371 resultaten.
Ma
netgedicht
1.4 met 11 stemmen
108 Tussen je stem en mijn
antwoord ligt een dunne strook tijd
die zich niet laat meten, een lichte vertraging waarin
alles openvalt, en aanwezigheid voelbaar wordt in de ruimte tussen.…
Geen frambozen
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
856 Maar, vertraag ik, het geloof
in kruimels heb ik
begraven.
Weet je nog.
Onze wandelingen.
En alle vogels die lachten.
Behalve dan die ene kleine,
die droeve
die 's nachts in de dennen
het koele sterven bezong
en mij dan openhartig aankeek
alsof blauw nooit zou volgen.
Weet je nog.
Ik was zo verrukt in het bos.…
duo-gedicht:
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
871 Mise-en-scène: Het erfrecht van de hoop
wuif naar mij
en hoor hoe de wind stil valt
in het water
en de stenen van een volle maan
laat mij
aan uw schaduw beklijven
ik zal zwijgen
als een woord
dat rijpt in het wollen huis
diep
de groet
aan een beladen boom; de eerste ster
en vruchten door het raam
ik zal uw passen niet vertragen…
- Bloed vergaan als Glorie -
netgedicht
4.7 met 46 stemmen
623 Kan het jaloezie vertragen
dat rood het levensbloed bekruipt
langzaam, tergend, vechtend
als levenslijn, de streep
die hapert en sleept
wordt bloedeloos overgeslagen,
rood de lichaamsvloeistof
om er te zijn.…
REISBILJET COLUMBARIUM
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
545 zit op het goede spoor
Ik zit in de juiste trein
Op de cadans
Schrijf ik denkbeeldig brieven
Aan jou, aan allen mij dierbaar
Ondertekend met een verlegen
Vlaams genegen
Juist als jij krimp ik ineen
Bij spoorwegovergangen
Kopstations,vertreksignalen
Zijsporen
Problemen met wissels
Lange, donkere tunnels
Herfstblad op de rails
Vertraging…
Intense
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
770 Vanuit een kalme stilte
rijzen klanken
leggen de bodem
de vrijheid om
te laten gaan
lichaam en geest
tijdelijk overgeleverd
danst zij daar
het tempo voert op
los zweept alles
los handen in de lucht
geur van velen
muziek ruist door aderen
ritme vloeit door
rusteloze lijven
hartslag muziek beat
beelden vertragen
leven…
Ik moet nu echt de trein halen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
679 Te Breda of
Nijmegen in de stationshal, bij een NS-
vertraging, nog wat buiten te spelen;
in afwachting van een Bonnie, die instrumen-
taal of vocaal nog wat noten met mij zal komen
delen.…
Wanneer de hemel ademt
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
404 Wanneer avond het zwerk kleurt
in roze, oranje en diep blauw, lijkt de tijd even
stil te staan of zacht te vertragen. Ik adem mee met het pure
mooie licht dat glijdt en besef dat kracht ligt in het meebewegen met alles wat is.…
radicale ridiculiteitserupties
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
526 Autobaanverlichting bij nacht,
op hoogste snelheid achteruit,
voorbijflitsend met daartussen
wolkpartijen als vertragingen,
zijnde lange- en kortetermijn-
gedachtenflarden; stortbuien
van verval manifesteren zich
als zenuwslopendste stormen.…
De adem van de herfst
netgedicht
1.7 met 12 stemmen
304 Ik loop verder, een stap na stap,
de wereld lijkt te vertragen om mij heen. Mijn
ogen vangen elk detail, elke beweging, en ik ben alleen, en
volledig aanwezig in het moment dat zich langzaam ontvouwt om me heen.…
Waar de natuur ademt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
16 Adem van de wind
takken fluisteren zachtjes
rust in het groenveld
Laat mij oplossen in
de adem van de aarde, waar seizoenen
mijn gevoelig hart vertragen, waar de wind niet slechts
fluistert maar omhelst, verhalen zingend die enkel een ziel verstaat.
Ik adem in met het
gouden ochtendlicht, uit in de geur
van vochtige aarde.…
in de beruchte streken benoorden Schagen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
785 Texel. 1927 (Verkadealbum)
Rondeel
In de beruchte boomloze streken benoorden Schagen
Zoals de vogelaar Jac Thijsse schrijft
Zijn zelfs geen houtwallen die de wind van zee vertragen
De wind, die enkel voor het duin soms liggen blijft
Maar zie hoe in de vroege voorjaarsdagen
De bloemen uit de bollen barsten en de kleur beklijft
In de beruchte…
Slacht
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.564 pracht
Als een steen in het vieze water, klinkend met de rest
Van de een naar de ander, zwijgend als de druppels
Van liefde tot leukemie, de steen bewaard zijn pest
Als beestachtige rage, afstormend van een knuppel
Met groots plezier, lachend onder ede staan
En leugens dringen tot op het bot van verdriet
Zo vallen ijzige sneeuwvlokken vertragend…
Pathmosramp*
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
642 Geen welkom meer
van boompjes
fris en groen
de buurt oogt
zonder dit festoen
zo armetierig
het breekt mij
uit mijn doen
-zij streelden zacht
mijn zinnen al
was mijn dag
er één waar `k niets
mee kon beginnen
de vreugde sprong
toch op in mij-
De motorzaag deed
het werk zonder
vertragen dat hem
werd opgedragen
de tronken pronken…
Zelfportret
netgedicht
4.2 met 25 stemmen
1.462 naar binnen wenken
het zichtbaar vel oogt nog gaaf
terwijl ouderdom het omringt
in vale tinten
ondersteund door een geknoopte sjaal
je kunt het geheel zien als wijs
doch ook als smaak van gewezen taal
de omsloten glazen geven waarachtig
nog enige kleur aan mijn portret
en ik waarschuw u te veronderstellen
dat mijn hart in een vertraging…
levensketting
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
704 Dat de dagen, uren, minuten vertragen.
Dat de tijd even terugdraait,
zodat ik dezelfde ketting kan samen stellen.
Zoals ik hem nu zie en voel
Zou ik hem eeuwig willen houden.…
Hoeveel is mijn leven waard?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 Of maar door Blijven rennen,
Terwijl alles blijft vertragen.
Wat verdien ik?
Met hard werken, vieze handen, zonder klagen.
Hoeveel is mijn leven waard?
Kan je door fouten blijven vallen?
ondanks die vieze handen!
Verdrinken in getallen
terwijl je je best doet voor een ander.
Of komt het door die vieze handen?…
de levensketting
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
601 Dat de dagen, uren, minuten vertragen.
Dat de tijd even terugdraait,
zodat ik dezelfde ketting kan samen stellen.
Zoals ik hem nu zie en voel
Zou ik hem eeuwig willen houden.…
In het licht van de duinen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
389 Golven vol geuren
strelen licht het duin en gras
wind brengt zomerrust
Langs de duinruggen waar
het licht langzaam glijdt, neem ik de rust
in me op die als een deken omhelst, een bries die zingt
tussen wuivend gras, en uren lijken te vertragen in deze zomerse wereld.…
de kop boven ’t krachtenveld
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
381 zie mij als die ene tandeloze tijdmachine
vertragend in de zon staren naar ‘n bij
knagen op ’n kiertje in de werkelijkheid
om te schrijven met ’n levensbrede hand
zie mij als ‘n kraker van besloten loze verzen
om ze bewoonbaar te maken voor derden
zonder ayatollige bouwvoorschriften, door
ze over de kaders van voorvaders te liften
zie mij…
Wanneer de mist ademt
hartenkreet
2.4 met 23 stemmen
1.279 Uit de winterse takken vallen
druppels die de ochtend vertragen, tot elke stap bedachtzamer wordt.
Achter dit ademende grijs
wit verzamelt de dag vloeiend zijn licht
en contouren. Het omliggende landschap keert terug uit
diepe luwte en laat mij achter in een ongekende kalmte die lang nazindert.…
De weigeraars
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
228 Als er een onafgebroken lente gloort,
een felle, kille stroom
die weigert te vertragen.
Dan zal de aarde buigen door haar hoeven,
het gewicht dragen van wie niet meer gaat,
er geen schaduw meer is voor de jeugd,
omdat de oude bomen blijven staan tot in de eeuwigheid.
Dan moeten we wel omhoogkijken, naar de abyssen.…
VERMIST
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.870 Jij zwijgt andermaal, uit kenbare hekel op m'n vragen,
en blijft daarmee stug bezig de toekomst te vertragen
Langzaam iets dichterbij, geblaf van speurende honden,
nog deze dag zal hoop vergaan, zout voor alle wonden
Met laatste stille wanhoop probeer jij te verhinderen,
dat zij de pijn gaan voelen, die ze zullen vinden...…
vele jaren nog – van harte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
662 in een wereld waarin jachtig kijken
naar wat doorbrekend nieuw is
is het besef vol en geweldig
dat het mooiste en langst durende
de liefde toch is voor het leven
net zoals die van mensen voor elkaar
dat weten mogen wij vieren wij in jou
nu wij op het ritme van de tijd
jouw jaardag opnieuw vieren mogen
op deze dag vertragen wij het…
Niet weer
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
489 Niet weer
De eerste lockdown was vertragen
in het dagelijks leven.
We leerden onze buren weer kennen.
We gingen bij oma aperitieven
en zij voelde haar hip en jong.
Maar de tweede is er teveel aan.
Sommigen zien het niet meer zitten.
Oudere eenzame mensen
zijn het er slechts aan toe.
Nu de Kerst en het Nieuwe jaar
in aantocht is.…
stekelhaar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 buskruit boekdrukkunst
kwantumtheorie aluminiumfolie
wenteltrap weetteelt trein
vertragingen baggeren
polderen dralen rage ballotage
ballonvaart draagkracht Plato
Socrates wijsheid vriijheid
natuurkrachten verontachtzamen
schrikkeljaar antilope ontlopen
ontmoedigen broedseizoen
moeite doen oproerkraaier
keizersnede ledenvergadering…
Reflecties van rust
netgedicht
2.5 met 17 stemmen
818 Wereld fluistert mij toe om te vertragen en samen met de natuur ga ik
op zoek naar vrede in het stille water waar alles wat ik was en zal zijn, één wordt met het moment.…
De rozenboog .
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
159 ik ga nog steeds vooruit en naar voren
doch de jaren tellen mee, de vruchten
die ik pluk zijn wel rijper doch geringer in aantal
ouder worden doet regelmatig vertragen
ook wel zuchten
mijn lijf wordt trager, hoe gezond ik ook leef
.…
Gouden pad naar morgen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
6 Elke prikkel van vandaag vindt hier een natuurlijke bedding,
waar gedachten vertragen en het hart weer ruimte voelt.
En terwijl de schemering het landschap teder omarmt,
blijft het licht nog even nagloeien in de stilte.
Een geruststellend teken dat na elk afscheid van de dag
de belofte van een nieuwe morgen alweer klaarligt.…
Bijna jou
hartenkreet
3.4 met 24 stemmen
2.378 Het ritme duwt me voort door de nacht
als ik dans om de pijn te vertragen
mijn lijf blijft bewegen, ik wil hier niet zijn
maar de beelden zijn niet te verjagen
thuis is waar de muren steeds krimpen
ik jouw lichaam blijf zien in mijn bed
en mijn hart maar blijft zinken
kan niet meer ademen zonder jou.…