3975 resultaten.
HARTSTOCHTELIJKE LIEFDE
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
866 zou makkelijk tot ‘t eind der tijden
willen vertoeven in ons nachtverblijf
Als mijn lippen jou je dijen beroeren
schiet mij het bloed door gans het lijf
Zou ‘t wellicht mijn liefde vervoeren
gedurende dit aller fijnste tijdverdrijf
Als jouw dijen mijn benen omsluiten
voel jij je heel hartstochtelijk bemind
Met beide handen streel je de huid…
onder de oppervlakte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
568 onder de oppervlakte
liggen de woorden
verspreid over lagen
verzonken in gedachten
waarin gespit moet worden
stenen vormen de inspiratiebron
steeds weer omgekeerd
door werkende handen
vormen om te watertanden
opgeraapt en schoongeveegd
vertonen ze hun huid
die onbeschreven lijkt
als een niet gezongen lied
de snelle vliet
geeft…
Tjukurpa (droomtijd)
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
533 en dan
begeef ik mij zomaar
als witte austraalneger
in eigen droomtijd
mijn wispelturige haren
dansen rond in kleuren
over eigenhuidse
stammenwet
oerkracht is hoorbaar
beschilder mijn huid
als verloren mens
met witkalk
en aardse mystiek
daar waar
geboortegeesten wenken
op de heilige Uluru
ontwakkering
slaat woeste tranen los…
LIDWINA VAN SCHIEDAM (1)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
568 Oh, help mij, God, ik wil geen heiden huwen
Sla mij met ziekte of neem mij als bruid
Maak mij afstotelijk, misvorm mijn huid
Maak dat de mannen van mij zullen gruwen
Maak dat ze mijn kwetsuren zullen schuwen
Ik zal u loven met mijn stemgeluid
Of kloosterzuster zijn, dag in dag uit
Laat uw barmhartigheid mij steeds omstuwen
Mijn lieve kind…
AAN DE HAND VAN DE DOOD
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.219 onverwacht
hij reikte mij, als goede vriend, zijn hand
Zijn stem klonk stil zijn stem klonk zacht
en hij sprak, ik breng je naar de overkant
De dood een vriend, wie had dit gedacht
zijn warme, milde stem stelde mij gerust
Ik proefde in zijn stem zijn geesteskracht
en ik werd mij al van het nieuwe bewust
De dood, hij aaide mij de versleten huid…
een warme hand
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
961 Dan is zoveel beter dan woorden of redenen of zelfs tranen, want die zijn op:
een warme hand op je verkilde huid.…
feest in de stad
gedicht
2.7 met 7 stemmen
14.405 podium af
en dan ook ineens de hens
in het bruiloftsorkest
het is feest in de stad
dat moet godverdomme gedanst
het was er een klingen en dreunen
van hard pauken hard posaunen
daartussen hinkten en steunden
de kreupele engelen
gezeten vanaf kraakwitte schouders
keken er twee op haar hart ze wezen
onherstelbaar deze bruid
haar huid…
Het anker in een zee van licht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
908 * Voor Thomas *
Elke druppel draagt zijn glinstering
als een vloeibaar kleed der naaktheid
De kille winterzon glijdt als een oogopslag
over een koortsige Aarde
die eens het droesem dronk uit de diepzee
van haar verleden
Haar huid ligt gevroren,
bedekt onder een zware adem van ijs
Ze slaapt haar roes uit
in een bed van kristallen…
Als de vlinders dromen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
986 Als de vlinders komen
die de zinnen van je
huid mogen vangen, de
zinnelijke spirit in de
ogen, bron van dromen
als de knoppen botten,
fluisterend gebaar
van vingertoppen in de
ravenzwarte haren, de
koelte van schaduw op
de oogleden, sproeten
op de wangen, bloesem
van je jeugd in een
zijden cocon te spinnen.…
In de diepte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
795 De zon zal schijnen,
warm op je huid.
Niets zal je kwellen
onder deze boom.
Genade is mijn hart,
koningszoon.
Als je inéén krimpt,
er brandende pijlen zijn,
schuil dan bij mij,
je bent mijn vriend.
In het land van de troosteloze,
kies ik jou,
ik heb je lief.…
de blauwe vlinder
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
902 bloemenhulde
kleurt haar gelaat donkerder
dit is mijn nooit vergeten land
een meisje zingt , ik gaf haar mijn
oor. zie de blauwe vlinders diep in
de jungle ( wonderschoon )
hoor hoe een oude man zijn verhalen
begint, bij de aanvang van de avond
de verhalen zijn oud en bekend
genieten van een bami en bier
de bries die de klamme huid…
bel haar eens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
563 de stenen zullen rollen in
een hemels bed van
zompig mos
zachte vlokjes zullen dansen
in haar hart
haar adem gestold in
de taal van de liefde
haar lippen bereid
trek draden uit haar huid
en luid de klok waaronder
ze zich schuilhoudt
bij de poort
bel haar eens
in lieflijk zwijgen fluister
je haar naam
pluk gouden bloemen van de
sterren…
ALTIJD WEER DIE GROTE BEK
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
687 Ze had absoluut een enorm grote bek
en ze zette deze zelfs regelmatig open
Als ze dat deed dacht je direct, verrek
en zette je ’t maar acuut op een lopen
Haar blikken kon je beter ook vrezen
zij zag er dus niet al te vriendelijk uit
Zij zou nooit moeders mooiste wezen
met al die vieze plekken op haar huid
Haar benen, als je die zo noemen…
Verdronken in oktober
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
809 We nemen de trein, dat wil zeggen,
de trein neemt ons mee
de jaren van volhardend vervoeren
druipen van de geharnaste huid
een kort signaal blaast de wagons
het palet van het seizoen op
gesproken wordt er nauwelijks
mannen schommelen mee met de dans
van de uitgewoonde salonwagen
bleke gezichten onder zwarte hoeden
schaakstukken achter gebroken…
De laatste mens?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
422 ik zal je
blijvend strelen, met in
magie gedeelde dromen,
beide uit de ongeneselijke
kracht van kwetsbaarheid,
De tijd zal tot ons spreken
gezamenlijk zullen onze
betraande ogen breken
in een oceaan van symptomen,
die de branding vol om dan
de feiten weer leeg te maken
na een kille winterslaap
stap je plotseling in de huid…
Waar narcissen van dromen.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
541 Gedeeld door beide lippen,
vanaf een tere huid, op handen
gedragen naar het gereserveerde
plekje in een voldragen landschap.
De vol gedekte tafel maakt de
spijs overzoet, ongewild geleid
door de blik vanuit een silhouet
een warme verleiding in het ongekuiste
honger van het liefdesalfabet.…
de armen van mijn vader
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
645 misschien, de stevige handen er aan
stugge handen
die niet meer plat op tafel kunnen liggen
de eeuwige bereidheid zich om gereedschap en
de koeienuiers te bekommeren
de stevige handen waarin je kon verdwijnen
of tenminste; mijn hand gaat onder in de zijne
dan;
het onwaarschijnlijke wit
het wit van de huid…
Afspraakje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
730 Vanavond streel ik zacht haar zachte huid.
Ik zit op het terras op haar te wachten.
Ze zou om zeven uur hier bij mij zijn.
Het loopt nu toch al zeker tegen achten.
Daar komt ze, rennend, hijgend: “nee geen wijn!”
Ze zucht, ze huilt, drukt in mijn hand een brief.
“De test, die stomme test, is positief.”…
Zomerzoenen
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
549 Ze lagen minnekozend op het Groetse strand
Hij was verliefd op haar tot over beide oren
En zo te zien kon hij haar mateloos bekoren
Door ‘t strelen van haar huid met anti-zonnebrand
En met een rugschelp door een inktvis ooit verloren
Schreef hij als blijk van liefde uit de losse hand
Een hart met pijl en ~I Love You~ in ’t warme zand
Terwijl…
Omgewoelde aarde?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
584 lang verwachte dier,
Het is om het even hoe dat
heten mag, maar ik zal je
blijvend strelen, met in
hoop gedeelde dromen,
beide uit de ongeneselijke
kracht van kwetsbaarheid,
De tijd zal tot ons spreken
gezamenlijk zullen onze
betraande ogen breken om
te stranden in een ideologie
van een kille winterslaap
stap niet in de huid…
Ostia, 1975
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
562 Zijn passie glansde vanaf iedere centimeter huid.
Op de plek van zijn moord staat een gedenksteen,
ik ben er meerdere keren omheen gedraaid,
ik heb in het hete zand gegraaid
en naar zijn immense eenzaamheid gekeken.…
Charade
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.081 Samen doet leven
eveneens goed
dat die ontmoeting
adem geeft
Jij bent de vrouw die
mij laat leven
jij bent de vrouw
mijn steven
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Hoewel bespelen
niet het juiste
woord is, bereikt lust
jouw erogene zone
Utopia claimt
een verlangen
dat bevredigd dient
te worden
Mijn penoze richt
naar de zee
die mijn huid…
Een mooie dag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 van de stad is een
groen park gevangen
in het net van straten
de fontein spreidt witte
lange vingers zilveren
vonken stuiven over
een groep kinderen
mannen bouwen een huis
de ramen open ze timmeren
kozijnen op het licht
radio’s aan hoog zingend
spuit zaagsel poederwit
de dag is binnen bereik
zelfstandig als warmte
naar de huid…
De buizerd horst als een vorst
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 Zij kijkt met turende blik
om haar heen; miauwt dan blazend,
wanneer zij valt als een baksteen
om haar prooi met huid en haar
te kunnen verschalken.
Wanneer de winter terug is in het
land, is het leven op de grond
niet veilig voor deze vogel van
stand.…
Het park
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
425 Dichtbij is de stenen huid
om het vergeten bloed.
Een zucht in marmer
gedrukt en fijn zweet
van een lange omarming
op het ranke lichaam,
of is het regen.
Met onbekoeld verlangen
roert een kus van bevroren
schuim aan de lucht.…
epos en de terugkeer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
486 bars
als droge riemen op de keelkroppen
bloot en baarvoets sta je dan
daar waar de mens niet gaan kan
het snijdt er de wind als metaal
de velden van ‘t gemoed onmeetbaar
bar
doorkliefd met verroeste heipaal
het afgebroken refrein hangt er aan de nagels
als je geluk hebt vind je het ongeluk
het bloed veranderd, verdikt in kleur
de huid…
Sterven te Antwerpen
gedicht
5.0 met 4 stemmen
6.711 Hier gaan de kralen van de rozenkrans verloren;
van huid en haar geen raadsel overblijft
waar ledigheid in ledigheid wil wonen.
Het huis van kamers en de stad van straten:
ai, laat de klok met rust. Tel goud, drink wijn.
Het vuil rot ondergronds. Bid niet voor het geraamte.…
Je echtheid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
503 Je schoonheid is niet alleen je buitenkant
Al straalt je gezicht en huid ook als de zon
Die schijn blijkt op den lange duur niet bestand
Maar zal na verloop spatten als een ballon
Dan rest van jou nog slechts verschrompeld vel
En kennen je vrienden je nauwelijks meer
Dan ben je tussen kennissen niet in tel
En leef je dag op dag met onnoemlijk…
Ja
gedicht
3.2 met 4 stemmen
8.449 Natuurlijk, voorbodes kruipen onder de huid, dansen
mee als je danst, rennen mee als je rent, hangen
ook op de bank, zitten daar en later gaat Haper
aan de haal met je dromen, teistert een winter
de oude rivier die wil stromen.…
Vol tederheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 De tederheid van bestaan trek ik steeds
opnieuw als een robe-manteau in tinten aan
die mijn huid en ziel nu dat mag reflecteren.
Op deze sprakeloze momenten zeg ik weer dag.…