6267 resultaten.
Nazomeren
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
529 alsof het hoogseizoen
nog moet beginnen
ons dorp in zon en zeebad
het strand tot de laatste dag genoten
onverstoorbaar bloot en bruin
op slippers door reeds afgevallen blad
ons dorp is nog even badgast
morgenvroeg is weer fris september
en ben ik aangenaam verrast
dan verwelkom ik de mooie herfst
met haar kleuren en haar rust
dan…
Waar ben ik?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
496 Waar ben ik
dacht ze
terwijl ze naast me lag in bed
en ik haar diende met mijn liefde
bij mij
antwoordde ik
alsof dat niet vanzelfsprekend was
in bed, voegde ik er aan toe
omdat ze naast me lag
in haar onbewolkte schoonheid
vragend lachend en verbazend
als een jonglerende lentebloem
blij over de honing in de wereld
het vaarwater…
Houding
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
638 het silhouet van een boom
lijkt ijzig stil
alsof hij staat te wachten
op een lichtstreep uit het wolkendek
een klein glimpje lentewarmte
op zijn kale kroon
aan mijn werktafel
staar ik kouwelijk in de verte
diep in gedachten
zit ook ik te wachten
op het vroege jaargetij
van thuiskomende zwaluwen…
April
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
588 De bloesem staat in weer en wind
te bibberen van de kou
terwijl de grijze wolken jagen
langs het oneindig hemelblauw
Het is alsof de storm
de lente uit wil doven
die door de bomen giert
het oog verduistert
de pijn te boven brengt
Op al mijn wegen kom ik God tegen
U leert mij weer te zingen
het lied mij in de mond gelegd…
Als een ander mens verdriet heeft
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
493 Mensen hebben het ondervonden
in een tijd van droefenis
is het net alsof ellende en leed
een besmettelijke ziekte is.
Want juist in die donkere tijden
pleegt de mens de meeste ontrouw
door onnadenkend te zeggen
'ik vergeet je niet, ik kom weer gauw'.…
Niet zichtbaar
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
521 vergeten
dat zijn sporen
zich even niet
zichtbaar in je huid
hebben vastgebeten
dat je gewoon
degene bent die
uit de spiegel zijn
glimlach herkent
nog steeds
bevrijd van de
donkere schaduwen
uit de laatste tijd
toch heeft de
onrust van de nacht
je niet echt uit
balans gebracht
want ook anderen
zeggen dat het lijkt
alsof…
Waar ben ik?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
499 Waar ben ik
dacht ze
terwijl ze naast hem lag in bed
en hij haar diende met zijn liefde
bij mij
antwoordde hij
alsof dat niet vanzelfsprekend was
in bed, voegde hij er aan toe
omdat ze naast hem lag
in haar onbewolkte schoonheid
vragend lachend en verbazend
als een jonglerende lentebloem
blij over de honing in de wereld
het vaarwater…
de vogels hebben gezworen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
464 ze leven door
na wekenlang geweld
al is er geen stukje grond
dat geen littekens
van de oorlog draagt
ze hebben de angst
achter zich gelaten
en durven weer
te rolschaatsen
in het park
kortstondig déjà vu
alsof oorlog en vrede
van Lev Tolstoj zich
weer openvouwt
eind goed al goed?…
verdwenen
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
511 ergens weet iemand
alles maar hij of zij
zegt t niet
omdat we het niet
mogen weten
om het raadsel in
stand te houden het
geheim te bewaren en
ons te laten zweten
omdat we het niet
mogen weten
om ons met onze kop
in t zand de gevolgen
van ons onbenul te
laten ervaren
alsof er nix verdwijnt
wat wij niet zien en we
jaren later…
AL WAT WAS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 Dat met een knip van vingers
alles zomaar voorbij is gegaan
niets meer over is te doen en
met de wind is meegereisd
al wat eens was
in alle richtingen uitwaaiend
je kwijnende roep naar
wie er niet meer zijn
alleen hun namen nog
sjokkend over de wegen
die je eens met ze liep
waar je voetstappen zo meervoudig klinken
alsof stemloze onzichtbaren…
Strohalmen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
516 Tot het diepste, tot ik hard
kan buigen, breken, zal
zoeken naar een teken
van mijn eindeloos verdriet
verdwaald in die grot
ren ik steeds vaker
steeds verder, niet
dat iemand me ziet
weerspiegeld in de beek
leek het toch alsof
getroost en geborgen
iemand naar me-
plots echo en galm je
strohalmen in het donker
in de droom van jou…
Existentieel samen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
560 ik zag je
met een lach
naar de
bloemen kijken
in het hoge gras
vingers streelden
de tere kleuren alsof
je de aarde ontmoette
in haar dagelijks
draaiende beweging
ik smolt om
bij je te zijn in
dat intiem samen
onder zomerluchten
zonder namen
in die stilte
van het leven
schoonheid te
horen in het lieflijk
kleuren wiegen…
Licht gevoel van
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
595 Alsof een dakvenster een blik
gunt uit nog winterse donkerte,
een licht gevoel van verandering
zacht jeukt onder dikke kleding,
onbestemd iets in de lucht hangt,
gezocht wordt naar ware woorden.…
Zij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
506 Toen ik haar na jaren
in een film op facebook zag
haar kleinkind achterna,
spelend, in die tuin
achter poppenwagen
zij, kort kapsel witgrijs
blote armen zomerjurk,
op haar gelaat een lachen, breed
was ‘t alsof zij uit een vorig leven
nu er steeds nog is.…
Station Halfweg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
421 Als ik me gedraag mag ik
als halfwas half meedoen alsof
het leuk is in die wereld
op zijn kop die mij denkt
op te beuren met een lachje, joh
de leukste tijd van je leven...
Cynici! Weg ermee! Weg met nep!…
Auschwitz
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
827 soms overleef je
door het
toegeworpen
brood nadat
je op commando
voor hem danst
soms ontsnap je
aan de dood
door te doen
alsof
je dood bent
tussen de doden
soms loop je
radeloos in
prikkeldraad
vast
omdat je
wilt vluchten
soms heb je
je verstopt
op de
onderduikplek
waar
niemand zoekt
soms bezwijk je
wat…
Nachtwoud in een zomerdroom
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
427 Vertel het niet aan iedereen
er is geen noodzaak of urgentie
om de twijfel te verdragen
alsof ratio aan erosie onderhevig is
de prille gedachten over liefde
veranderen in intense emoties
alleen in de nacht van het zwoele nachtwoud
een nieuw hoofdstuk uit een oud verhaal
redelijk verstand getrouwd met dwaalgeesten
beschrijf me hoe de liefde…
januarinacht
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
419 Maanlicht over het droomland
flirt verlegen met een waarheid
een ander palet in tijdloos gaan
een witte serene maagdelijkheid
geeft kennis van een eigen stijl
woorden herhalen zich onhoorbaar
alsof een echo vloekt in stilte
tussen gedichten en rivieren
restanten uit een ver verleden
hoop, onmacht en kerstbomen
liggen stapels hoog op…
Vakantieman
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
154 Alles wat mijn
gemoed beroert
Verbeeldingen van
goddelijke bestemmingen
Goden die zich bijna
bij naam laten noemen,
alsof de blindheid
van mijn verloren tijd
het elastiek
van mijn
gymnastisch verleden
verder en verder oprekt
tot een spagaat tussen
Gulliver en
Berendzoon,
Tussen de reus
en de verdwaalde
ontdekker
Mij blijft…
In doorzichtigheid van denken
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
153 In mijn troebele gedachtewereld
ben jij de onoverbrugbare afstand
naar toekomstig diep verlangen
en ik wil je niet liefhebben
met een overbodige woordenschat
nu de stilte hier zo teder wordt
ik weet, er is geen bomenlandschap
op die dwaze maan hier ver vandaan
maar het licht is zo zuiver en zacht
dat het lijkt alsof je voor langere tijd…
Geen beeld
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
125 Maar vannacht in mijn droom,
Kwam jij weer,
Alsof je nooit was weggeweest,
Nog even lief en schoon.
Maar ook als ik nu mijn ogen sluit,
Blijft je beeld verborgen
In het duister, geen glimp van jou,
Hoop zo komt weer gauw.…
Ademteug
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
142 De dingen verliezen hun naam
een weg schuift onder de tijd
ergens ademt metaal alsof
het zich iets herinnert
een hand raakt aan wat
nog geen antwoord verlangt
onder de huid vindt
verschuiving plaats
,
het denken valt
een ogenblik uit zijn oevers
de wereld staat er nog —
vreemd genoeg dichterbij
tot midden in het voortgaan
iets…
De wereld
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
13 Ik lach naar de wereld, maar voel soms de pijn,
Ik doe alsof alles geweldig kan zijn.
Ik wandel door dagen, door regen en wind,
Op zoek naar de rust die geen mens ooit vindt.
Mijn dromen zijn groot, mijn nachten zijn lang,
Mijn hart vol met hoop, maar mijn hoofd vol gezang.…
Zullen
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
468 "Het laatstelijk in zwang geraakte doembeeld van het Functionele Analfabetisme waarmee ons (in de voltooid verleden tijd hoogopgeleide) volk mee om de oren wordt geslagen, zorgt niet alleen voor ernstige aandoeningen in de eiwitproductie van stresshormonen, en toename van misverstanden en verdere niveaudaling binnen tal van instituten, maar laat tevens…
‘Een lotgeval’
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
336 hij zich
in ‘inktzwart water’ bevindt
zwarte vogels strijken neer, van wroeging
biecht hij op zijn muur te hebben gesloopt
alsof hij een stukje vertrouwen vindt bij de dood
op het kerkhof treft hij niemand
de graven lijken verdwenen
er is geen sprake van een begrafenis
immer nog in de tuin van de kliniek
alsof hij boven de tijd uitstijgt…
Het ontembare zelf
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
550 aan deuren hangen namen
alsof identiteit bewaard kan blijven
op een stukje plastic.…
Natuur
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
1.185 Het groene lenteblad, eerst bruingebrand door de zon
Is afgevallen omdat het niet meer kón
Op het asfalt, waar het verkeer langs gleed
Vormt het nu een draad van het herfstkleed
Dat allerwegen ligt uitgespreid
En menig mensenoog verblijdt.…
Zeewaarts
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
700 onterechte woede in mijn interpretatie
Het voedt het wantrouwen in elke vorm van een relatie
Het valt te lezen tussen elke spatie
Stijgt als een wilde zee boven het geweten uit en wint de confrontatie
Zelfhaat is hetgeen de ander het minst schaadt
Liefde voor jezelf kan echter veel minder kwaad
Niemand is constant correct, blijft de rode draad…
Merel
hartenkreet
4.2 met 44 stemmen
5.890 bleke huid en doffe ogen
boze ziekte zonder mededogen
blote borsten met vele draden
bange lossers aan de kade.
dode merel in je vreemde bed
duizend nachten met veel pret
drijfzand zonder touwen
duikplank op hoge gebouwen.…
Lieke
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.151 Ze droeg een bonte lange sjaal
en grote bellen in haar oren
een zwarte panty met een haal
haar blonde pony recht naar voren
Ze droeg een roze zonnebril
en een olijfgroen hoepelrokje
op die zonnige lentedag in april
nam ze genietend nog een slokje
Ze droeg het haar los in de wind
die danste met de gouden draden
zo zat ze daar het zondagskind…