3975 resultaten.
Wanneer jij...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
852 Wanneer jij mij aanraakt vuur onder mijn
huid.
Zengende hitte die ontspruit, tevens
bladergeritsel en wuivend riet.
Wanneer jij spreekt woorden als poëzie
vloeiend uit je mond zo sensueel en
alles verfijnd.
Wanneer jij waar dan ook verschijnt
dan vorm je één harmonieus geheel.
Maar jij bent een verhaal met een open eind.…
Horizon
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
565 van de dag
er wordt soms veel aangedragen
waarvoor ik in gedachten kniel
ik ben dan klein
de ander vaak sterk of groot
kwetsbaar ben ik dan,
neen,
niet geheel uit het lood
ook zijn er dagen
dat ik zonder vragen
aan zoete druiven proef
talrijk in getal, zoals men dat duidt
nog in bloei en aan hemelse ranken
warmte dampt dan uit mijn huid…
nooit meer
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
636 als het lichaam ballast wordt
als je leeft van herinneringen
enkel 'nooit meer' in het verschiet hebt
nooit meer hand in hand
met haar wandelen
in het bos of
langs het strand
nooit meer met haar dansen,
nooit meer bloemen voor haar plukken
zelfs nooit meer ,
zon voelen op je huid
wind in je haren
malse regen
of prikkelende vrieskou…
Diffuse?
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
389 rand
van een innerlijke beschaving
verklaart zich het onwrikbare
van deze telg, hierin zijn de
melancholieke glitters
niet weg te denken,
verstrooiing heeft zich in
formule van de taal vastgelegd,
Het zwijgt, maakt stil,
de duisternis wordt diffuse
en is mij kwijt, ik zie de schaduw
die met zijn ego vecht en bedriegt,
ik leg de huid…
Bleke lippen.
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
493 Langs de klapwiekende toetsen
van hoge en de lage tonen, nadert
het onweer dat klettert en onheil
predikt met z’n staart
bliksemflitsen als z’n stokken
het trommelvel beroeren, het fijnste zand
oude beelden modelleren en
verschraalt de dikste huid
een gestalte krijgt vorm in een zilte regen,
rank silhouet in tegenwind
met scherpe…
Botsing met een vlinder
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
523 geraakt
ze fladdert speels door ruïnes van mijn dromen
waar alles donker is, verdord en stukgemaakt
haar lange jurk is wit, haar ranke voeten bloot
ze danst door alle kamers, in regen en in wind
ze lacht naar mij en stift haar volle lippen rood
'ik ga je strelen', zegt ze, 'lief beschadigd kind'
ze tekent met haar vingers figuren op mijn huid…
Tot zelf inkeer komen.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
535 Om zo toch nog iets, iemand te zijn, maar
pijn woekert aldoor onder de huid.
Er ontspruit een kakofonie in het bestaan die
zijn weerga niet kent en zo rent, vlucht men
weg van zichzelf, van velen waar ze niets
mee kunnen delen.…
Mijn lichaam...
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
692 Jullie schreven jullie roep neer op haar bleke huid
om later in de plooi van tijd te verschalen,
verborgen en verloren achter
haar mossig groen gewaad.…
Ouderdom (Thuiszorg 5)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
613 Zakjes huid
bungelen als oorlellen
onder haar ogen.
Haar mond valt
half open vanwege
die eeuwige sigaret.
Haar tong slap
maar roze.
Haar wangen
vlekkerig rood.
Gaatjes ongevuld.
De tatoe verrimpelt haar teen
in een herfstig blad.
Groeven langs haar neus
inmiddels diep genoeg
om alle zwarte puntjes
erboven te dragen.…
Ontdekking van het gewone
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
604 Ik voel het gloeien van mijn huid.
Levenslang was ik onderweg,
op zoek naar het bijzondere.
Totdat ik, hier in mijn bad,
het grote in het kleine, en,
het ongewone in het gewone vond.…
Erosie?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 Als in de avond de
zonnen ondergaan
verbleken schaduwen
op de voorbestemde weg
in mijn tijd en ervaring zijn ze langer
rekken zich uit in het voortbestaan
het lichaam verliest aan kracht,
de lichten wordt milder, transparant
in de rimpeling van water door de warmte
van de huid ingebed , de tijd houdt me in
z’n greep en wijst mij…
Dichtbij veraf
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
573 neer
Als hun ogen elkaar treffen
plooit een automatische glimlach
mondhoeken omhoog, zij dromen
zich rond en het is niet uit te maken
wanneer de reis ooit begonnen is
Zij trippelen op hoge hakken in
en uit hun bestaan, de ene blond
de ander een brunette en later verven
zij hun witgrijze haren, wrijven
dag- en nachtcrème op de droge huid…
wolken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
557 als zachte contouren
beneden het groen: mos met kleine sterren
oeroude grond, stenen uit de vroege ijstijd
gestapeld tot hoge wallen; tehuis voor dieren
of zekerheid voor een veilig gevoel
de fijne grijze wolkenranden werden tot
lichte voorjaarsregen, niet tragisch
wel zacht, groeizaam en voorspelbaar
en vonden rust op de naakte koele huid…
angst
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
500 Bleek kwam mijn huid van angst.
Het bloed was weggekropen
hangend aan een geluid.
Bibberend stelde ik de vraag
welke dag zijn we vandaag?
De wirwar in mijn hoofd
was half verdoofd.
Moest weten wat het was
na al die moeite
dat ik had vastgepind
aan de helderheid van glas.
Verzonnen had ik het niet.…
Zondagnamiddag aan zee
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
562 een zomerse zondagnamiddag
op een open terrasje aan de zee
genieten van een ijsje of een thee
of wandelen langs het goudgele strand
kijken naar het neerslaan van de baren
met de zwiepende wind door je haren
tot je huid bijna rood verbrandt
je ziet die fleurige mensen op de promenade
je slaat hun doen en laten gade
oudjes lopen met hun hondje…
schijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
545 Dood, met mantel
en hoed getooid
je zit ons te dicht
op de huid
je snijdt recht door zee
in harten en illusies
je zet ons met twee
voeten op de grond
Dood, dagelijks marcheer
je in maskerades voorbij
in doorwaakte nachten
fileer je onze zielen
tot op het bot
als een speelbal
kantelen we in
de tollende wind
Dood!…
insomnia
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
498 de grond
ik hoorde het steunen van de aarde
wellend duwend naar boven druppel
na druppel traag vloeibaar lood persend
met het zuigend gemurmel van bolvormig worden
ik hoorde het roest knisperen
in de onderbuik van de pompsteen
verborgen dimensies namen bezit van mij
de elementen baarden akoestische ruimte
grenzen rekkend vanaf mijn huid…
Diffuse?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
504 Op de rand van mijn
innerlijke beschaving
waarin ik zwelg, ik
leg mijn huid af maar
ongeacht de huidskleur
blijf ik een vreemde telg,
een dwarrelend blad
de wind wrikt vergeefs aan
de verandering van kleuren,
hoe spreekt men de taal uit waarin
de dichters zijn gestorven?…
Eindeloos verbonden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
573 als ik niet meer ben
mijn jasje heb moeten afgeven
laat mij dan toch als je wilt
de natuur beleven
laat mij voelen met jouw huid
neem me op je tochten mee
aan de hand van jouw mond en ogen
onderga kijk ruik proef en voel
voor ons alle twee
hoop dat we haar schoonheid
als vanouds samen
ervaren mogen
ik weet ‘t is moeilijk
maar het zal…
Zeeuwse inkijk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
433 Dat is even wat anders dan die reclame
voor goedkope boter en ik zie een regen
van diamanten in haar huid van meel en
eekhoorntjesbrood verdwijnen, glimlachen
als lieveheersbeestjes op het zachte mos
van haar Domburgse duinen, die mij heel
vriendelijk uitnodigen om te gaan zonnen
als een kaboutertje op haar naaktstrand,
terwijl de liefdesengel…
Is alles wel liefde?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Nog worden we niet vatbaar resistent
voor een gemeenschappelijke ziekte,
toch zet ik de hoop van besmetting als
wapen in, in het verlangen alles op het
spel te zetten op de huid van je gezicht
door elk sproetje in een roos om te zetten
voordat ik vroeg of laat de ogen sluit
een bijdrage aan de jaren vriendschap
in de bittere zinnen…
De coolste ster
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
374 nooit heb jij
je echt aangekleed
kleuren accentueerden
jouw huid en in dracht
kwamen je vormen
er altijd schitterend uit
spectaculair
droeg jij nouveautés
met het air van de
coolste ster veroverde
jij totaal onverwacht
de catwalk pracht
er was geen venijn
of jaloezie want
in vrienden maken
schiep jij het grootste
behagen in deze…
drijvende heuvels
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
399 reikend naar verten in je ogen
onbereikbaar: groene heuvels
zich koesterend in wit licht
zwervend tussen de heuvels zie ik hen
rood – bloedloze geboorte breekt aan
explosief in eigen vuur verteerd en geworden;
zij, eens star geworteld, worden nu tot golven
drijvend op vlammende grondzeeën –
wereld in wording
ontdaan van oude, getekende huid…
De dood kent geen pardon
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
597 tranen springen in onze ogen
verteert door eenzaamheid
ziek van pijn en quarantaine
slaat de corona koorts toe
de lakens huiveren van
koorts en slijm, 't kuchen
en 't zuchten, totdat de
laatste ademtocht een einde
aan het lijden maakt;
de dood kent geen pardon
maait het hele bejaardenhuis om
buiten huilt en beeft de familie
mijn huid…
Opnieuw te baren?
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
466 De blouse in warme wind
gevuld als bollend zeil,
contouren bezeilen zon,
en maan, lijkt er niets mooiers
te bestaan, tussen huid en
hemel, in de wisselwerking,
de eclips van het bestaan
ontstaat vuurwerk uit een
omhelzing, een beloning uit de
armen van een windekind onder
een transparante deken van naakte
wolken voert tot een…
GAUW TEVREDEN
netgedicht
4.7 met 99 stemmen
717 een lichtstraal uit de diepte van de zon,
die, wanneer de dag gelijk is aan de nacht
de haren van je huid doorschijnt.
als de kast, de vaas en het gordijn,
als een Stonehenge in het klein
het grote teken geven:
aan jou geef ik deze nieuwe lente:
nog weer een keer
geeft het leven precies genoeg
om van te leven.…
In een adem
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
460 ben uiteindelijk aan
de gang gegaan om
je ook echt te lezen
niet met vingers
die letters voelen
en zo ervaringsgewijs
leren wat ze
eigenlijk bedoelen
ze transformeren
naar beelden waarin
jij het leven kleurt met
ogen lach en je
warme stem die ik ken
weet hoe jouw tekens zich
vormen in plooien rimpels en
veranderingen in je huid…
Gemis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 Ik voel jouw huid onder mijn handen
en volg met mijn vinger
op de foto, de vorm van jouw gezicht.
Ik mis je zo!
Nee, het valt niet licht.
Ik ken toch jouw gedachten.
Ja, lach me nu maar uit,
‘k Weet nog de woorden die je zei.
Hoor nog jouw stemgeluid:
“Ik kan niet altijd bij je blijven,
begrijp dat toch een keer.”…
Schellen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 Ik ben gaan dromen,
gaan dwalen
totdat ik nu
in het licht van deze volle maan
rust vind
niet in de kleur,
maar door de geur
die zij mij aanreikt,
die mij eindelijk bereikt –
ontdaan van oude huid
kind gebleven
onder alles…
Als de maan ondergaat,
heb ik mezelf opnieuw aangekleed.…
Emolent
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
493 ´Emolent verzacht zeer droge huid.'
Een eufemisme voor een schroeiplek!
Europa ontfermt zich over Oekraine...
Want de Beer verzuimt z´n vel,
zijn onverwerkt verleden te redden.
Poetin die met molentjes speelt,
zonder moorden zich verveelt,
bijt bominslagend om zich heen:
als een STA-LEN fascistoide!…