke Vlaanderland
Leert men de Vlaamse Ronde kennen
Van Wevelgem tot aan Ostende
Maar pas door klimmen zal men wennen
Aan de Pijl en de Ardennen
Men rijdt zo lek op de kasseien
De hel van 't noorden dwingt tot staan
Een waar coureur…
Foto te Bodrum
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
429 Omdat een gezicht bijna in zand verdwijnt. Haast u. Haast u.
Hij blijft ruw hard liggen in mijn hoofd, handjes verdraaid naast het lichaam.
Vader, dit gaat nooit over. Nooit.
En dan nog een kind.
En dan nog een kind.
Voor Aylan…
Fourleaf clover
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
610 het vastbesloten deel van 't land
hoopt op een afscheid van de streng
die hen verbindt met 't vasteland
de zaak loopt steeds meer uit de hand
geen buurman kiest dezelfde kant,
houdt zich Oostindisch dover
dan eigen bloed- en geestverwant,
liefst steekt men nog z'n kop in 't zand,
waarop tussen het struikgewas
verscholen onder 't lover…
Over meeuwen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
515 mis ik in de polder
het geluid van die gillende geeuw en gekrakeel,
met hun krijsen, met hun kromme puntige snavel, geel
het eisen en krijgen en pikken en pakken en hakken
als gieren, loerend
speurend en peurend in kieren
Ik lijk wel niet wijs
want ik mis hun gekrijs
hun scherpe vlucht
zomaar vallend uit lucht
naast mij opdagend in 't zand…
Zandkunstenaars
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
437 ze maken kunst van zand, op het strand
zandkunstenaars, de mediterraneo zee
likken kinderen aan 't ijsje in hun hand
glijden rolstoelen met de toeristen mee
plezier en gevaar op de boulevard
ruggelings schommelend op de golven
uitgevaren op baren, niet bewust van 't gevaar
bewoog ze ongestoord : onder 't schuim bedolven
en dichterbij…
In het oog (3)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Liggend
aan de oevers van het meer
laat ik de golven over mijn voeten
spoelen,
want in de nacht is water warmer,
worden de lijnen die zij
in het zand schrijven tot zinnen,
die bevrijden van de oude regels
en de wind doen verstommen.
Zwarte maan wordt volle maan,
die mijn duister
vrij maakt, als een trouwe slaaf
na al die jaren.…
Verlatenheid
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
686 Leven is nu als in het zand ik houd van je schrijven.
Leven is nu zien wat er na deze storm dan mag blijven.…
Bij oma en opa
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
759 Bij de ene de vreugde van zand en zee,
bij de andere dat het misschien de laatste
keer kan zijn.
De koestering die dat jongetje ervaart,
is het harnas waarmee hij
later door de wereld kan.…