5775 resultaten.
Diffuse?
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
389 Zelf sta ik op de rand
van een innerlijke beschaving
verklaart zich het onwrikbare
van deze telg, hierin zijn de
melancholieke glitters
niet weg te denken,
verstrooiing heeft zich in
formule van de taal vastgelegd,
Het zwijgt, maakt stil,
de duisternis wordt diffuse
en is mij kwijt, ik zie de schaduw
die met zijn ego vecht en bedriegt…
HET BLIKSEMVUUR
poëzie
4.0 met 3 stemmen
984 Wat ware mij 't leven als het niet z6 was : dreiging en duisternis,
Gloed en angstwekkend geratel en daar ikzelf in,
Dromend en peinzend, sluimrend en liefde bedrijvend,
Zittend met wijd-open ogen in 't ontzettendste ogenblik,
Op de rand van het bed, d'arm om de hals der geliefde.…
Niet de hand
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
863 Niet de hand die in de aanval gaat
of het hoofd van de denker aldoor steunt
niet de hand waardoor het laatste uurtje slaat
en op welk ritme de dag des oordeels kreunt
niet de hand die zichzelf vergat en sloeg
of aan de mond gezet maakte dat het scheldwoord verder droeg
ook niet de hand die zichzelf heeft breed gemaakt
opdat in duisternis een…
1890
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.688 Gij hebt de duisternis voor goed doen zwichten;
Ook 's nachts is 't licht nu; - van naar bed te gaan
Is thans geen sprake meer; wie denkt aan slapen?
Heb dank, want 't is nu wel voor goed gedaan
Met slaapmuts, nachtpit, dommelen en gapen.
--------------------------------
uit: Gedichten (1885)…
Er zijn zoveel jagers in een stormachtige wind
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 Er zijn
zoveel zoekers op hun weg
door de duisternis verblind.
Kinderen van de hoop die het
licht nog niet eerder wisten
te zien. Die al op zo veel
deuren hadden geklopt voor
een nu niet, of een mogelijk
dan eens misschien.
Eeuwige optimisten in hun
strijd tegen een negativistische
tegenstroom.…
Wachters
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 donkere wolken turen naar het woeste water
en als het dan dagen moet duren
dat stortregens
neerdalen en vogels tuimelen
in de mond van dolle hond met
schuimkoppen
rond de mond dan
verlangen we naar wachters op de muren
om te schuilen
tegen hun kloppend hart
als buiten licht en duisternis
elkaar bestrijden
angst zweet dat uitbreekt…
de herfst
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
470 Maar nu de duisternis
zich ’s avonds slinks doch gretig
steeds sneller over de dag buigt
zoekt men het huis van vertrouwen weer op.
Men buigt er schuldbewust voor de waard,
en offert hem geld op het altaar,
genaamd toog.
Minzaam knikken de medegelovigen.
Men geeft een rondje,
het eerste couplet van een schier eindeloze canon.…
Advent
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
566 Advent, licht zien in de duisternis
De blijde komst van onze Heiland
Redder der wereld, Gods afgezant
Advent, toe leven naar Kerstmis.
Advent, tijd van geloven en hopen
Gods beloften zullen worden vervuld
Aan een wereld, verloren in schuld
De hemelpoort gaat wagenwijd open.…
Vrijgevochten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 In magere jaren verlangen
wij knechten op het land
naar een gunstig teken
om terug te keren
naar een vrij bestaan
en het is gekomen
Donder en duisternis
De hoge heren honen
Dat komt er dus van!…
Zondaglied
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
456 de grootste afgod van onze
tijd is voor veel mensen
de mobiele telefoon geworden
door inktzwarte duisternis omgeven
met al wat in ons schreit
door angst en pijn
de ogen steevast op de lijn,
of ons hart dit wilde?…
Tabernakel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
436 zo vergaat het de mens al jaren
waarom zou ik nog praten over
datgene wat ieder al weet,
overal en hier,
eeuwige liefde kan je niet bewaren
een vers in het donker,
geschreven en gebleven,
gaat heel lang mee
in de kluis van de duisternis
geloof en de hoop rusten daar in stilte
met hun wensen in wit gedrukt
zij waken over alles wat ik mis…
2020
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
577 Waar ligt het geluk van de aankomst,
een licht in de duisternis,
zonder spleetjes of een nis.
Hopelijk wordt nu de weg een rechte lijn
zonder ellende en pijn.
Met rust en vrede
Breng alle mensen tot rede.…
Zicht loos
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
512 Tot ik plotseling niks meer zag
de totale duisternis viel toch wel zwaar
Ik probeerde te lopen, ook al was ik blind
misschien zou er iets komen, iets waardoor ik mijn zicht weer terugvind
maar het enige wat kwam was een stem
een stem die ik ergens van ken
Is dit weer dat meisje diep in mij
schreeuwend naar kracht?…
EEN PAARSE BLOEMENKRANS
hartenkreet
4.9 met 8 stemmen
602 Zij droeg een krans van paarse bloemen
met namen die smartelijk te noemen
waarom had men haar die zware last gegeven
en werd zij door een gang van duisternis gedreven.
Paarse bloemen die zonder zonlicht bloeien
maar in onmacht en verdriet gaan groeien
paarse bloemen zijn wanhoop en geen zegen
ze groeien alleen langs passiewegen.…
ZEGEN NA SMART
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
456 rotsbodem der wanhoop
was het reddeloos voortkruipen
overal tasten en stoten
een veld van berusting
bood zich vanzelf aan
stapvoets wandelde ik
tussen lange geraspluimen
waarin geritsel klonk
vertelde over aanvaarden
wat was en zou komen
een smal pad door fruitbomen
onder warmend zonlicht
mag ik betreden
bij dalende duisternis…
Pegasus
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
654 Gehuld in diepe duisternis
heeft mij vannacht een grauwe gans
verblind met zilveren vleugelspan
vanuit zonovergoten oorden
in 't bergenrijke kyrgyzstan
voortgejaagd door zuidenwind
dwars door zones van de tijd
over de rug der kaukasus
en 't zilte nat der zwarte zee
naar istanboel, brug naar europa
waar het contact der continenten…
eindtijdparodie
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
574 zijner lijf
’n bedenkelijk geloof in fabrieken belijd
van glas waar hij niet bang was voor gekijf
van wespen uit zijn aars terwijl de tijd
herinneringen als as van zich afsmijt
hij gaat gekleed in ‘n hemd van perkament
als reglement voor aardsvurige tijdsengte
de maan tandenknarsend als ijdel vuilnis
toezingt zijnde de prediker der duisternis…
Als de laatste mens de laatste boom omhakt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
239 Als de laatste mens de laatste boom omhakt,
weet hij dat de toekomst in duisternis zakt en het leven langzaam sterft.…
Spiraal van Ontnuchterende Wanhoop
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
327 Onzeker in de schimmige
duisternis van mijn bestaan,
waar ik mij geleidelijk ontvouw
tot een misantroop.
Altijd verlangend en zoekend
naar de juiste richting,
waar mijn welbespraaktheid
hopelijk wordt geprezen.
Ik dans weemoedig voort,
met op mijn wang een traan,
en waanzin gaat hier langzaam
met mij op de loop.…
Lichtfabriek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
192 O, spreek mij van de liefde en de trouw
van glans die in de Lichtfabriek verviel
waar menig uitbundig man en vrouw
danst met een vrolijke, doch broze ziel
dit grote pand, gekraakt en aan de vloed
herbergt het boekwerk van een oude tijd
de duisternis smaakt teder nu en zoet
door menselijk falen van haar angst bevrijd
wij dansen tot de zon…
Zuster Dood
poëzie
3.3 met 19 stemmen
3.766 Onwennig in de schemer kringen
zij weer omhoog om met hun lied te loven
de stille speelman die Gods lof mocht zingen.…
de blauwe vlinder
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.049 hoe lieflijk en licht
gaat mijn blauwe vlinder
zij zweeft fladderend rond
in mijn gedachten
en wappert zachte wind
met haar tere vleugels
langs blad en bloem
wie zal daar niet
stillekes naar smachten
als ik haar zie
en een glimlach schenk
voelt zij als het ware
de vreugde van een mens
in een stille wenk
verbindt zij wat geluk
in een…
afscheid van Constant Nieuwenhuys
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.803 Constant bleef nooit stille staan
in stilte bleef hij verder gaan
na Cobra Corneille Appel
deed hij een appél
voor Nieuw Babylon
toekomst van ruimte en zon
er was genoeg ruimte
onder zijn zon
einde Grote Wittenburgerstraat
op het oude lange eiland
tegen de waterkant
in een oude school
zag men hem jarenlang
onvermoeibaar gaan en komen…
uitgestrooid boven zee
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.298 nimmer zag men geeuwen
ze tuurde plat op de rug gelegen
naar de meeuwen
dan opgestaan
in het arendsduin
de meeuwen in t zwerk
ze kenden haar
zij zwom daar
had altijd stille wenk
van flad'rende vleugels
straks in deeltjes uitgestrooid
wordt zij gevangen
door fladr'end gevleugelte
brengend haar naar hogere lagen
waar meeuwen met
deeltjes…
Vakantiewaan
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.134 zich over smalle wegen
naar het onbereikbare azuur
op weg naar droomfabrieken
waarin grote ketels de regen
wordt gehard met glanzend glazuur
Op de top slaapt tegen het okergeel
het silhouet van het begeerde oord
van valse rust en verboden lusten
een overvloed van voedsel en veel
rumoer dat de lichte lijn vermoordt
tussen streelmuziek en stille…
voor buitensporig gaan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
740 een zacht gebaar
waarmee hij haar
de stoeprand wees
de knik, een hand
het lachje van begrijpen
toch wist zij zich
van beiden nog de wijste
er zijn geen
woorden meer
er is ook geen verzetten
gevangen in haar
regelzucht van rust
de stille tucht voor
buitensporig gaan
hij had de naam
van een charmeur
kende kleur en…
Silezië
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.282 Vergezicht vanaf een stille binnenplaats: bloesemgewijs
vloeien overwoekerende paden uit tussen het graan.
Dit Silezië ruikt naar appel, de velden rondom Praag,
dorp na dorp de trage tred van zomers' land'lijkheid.
Sleurt er zich een zuchtje wind door het hitte-trillend-groen?
Ik sluimer in de schaduw van een eeuwenoude laan.…
Zoon
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
3.673 Jij, mijn mooie stille jongen
hoe mensen ook kunnen leven
teruggetrokken, traag zoekend
in harmonie met jezelf
toegankelijk voor de Zuidenwind
onbereikbaar voor de Noordenwind.…
of is Gods geboorte heel gewoon
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
5.133 de boom rijst
uit een oceaan vol pakjes
en glinstert ieders droom
het licht valt op de ballen
en sopranen schallen weer
hun kerstgroet door de stille nacht
de goudvis zwemt door al
die pracht en lokt met soepeltjes
bewegen emoties en de vredeszegen
naar het heidens feest der
winterwende dat de oudheid al eonen
kende als de viering…
Aan mijne vrienden
poëzie
3.0 met 30 stemmen
6.224 Als wij, op de weg des levens,
Aan de kant van 't stille water,
In een koele schaduw rusten;
Als de lieve zuidewindjes,
Dart'lend, door mijn lokken, spelen,
En der bloemen frisse geuren,
Door de zuiv're lucht verspreïen;
Dan gevoel ik al de wellust,
Die Natuur mij doet genieten;
Maar, hoe groot, hoe onuitsprekelijk,
Wordt die wellust, lieve…