3517 resultaten.
In het hart van mijn stilte
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
450 De lagen van mijn diepe
ziel ontvouwen zich langzaam, als sterren
in de nacht. Hun dans verweeft schaduw en helderheid tot
moed, tranen en lachen openen poorten van licht naar waarheid die in mij woont.
In dit heilige nu, voorbij
het eisen en moeten, wordt mijn stem een
zachte echo van mijn wezen.…
‘a theory of mind’ (geen spijt)
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
455 Dit alles vraagt iets van jou,
als beheerder van jouw denken:
de vaardigheid tot verbeelding,
‘a theory of mind’; een
de-ranking van de sterren
aan dit eindeloos firmament
van figuren in stijl en stijlen,
premature, bij te vijlen,
ijdele documenten,
en soms
ornamenten van prachtige vakkundigheid
en/of
intrinsieke kracht.…
radicale ridiculiteitserupties
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
526 Geen van de goden, of de streken
van mismoedige sneue aftreksels,
noch een virus, verzonnen of niet
in fabrieken van namaakkwaliteit,
voortdurende kwellingen: breken
gaat niet na die verheven sterren
één voor één uitgekauwd gelezen
en in één zucht bereisd te hebben.…
MOLENKOREN (tijdigheid van het weten)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
288 De mijmer verstijft:
de regen blijft,
zolang het duurt,
in vlagen dalen
van onzekere wind
in onstuimige vaart
die onrust baart;
achter dat onheil
der wichelaarsgoden,
de lachende derden
zonder mensengeboden,
verblijven in vaste beelden
de sterren,
zoals de tijdigheid
van het weten
beklijft.…
Van gevangen naar vrij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
328 En ergens,
tussen separeermuren en sterren,
tussen wanhoop en het fluisteren van hoop,
begon iets kleins te bewegen.
Eerst een trilling,
toen een adem,
toen een stem.
Ze leerde opnieuw vertrouwen –
niet in de wereld,
maar in haar eigen hartslag.…
Eindeloosheid
netgedicht
2.5 met 77 stemmen
717 Langzaam zakt de milde
hemel dieper in het luisterende zilte
nat, velerlei sterren werpen hun breekbare licht
en tijd verliest zijn gewicht, blijft drijven in een uitgestrekt moment.…
de stille rozige ledigheyt der ziele
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
303 In de duistere diepten der nacht,
waar winden wijlen
en sterren stil staren als stomme getuigen,
dwaalt de tijd traag en teder,
als een tijdloze tijding
door lege lanen van ’t leven,
vol leed en verlangen.…
Viburnum in lentebloei
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
453 En als de avond haar koele
mantel over de tuin legt, blijven de trossen open,
wachtend op een bries die de dag uitademt en de eerste sterren
loslaat. Viburnum bewaart haar stille gloed, zelfs wanneer de nacht haar omarmt.…
Boom
netgedicht
2.5 met 70 stemmen
554 En onder die boom keer ik terug,
nog voor de nacht paden wist en sterren verbleken
daar gemis geen wond meer is maar een zachte aanwezigheid
die met mij meegroeit, seizoen na seizoen, alsof jij nooit helemaal vertrok.…
Slechts een voorbijganger
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
256 De bomen groeien zonder mijn toestemming,
De regen kent niet mijn naam,
En zelfs de sterren volgen mijn gedachten niet.
Lang heb ik gedacht
alsof woorden dingen konden vasthouden.
En kennis een vorm van macht.
Maar het zijn laat zich niet regeren.…
Het algoritme van de tederheid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
196 die zegt ik ken uw noden
dus weven we van onze eigen eenzaamheid een mantel
en noemen die god
een schaduw die meeloopt in de periferie van de stad
in een andere dimensie, een parallelle straat
wacht de versie van ons die nooit brak
we swipen door de kosmos op zoek naar die aanraking
projecteren onze mooiste breuken op het heelal
tot de sterren…
Versleten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
84 loop weg van waar je mij verlaat
en merk dan dat ik nooit zo raad
waarom en wat er misgaat
ik bedenk het achteraf
in de golf van graag vergeten zijn
in een leeg huis met een dicht gordijn
is blijdschap soms een blijk of schijn
en stap ik ervan af
in tornados, winden en in vlagen
ben ik mij nu af gaan vragen
wat je mij vertelde
over sterren…
Aan het kind van de kinderen van mijn kinderen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
45 ellende voor de een en ’t wegkijken van de ander
Ik huil voor ons schuivende klimaat, de pfas en de plastic soep
Voor ieder kind geboren in een hel
Ik wens je de boodschap van Walsch
En die van Rumi, Gandhi, de Dalai Lama
Van Tolle, hier nu, jij en ik
Ons tijdloos bewustzijn van elkaar
Ik wens je in liefde te leven
Als een ster tussen sterren…
ABYSSUS ABYSSUM INVOCAT
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.489 Daar rept de vleugels 't rusteloos gedacht
en stijgt nog hoger dan die sterren ijlen,
en pegelt dieper dan die krachten werken,
daar hem gedurig als een diepe wonde sert
het ingeboren heimwee naar de Afgrond,
het brandend langen naar het eeuwig Wezen,
de ongenoemde, onbegrepen -- Hem,
Hij schiep de afgrond waar de sterren ijlen,
Hij schiep…
De zon.
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
666 Kinderen zien haar nog hoewel ze de tel kwijt zijn van zoveel sterren.
De zon lijkt op het alziende Oog van God.
Maar ze is Gods Lamp op een kandelaar.
Zon, geef mij blauwe lichtjes, geef mij roze lichtjes, geef mij groene lichtjes! Zon, geef mij zwakke lichtjes, geef mij felle lichtjes, geef mij koele lichtjes!…
spiegel van de nacht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
525 vanavond wil ik lopen in de schaduw van de maan
de nacht om me heen slaan als een deken
de schemering zijn in het donker
het stof onder mijn voeten
tussen mijn tenen laten ontsnappen
en verspreidden zoals de sterren aan de hemel
de nacht heeft altijd al meer van me gehouden dan de dag
net zoals dit lege glas
klaar om gevuld te worden met de…
Schepping
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
260 Volmaakte ziel in je moeders schoot
Wist van niets dan haar liefde
Want van het water naar de sterren
Naar de sterren in het water
In niets om alles, hart en ziel
In vieren, lijden, lachen, huilen
In vervuilen
In jou en mij, wie wij zijn
En wie we niet zijn
Onze wachtende hemel
Onze hel, onze pijn
Hoor een stem door tijd en ruimte…
Neuk nooit een dichter
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.318 Warm en zwoel was jouw lach
helder en jong je geest
oprecht jouw blauwe ogen
die spraken nog het meest
jij las de pure wanhoop
schreef het geheel aaneen
verpakte zoete stroop
in woordjes als "alleen"
verdreef de donkere wolken
lachte de zon naar de nacht
gaf sterren gouden randjes
sprak zinnen zwoel en zacht
riep heel hard om het…
verlangen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.572 Herinner je het slingeren tussen puin en fortuin
het uur van vertrek
Broeierige sterren leken zich te verhangen
aan mijn trillende schaduw
Gedachten vulden de nacht
Herinner je de glans, als vers geld.…
VRIENDSCHAP
hartenkreet
4.1 met 39 stemmen
6.291 Samen kijken naar de sterren en de maan,
om daarna weer je eigen weg te kunnen gaan.
Weten dat je elkaar altijd kunt bellen,
dat die ander je nooit opzettelijk zal kwellen.
Zonder woorden weten dat ik haar snap,
al die dingen vormen een woord: Vriendschap...…
Gevlochten sporen
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
1.585 Nachten heeft hij haar gemist
schaduwscherp verlangend eenzaam
versmolten met haar hemels lichaam
dat hij talmend groeiend wist
Jachtig haastte hij zijn tocht
grommend naar de vele sterren
happend als er eentje viel
bezeten door haar volle ziel
liet hij zijn wegen niet versperren
prachtig vond hij wat hij zocht…
Conte tragique
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.096 Ons wachten wolkenoceanen
ivoren sterren in het haar
en eeuwigheden samen zweven,
niet lang meer nog; een dag, een jaar...…
Vaag verlies
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.918 De nacht viel door de glazen koepels
Een herfstsluier schoof voor de sterren
tot jouw wiek droog was, het vet gestold.
Je zond mij een wenskaart,
de foto van een ontluikende orchidee
toen ik onder lakens kroop
en mij wentelde in een gretig verdriet.
Nu leg ik een hagelwitte roos op jouw navel.…
ZWERVERSLIEFDE
gedicht
3.4 met 110 stemmen
74.287 Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.
O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.…
Wereldvraag
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.020 Vraag het aan de zon, de maan;
aan de sterren.
Zij bestaan lang genoeg om dit te weten.
Doch spreken zullen ze niet.
Mensheid,
deel van de natuur met de minste wijsheid;
hoewel gij de enige zijt die kan spreken,
zult gij niet antwoorden.
Deze vraag is te groot voor u,
ze omvat teveel waar gij niet bijkunt.…
Een reis door nacht en dag .....
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
810 De hemel
Deze nacht bezaait met sterren
schitteren mijn ogen helderlicht
ik voel jouw warmte al van verre
lees de liefde op jouw gezicht
Eindelijk elkaar gevangen
in het warm doch donk’re duister
trillend vervuld wordt ons verlangen
hete zoenen, zacht gefluister
Kleine lettertjes die teder dansen
vlinderlicht over mijn huid
heeft onze…
Stof stof stof
gedicht
3.6 met 44 stemmen
13.697 wij houden van de doofpot der sterren en kometen.
wij zijn allergies voor knarsende sloten
want wij roesten niet.
wij spreken graag voor duistere halflege zalen.
wij dragen fier de ons geschonken bokalen van afgunst.
wij spiegelen ons niet aan elkaar.
wij zijn eenzaam.
wij ontvangen ons fortuin van de streamlined stropdas.…
MIJN HERT IS ALS EEN BLOMGEWAS
poëzie
3.6 met 28 stemmen
4.409 Mijn hert gelijkt de sterre, die
verschiet, en aan de hoge wanden
des hemels ene sparke strijkt,
die, eer ‘k heraêm, houdt op van branden!
Mijn herte slacht de regenboog,
die, hoog gebouwd door al de hemelen,
welhaast gedaan heeft rood en blauw
en groen en geluwe en peers te schemelen!…
hemel, hel, leven
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.777 het was een heerlijk klare zomernacht
die als een zweem van dromen
in blauwe luchten wakker lag
en wij verschoonden tijd
in avondkledij van geuren
verwacht men de hemel
of de hel
minstens het leven
en aan het firmament stonden gele sterren
in de landelijke kamer voor de haard
waar hij met poëtische verkwisting haar liefde
en geloofde…
Het liedje mijner kindsheid
poëzie
3.4 met 10 stemmen
3.765 Dan denk ik aan de stemme,
Die 't liedje klagend zong,
Wanneer de zonne daalde,
Wanneer het maantje blonk;
Wanneer de sterren schenen,
Wanneer de zwaluw zweeg,
En alles op de buiten
In zachte sluimring zeeg.
Het lied weerklonk zo troostend
In halve duisternis,
Gelijk de zucht van 't windje
In 't hangend waterlis.…