3975 resultaten.
Nieuwe wereld
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
842 Verdrijf het licht, sprak een stem
tot Hem
en de zon versteende
straalde in zacht zilver
tussen vonken
die het vuur doofden
verstil het leven, sprak een stem
tot Hem
en het leven vond haar rust
geborgen in met huid
beklede ogen, even donker
als daarbuiten
met dromen over sterren en de maan
in een wreed ogenblik
verzwolgen door…
Richting horizon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
642 Hoog zijn de bergen, diep zijn de dalen
langzaam gaan mijn passen, ik kijk niet op of om
geopende handen reiken maar raken niet
ik wil vluchten in verloren klanken
Jouw sprankelende stem, ooit zo onbereikbaar
opent een nieuwe dag en neemt me mee
vanuit een gerafeld verlangen gevangen
laat jij mij leven door jouw warme lach
Donker is jouw huid…
Dragonders en karbouwen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
755 Soms, als het nogal tegenzit
en de wind waait uit een dwarse streek
het hoofd verward is of het gemoed verhit
mijn huid verschroeid is of juist zo bleek
dan kan ik geen volzin bouwen
Dragonders en karbouwen !…
de dood kijkt voor zich uit
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
2.133 de dood kijkt voor zich uit
in zwarte ogen vol met stilte
slechts kaarslichtvlammend
doet iets doods ontwaken
overpeinzend het leven
met vreugde en verdriet
liefde, haat ontspringt in oorlog
waar zij laat, wat zij ooit kreeg
de mooie roze zachte huid
verbleekt in korte tijd
ook mijn hart klopt niet langer
haar zien, stokt het verstijfd…
DE KLEINE SAVOOIAARD
poëzie
2.7 met 11 stemmen
4.567 Zijn huid is bruin, zijn kleed is vreemd;
Hij komt uit verre streken.
Gij ziet hem aan met medelij,
Zijn taal, vol zoete melodij,
Kunt gij, helaas! niet spreken!
Gij denkt, dat hem het heimwee kwelt,
Dat kommervol verlangen
Naar berglucht en naar zonneschijn,
Naar allen, die hem dierbaar zijn,
Zijn boezem moet bevangen.…
Een klauw met bont gevoerd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
712 je scherpt licht in vouwend duister
een klauw met bont gevoerd
nagels putten in de huid
strelen bloedvergietend voren rood
het hart onbloot in spuitend dood
lach en kijk je lijf bevrijd
van haat in levenloze staat
je trekken zijn verbekt in nijd
omdat het onderscheid
door dood niet meer bestaat
ze lachen met hun lippen dun
lege ogen hongeren…
Verbloemd
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
684 Die denkt ze echter slim te camoufleren
door mooie, bonte bloemen op d'r huid:
met grote zorg laat zij die tatoeëren.
Op die manier doet zij d'r naam veel eer aan:
ze ziet er altijd even fleurig uit.
Algauw heeft Fleur succes: ze trekt een heer aan!
Ze wordt bemind door Koen en trouwt terstond.…
bewust en eerder lievere plicht
netgedicht
3.4 met 28 stemmen
2.329 Getrouwd zijn heeft zeven armen
om zichzelf binnen te trekken
ook aan de korte zijde
de kant waar je op ligt
eventjes terug naar het argeloze
toen je huid altijd te wijd was
want eerder het gewicht
van haar knieholte laat me weten
dat het tijd is hoe laat het is
dat het jeukt tegenwoordig
altijd en overal ben ik tegenwoordig
op een afstandje…
Plekje op Olsany
gedicht
3.0 met 32 stemmen
11.437 Ik weet de plek op de Wenceslasplein,
het vuur rende met hem mee, drong steeds
dieper in zijn huid. De oogleden weggebrand
doet zijn nacht voorgoed geen ogen dicht.
Met geheven vlam zweren kaarsen sindsdien
onze eed van trouw. Ook op dat plekje op
Olsany. Het is weer lente. En wat voor één.…
sprekende delen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
637 Hoe hij levenloos
wordt met elke stap
dichter aan de mensenkant
en het zijwaarts blikken
alsof hij de huid draagt van het beest
hoe hij trekt om gezien te worden
slepend met gewicht
alsof hij boekdelen uitdeelt
en zij vluchtend
in een wegwimpelen
op haar bovenbalkon
het omfloersen
omringd met ijsgladiolen
haar glazen beschutting
het…
Stiekem
hartenkreet
4.0 met 27 stemmen
4.833 Onder het verkeer
buigt zich een hangbrug
krakend over het water
In zijn schaduw ligt
het brede rivierbed
bedekt met kiezels
en geel speelzand
In de zwevende hitte
klinkt het zachte ritselen
van een krant
Erachter glimt
in de brandende zon een
met waterparels bedekte
bronsbruine huid
Ze heeft bijna alles
behalve de krant…
DE DRINKER
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
989 Zijn huid - door lijden
omgeploegd tot leer -
maskeert de golven van vertier
die zijn benevelde geest overspoelen.
Hij houdt zich schuil in de kelders
van onverklaarbaar bewoonde lucht-
kastelen. Druppel voor druppel kruipt
zijn bloed waar het niet gaan kan,
vindt hij dromen met de bekoring
van gevallen vrouwen.…
Vuurdoop
hartenkreet
4.9 met 61 stemmen
1.361 mijn oude ik kijkt naar mij
aan de andere kant van de spiegel
ik ben vrij... maar de pijn van het afscheid
vormt zoute tranen op mijn huid
de wind neemt ze mee
en blaast dit oeroude verhaal
de wereld uit
ik steel nog een paar tranen
als zeldzame schelpen
herinnering aan hoe het was
oud verdriet is vaak zo vertrouwd
als een goede vriend…
Morgenrood
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
734 tederheid zal genezen
in het diepe gras aan mijn mond
de stilte is mij welbekend
te middernacht waar m’n tuinpad eindigt
ook dit gaat voorbij
is verleden geworden
als de nieuwe dag begint
bescheiden, bevrijdend aan mijn borst
onder de blauwe hemel
begint een nieuw begonnen begin
(heb ik gedacht,
in dit simpele gedicht)
op mijn huid…
Tedere liefde
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.025 TEDERE LIEFDE
Jouw lichaam, ‘t doet mij wat
zoals je hier nu voor mij staat
Zo naakt en zonder vijgenblad
en erboven je blozende gelaat
Jouw benen, ze voelen zo teer
zo zacht is heel je schone huid
Het lichaam dat ik echt begeer
en daarom in mijn armen sluit
Jouw borsten zo heerlijk rank
alsof ik droom zie ik jou gaan
Heel je…
Vuurkorf
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
672 De winter telt de roest
door de ruit en in de nerven
van de transparante jaren,
waarmee het seizoen vervelt
tot in de huid, strekt zich op
duizend vleugels uit, warmt
zich bij het reinigend vuur
van de winterbruid om de
herfstmuze uit te luiden,
klinkt als vrolijk lied wat op
z'n toverfluit de glazen telt,
kristalen tonen over bladeren…
Im Abendrot
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
566 Zo pas nog liep ik ongeschoeid
door landen van gespannen huid,
gestolde mist en sterrenwolk,
en om mijn haar, licht als een kosmos,
de nimbus van het vuurvliegvolk.
Hun vinger wijst naar ‘t zwijgen bros,
naar spiegel van het Himmelslicht,
naar schoonheid van de stervenspracht.…
Kunstgreep
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
559 Arme jongen van saffraan
de kunst is om weg te gaan
waar naartoe is jouw besluit
het kan nu met haar en huid
wanneer dit dan is het voltooid
een tafereel heeft zich ontplooid.…
Loslaten
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
681 Ik koester wat mij is bijgebleven:
mijn zonnig bloemenveld
mijn stampvoeten in de regen
druppels op mijn huid
mijn rollebollen in het gras
het zoeken naar sprinkhanen
het luisteren naar de beek
het wolken tekenen.…
nacht vol wensen
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
584 schoonheid
naakt leunend tegen volmaaktheid aan
smeulend mij smeltend
dat uw vergelijkbaar bent met de zee
het ruisen van kabbelende golfjes
zo wiegend uw vlezige vlinder heupen
u deed mij stranden in de branding
de ooit zo gevreesde nacht schuimend beminnen
alsof u mij bedekte met satijnen strelingen
de stilte tastbaar werd en mijn huid…
Stervensstrijd
netgedicht
4.0 met 24 stemmen
1.212 Ik voel jouw vingers die niet meer bewegen
en jouw huid voelt klammig koud.
Hoe cynisch is dit wachten,
wachten op jouw heengaan.
Wat is er toch dat je in leven houdt,
nu jouw voertuig het wil opgeven?
Je ligt hier eenzaam, van je trots ontdaan,
wetende dat je naakt werd geboren
en ook naakt heen zult gaan.…
in paradisum
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
589 er ligt een open tuin op jou te wachten
nu morgenlicht de nieuwe dag ontsluit
met elke adem haal je levens krachten
terwijl een merel luidkeels voor je fluit
temidden van de witte schapenvachten
rondom de vijverplas het groene kruid
met bloemenkleuren die je hart verzachten
de zonneschijn verwarmt je naakte huid
dit is de tuin waarin je…
Tijgerin
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
804 Ik wil je gespannen huid graag strelen, ook
al is dat met gevaar voor eigen leven, bijt
jij mijn strot door bij iedere misvatting,
loop ik volkomen op eieren bij jou, draait
in wezen alles om jou, je gegrom lokt me,
dat je ook nog gedichten schrijft zoals ik
doet me helemaal in katzwijm vallen
en daarom, besluip me, bespring me en
wees mijn…
Op de deining van pulserend bloed
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
538 Om mij aan vrijheid te binden
in de tere zwachtels van de tijd
zijn de seconden als jaren weggegleden
Om mij te verzoenen met het lot
waarin de feiten zich aan mijn koude huid hechten
zijn de wonden als oneetbare vruchten
In een poging om nare dromen te ontvlinderen
is de kameleon op de deining van pulserend bloed
aan een wrede nacht ontsnapt…
mobile home van een slak
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
638 Het is als tweede huid ontworpen en glijdt gestaag op z’n gemak
met de bewoner door zijn wereld, een kleurig thuis op blad en tak.…
In het hart van de zwarte roos
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
699 *
Er was een harde hand des levens
Een hartslag van ongenade
Een levend mes op de keel
Er was pure reddeloosheid
in de maak voor Broertje Dood
Jong gestorven talent
die slechts nog bloed huilde
op een gebarsten huid
*
Haar oog zwelt de traan
en bitter is het lot van de lemming
die in allerijl
de val in het ravijn verkiest…
in een andere kamer
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
818 wanneer ik eenzaam geworden of geen licht meer zie
op de tast mijn schaduw in een andere kamer zoek
waar stofraggen mijn huid beroeren
je warm gebleven adem
aan mijn droge lippen hecht
is daar rumoer van motten
het gerucht over vallend pleister
zwijgen alle schilderingen
als ik geen licht meer zie of eenzaam geworden
in een andere kamer…
Meisjes
gedicht
3.7 met 7 stemmen
8.423 Zo handig in hun alledaagse praten
rusten zij aan zij, een rij van jonge huid
en zachte haren in die al te hete zon.
Duingras kietelt hun benen en hoog
klinkt de pas bedachte lach die meeuwen
steeds verschrikt doet overkomen.
Van kop tot teen onaangeraakt
liggen zij, met allemaal dezelfde stem
dezelfde moeder te bespreken.…
Bomen, Oostvaardersplassen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
478 Wild vrat aan basten, aan hun huid,
niet langer vol te houden was het voor de bomen.
In wind hoord’ ‘k hun krakende geluid.
Ik zag er eentje knielen,
ja zelfs bomen, als nederige zielen.…
Voor Augustijn
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
646 een koekoek zingt een liedje van verlangen
zijn trillers klinken vrolijk op het dak
een vrije vogel heeft aan regels lak
hij schenkt zijn noten blij aan alle rangen
die tonen brengen gras onder je voeten
je voelt de halmen strelen langs je huid
en bijna maak je zelf zo'n blij geluid
vergeet dat alle mensen sterven moeten
je staat en luistert…