438 resultaten.
Herboren,
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
504 De Poëzie de winst opeist,
het laatste woord verbindt in
stervensweeën van ontroering
en dit als ongrijpbare adem
in het geheugen lijst.…
voor vincent
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
867 broer
moest hij wel krankzinnig worden
op het franse platteland
maar altijd dapper volhoudend
en zwoegend op het doek
want het moest klaar en geschilderd
zoals hij het in zijn hoofd zag
eerst ging het oor verloren
en toen zijn hoofd
van schilderen word je behoorlijk gek
maar iedereen heeft een gebrek
ik vind je leuk en knap en ontroerend…
Symfonie nr. 94 in G-Groot
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
557 Zijn vocalistisch werk is groots van snit,
Mattheüs in ontroerend rouwbeklag
maar ’t is toch wel een hele lange zit
dit religieuze muzikaal verslag.
Al is die Bach een grote componist
toch is er één voor mij die wint met vlag
en wimpel, als het kan er ook nog bij.
Juist, Haydn, van die fraaie Paukenslag.…
Bij de Burcht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
658 gezichten zich richten
op vriendschap
neem jij me mee
je praat honderduit
en zegt ik ben
een beetje nerveus
moet nog even wennen
dat jij er bent
spontaan pak je mijn hand
verlegen kijk ik naar je
voel me ook wat verloren
je woont hier zo mooi
in de Vlaamse Ardennen
we lopen verder door
een fijne dag in mijn leven
ontroeren…
Kortverbranders
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 Onder die sterrenpracht en grote volle maan
zie ik vaak het nodige aan ontroering gaan.
Soms ogen het liefdevol gebalsemde gebaren
waar ik op mijn beurt dan steeds naar blijf staren.
Zijn mijn ogen dan blind in de nacht
die mij soms die voorgesneden maskers bracht
ze brengt namelijk in dromen heel veel pracht.…
Een stukje hemel
netgedicht
4.9 met 37 stemmen
455 jij was
gewoon
komen
aanwaaien
een lichtend
straaltje vlakbij
hoofd en schouder
als je goed keek
zag je er niets van
maar de vorm werd
wel steeds duidelijker
evenals het geluid
van zijn aanwezige
vluchtigheid
was ontroerend
in een samen
met zijn geluid
ging aan en uit
in een prettig
en vertrouwd
aanvoelen
hij was verdwenen…
Liefdesbrieven uit een achterbuurt
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
913 In hoeverre het waarheid is
hetgeen je dikwijls beweerde
zo dichter bij de letterlijke armoede
in ontroerende liefdesbrieven uit een achterbuurt
van een verlegen land vol verborgen leed
kan ik je niet vertellen, ik ben onwetend
het wekt verbazing dat ik in gedachten
witte en rode rozen kan laten verwelken
in de eenzame roze vaas op het grenen…
De mensheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
410 Hoe boos zijn we geweest,
hoeveel angst hebben we gehad
en hoeveel ontroering,
wanhoop en spijt?
Hoeveel liefde
hebben we gevoeld
en hoeveel
afgunst en haat?
Hoeveel onrecht is er geweest
onder elkaar
en hoeveel mededogen
hebben we gehad?
Wat hebben we allemaal
voortgebracht en gecreëerd
en was het per saldo
de moeite waard?…
Moeder Van Elf kinderen...
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
4.676 Dank je Mam, heel veel bewondering
heel veel ontzag en ook ontroering
na alles wat u heeft doorstaan
gaat u er nog steeds tegenaan...
Het is bijna moederdag, maar met een lach
zeg ik:"niet alleen vandaag verwennen'"
Want elke dag denk ik steeds weer
Wat kan ik voor haar betekenen deze keer!…
woorden
hartenkreet
4.0 met 19 stemmen
1.286 Soms zijn… woorden niet wat ze lijken en missen ze elk doel
Soms zijn woorden……. voor eeuwig vastgelegd
Soms wordt er met weinig woorden…… veel gezegd
Soms kunnen woorden… ontroeren en maken emotioneel
Soms zijn er weinig woorden …en dan weer veel
Soms zijn het woorden… in een opwelling…. ze schaden je ziel
Soms zijn het woorden………waar je over…
Tegen de klok in
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.367 Wij zullen elkaar vaak herhalen
in fotoboeken en vergeelde video’s
Maar volgt tomeloos en geil een zomer,
waarin je heet over mij heenvalt,
terwijl de schaduwen al bijna zichtbaar zijn
Besluiten met het allermooiste:
je ogen die als lente opengaan
alles doordrenken met licht,
zodat de lieve aarde wakker wordt
Ik zie god denken:
ontroerend…
Ene wolk
poëzie
2.2 met 6 stemmen
1.761 Uit lichtblauwe ogen straalt een groet,
Die noopt tot toeven onder 't lover,
En als met onweerstaanbre tover
Stroomt zachte ontroering door 't gemoed.
Eén woord, waar schuchter 't hart in fluistert,
Eén handdruk, die men nooit vergeet,
De Liefde ontwaakt, voordat zij 't weet,
En dan - een wolk, die 't al verduistert.
1882…
Voor de Mis II
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
747 Mijn vader is
nog voor de dienst begint al heel ver
heen; ontroering snoert zijn keel toe
en zijn blik wordt stom. Wij zijn zo
dom om stilletjes te keten, onwetend
van de zwaarte van zijn ziel, en dat hij
'soms als ons' wil zijn: precies zo zwak,
precies zo klein. Een kind dat om zijn
Vader roept, en zich bemind wil weten.…
Statig
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
545 Haar knappe gelaat is reeds in bladerloze takken
veranderd en weer doet zij me huiveren van diepe
ontroering, hoe haar slanke benen, spiegelglad,
lang en elegant als de boomstam van een berk, de
wind trotseren, de kou weerstaan, hoe ze op het
topje van haar gespierde tenen staat als een
eeuwenoude godslegende in de balletkunst, sterke
takken…
Droomwereld
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.285 - En Jan zei: 'Ik vind het ontroerend.
Je brengt me totaal van de kook, meid!
Je bent inderdaad geestvervoerend,
als jij met je kinderkar spookrijdt.'…
Zoals een film
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 Het zal hen ontroeren
Spijtig van mij zijn er alleen foto’s
getrokken met zo’n vierkant bakje.
Meer mislukkingen, dan nuttig materiaal.
Alleen verhalen kan ik horen
en mij voorstellen terwijl ze vertellen.
Het was de tijd dat ze nog geen digitale filmpjes maakten.…
Landelijke liefde III
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.016 Wij gingen samen, verlangens verbergend
Nog niet beleden, niet meer geheim,
Los van elkander, toch gedurig
Toenaadring zoekend - uit de wijde
Onzekerheid ontstond geen vurige
Plotslinge ontroering die ons bevrijdde;
Ingenomen bij 't gaan in de nevel
Door een vege betovering
Die onvervuld bleef en overging
In een verzwegen, verbeten…
Onsterfelijke poëzie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
391 takken onverzadigd
en
weg zinkt met het drijfzand van de tijd
de zon huilt achter donkere wolken
hemel tranen dalen
recht
uit de hemel
als
zilveren pijpenstelen
op de dorre aarde neer
mijn longen ademen de zuurstof
dat door
mijn bloedbaan stroomt
het
hart laat kloppen
voor een nieuw lied
in velerlei gekleurde ontroeringen…
Zomer (I)
poëzie
3.7 met 10 stemmen
1.616 De hemel lijkt een broeierige pet,
Aan gele knoop, die doorschijnt, in vervoering
Om 't mooie weer jolig scheef opgezet;
En smullend van de zweetdamp, loom en vet
En week en wit hangen in stille ontroering
De wolkenteken aan de blauwe voering.…
Poëzie is een daad
gedicht
4.0 met 47 stemmen
20.563 De dood is een ontroering.
-------------------------------------------------
uit: 'Het huis waarin ik woonde' (1955)…
De grootvader
poëzie
4.5 met 6 stemmen
2.323 En als hij kalmpjes treuzlend ’t zonnig pad
Afwandelde, kwam ons een groot ontroeren.
Waren Gods englen bezig hem te ontvoeren?:
Wij zagen dat hij haast geen schaduw had.…
't Aardoppervlak zie 'k als een schedelhuid
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.011 De hemel lijkt een broeierige pet,
Aan gele knoop, die doorschijnt, in vervoering
Om 't mooie weer jolig scheef opgezet;
En smullend van de zweetdamp, loom en vet
En week en wit hangen in stille ontroering
De wolkenteken aan de blauwe voering.…
TOOROP'S SCHILDERIJ: „De Dorpelwachters der Zee".
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.631 ---------------------------------------
Met grote ontroering, die ik vreugde heet,
Dank ik de meester, die uit stil bestaan
Ophief en beeldde deze Smarten-ziel,
Belevend dode doek zo 't hem geviel.…
Huilen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
686 Huilen betekend letterlijk
help mij, steun mij
ik ben machteloos, voel me hulpeloos
is communicatie middel erbij
Huilen is een typisch menselijk verschijnsel
door verdriet, pijn, onmacht
bij grote vreugde, ontroering en emoties
geruisloos, met weinig of veel kracht
Huilen is een efficiënte roep om bijstand,
steun en troost
teken van hulpeloosheid…
Ommegang
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
602 Geschonden lichamen ontroeren.
Ze beroeren Door hun sereniteit en nederigheid. Hier is geen plaats voor weemoed of twijfel.
Mannen met baarden en sjofele gewaden, Schuifelend door stoffige straten. Op sandalen.
Kinderen slapen in karren. Grootmoeders dragen hun eigen weerspannige lijf. Het beklijft.
Ik hou het heel hard tegen.…
Geen tijd
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
871 Vrijdagnamiddag
Op tijd valt niet te jagen
Wachtend op de bel
Minuten lijken dagen
Jij knijpt in mijn vinger
Ik met ontroering vecht
Jij bent mijn papa
Is wat je daarmee zegt
Refrein
Is er een plaats op aarde,
waar er geen tijd bestaat?…
DE KUS
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
758 als vanzelf
naar hoge zalen
waar meesters van
de schilderkunst nog tonen
hoe de voorlopers van de Jugendstil
de Romantiek tot leven brengen
Het grote fluisteren begint:
de femmes fatales
van Klimt laten zich zien
Door zijn ogen
laat hij ons kijken
naar de vrouwen
die hij zo meesterlijk "versierde",
naakt of gekleed
maar steeds ontroerend…
de jongen en de dans
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
993 en ik in stille verwondering
een tastbaar, ontroerend contact
ervaar.
Met dank, voor jou Philippe…
Moeder
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
3.770 "
terwijl zij knipt en rijgt en stukt
zoekt kinderstem de juiste toon
dan klinkt het zuiver, zonder schroom
hoe moedertje te sprokk'len bukt
de sfeer van warme huislijkheid
het water zingend op het vuur
de schemer van het vroege uur
het zingen van de kleine meid
nog weet ontroering licht en klaar
het werken van haar rappe hand
haar…
Om de pijn te verzachten
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
757 En wanneer jij aan hem wilt denken denk dan aan maart
aan het ontroerende van leven aan de zomerse dagen
aan geeuwen en kleden aan ontkleden en beleden tijd.
Denk aan niet besluiteloos staan en aan gaan.
Want gaan is het voorrecht in leven om iets aan te geven.
Vandaag legt hij een waterkruik tegen zich aan
is enkel even sidderend mens.…