3975 resultaten.
Nachtmerrie van een polemist
gedicht
2.8 met 12 stemmen
3.994 De ader hangt uit zijn huid
Als een tuit.
----------------------------------
uit: Overgebleven gedichten, 1968…
Schade
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
535 spreken
maar hakkelend verstom ik
slechts de stilte, hooguit een fluisteren
mag hier binnentreden
een ongrijpbare mengeling
van kleuren, lijnen en contouren
verdooft mij
de ranke masten betasten
de dampen die mij met de noordenwind
instoppen voor een eeuwige slaap
bewegingloos dompel ik
onder in water van ontzag
een rilling rolt over mijn huid…
Noorderland
netgedicht
4.8 met 11 stemmen
751 ooit ben ik verwekt door een stoere godin,
uit een heftige stroom, vol wind, vol water
kreeg ik mijn stem, mijn lijf, mijn ziel,
mijn huid rilt onder de Noordwesterstorm,
zijn koude, felle razernij trekt mij los
uit de vettige, blauwe klei, zilte droesem
doet mij heftig trillen van verlangen
naar mooi en heftig Noorderland; de blauwe
zeeklei…
Hemelvaartsdag
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
782 Geschreven bij Handelingen 1 : 3 - 15 vanuit het perspectief van een apostel, a.h.w. in de huid gekropen van een ooggetuige, ingeleefd in de gedachten en de beleving van de toen aanwezigen.…
Alleen voor kinderen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
632 zuiver
koestering met goede smaak
Ach aankijken deed ik je niet
wij zagen met andere ogen
wij waren deel, zonken samen
als geheel, dieper nog dan glans
van irissen reikten wij naar
bodem bron, verloren waren wij
in initiatiedans van samen zee
waterzacht was onze vacht
transparant als hartenglans gleed
de waterweg over onze borst
door onze huid…
Tonen zetten op je ranke lijf
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
692 Mijn klodders raken je zachte huid je rilt en wuift, een decor van gebroken wit lijnt je lijf nog beter uit.
Strepen raken borsten, vlekken spatten op een warme dij.
En ik creëer als een voyeur volg je lijnen en uit mij ontspruit meer dan jij en ik samen zijn.
Een akker vol golvend graan.
Een schip vol specerijen.…
die dag van dauw en druiven
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.213 zonsondergang die dag van dauw en druiven
prikt ze een koolwitje midden op de lege muur van haar kamer
vleugels wijd
legt ze mijn gezicht omgekeerd
onder het tafeltje met de droogbloemen
bij het open raam
laat de wind van slaap maar komen nu
alle sterren en een glimlach van de maan
hoe wreed ook
schrijft ze in haar dagboek
haar geur over mijn huid…
Spirit van de dromen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
631 Het mooiste woord wat ik mij wens, het maakt me
licht en tevens zwaar, een mens tussen de planeten ,
je bent de schepping van een wereld, ik ben de
buit, vertrouw me toe aan de toegevoegde aarde,
onder de huid wonen alle woorden, ik beleef de
tijdloze zin in dat ene woord, het neemt bezit
van alles met een lijf, wat jij voor mij bewaarde…
legenden?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
505 Apotheose van verbeelding, de beleving herhaald,
in de huid van eeuwen worden teksten lichter
loopt een huivering door de onomwonden tijd
schuilen er valkuilen in de verzen van de dichter
in het voor – en naspel van de heerlijke zonden.…
Hooggevoeligheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
485 van toen,
van jou spreken de muren
donkere woorden
sinistere wolken gezichten
verbergen de zon
de hersenen gekraakt
overweldigd door emoties
en de gevoelens van andere mensen om ons heen
heen en weer geslingerd
een leeg gezogen
brok ellende
lage trilling in de kronkels van een cobra huid
vechten om te overleven
telkens weer,…
Verlangen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
495 Zie ik onze helende handen, huid,
voel verstrengelde vingers.
Zo blij dat je van vlees en bloed,
geest en dromen bent,
dat je wilt komen....
Kom een volgende keer in een ongestreken hemd
zo uit de machine met nog een vouw.
Het is toch al een en al gekronkel.…
Drentse Zomer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
568 geelwitte
graanvelden golven
Moeraswater schittert
blij met het licht van de zon
Kreten van futen
gekras van waterhoenen
het zoeven van
zwiepende zwaluwvleugels
lossen op in het geruis
van zwaaiende populieren
Wij waren daar wielend
de haren platgeslagen
het voorhoofd vochtig
strak trappend om
ergens te komen
waar zomerzon
de huid…
Kluwen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
526 Misschien wilden de naakten
zelf worden geboren, liggen en hangen
wilden ze warmte,
aanraking van huid
of van steen,
van liefde, van kou
De beeldhouwer,
wist hij
precies hoe het worden zou?
Een zuil.
Deze foto wild'k je sturen.
Toen droomde ik over een kluwen van leven
waar alles al was.…
Vergroeid
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
623 ontstaan door ongekende ruis
en bij een fluistering van het woord
ons oor te rusten leggen
nog steeds geboeid
vergroeid van ik naar wij
lief, hoe kan het zijn
dat jij en ik wij samen door de tijd
buitenshuis de luiken sluiten
bij een teveel aan licht
het donker welkom wordt geheten
schaduw ons verkoeling geeft
bij ‘n te dicht op elkaars huid…
Universum van legenden?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
482 Zon en aarde zwerven door de stelsels
van de sterren, wie dicht die leeft in een
eindeloze baan van z’n legenden, er valt
nog zoveel te erven voor we sterven,
In dit universum of een andere huid.…
"Bij De Beesten Af"
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
581 Een olifant trompettert luid
Als zijn rust verstoord wordt om slagtanden of huid.
Is hij te groot voor de kast met het aardse porselein?
Een relikwie waarover de mens meester moet zijn?
Al spoedig blaast hij zijn laatste adem uit
Als hij geveld wordt door een dodelijke spuit.
Een chimpansee lacht zijn tanden bloot.…
Legenden?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
451 Zon en aarde zwerven door de stelsels
van de sterren, wie dicht die leeft in een
eindeloze baan van z’n legenden, er valt
nog zoveel te erven voor we sterven,
In dit universum of in een andere huid.…
Strelende handen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
530 Alleen jij speelt met mijn huid,
wanneer wij intiem samen zijn.
Zachtjes streel jij oude wonden
en zalf jij met de zoetheid van
het gelukkig zijn.
Alleen als ik zin heb om te huilen
en de hele wereld mij te nauw omsluit;
breng jij barmhartigheid met jouw omarming
en haal jij mij de diepste diepte uit.…
weduwnaar
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
781 tussen ons verstond
toch mis ik jou, ik mis je in de nevel
terwijl ik met de hond jouw silhouet ontwaar
tussen de vele mensen die aangelijnd
het leven eens zullen verlaten
bij het ontwaken ligt het laken koud
aan die kant van jou, ik durf het niet
te raken want mijn hand spreekt de nachten
die ik heb gehuild terwijl de kraters op mijn
huid…
Verloren in behagen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
467 Ze kon slechts nog zachtjes met haar hoofd heen en weer schudden
terwijl alleen maar een stille droefheid rond haar huid plakte als verharde schubben.…
MACHO
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
569 Ondankbaar, sluw, en berekenend
ontstaat de opgeblazen mens:
om zijn huid te redden
zal hij zijn sporen ontkennen,
om zijn hemel te halen
zal hij zich breeduit vereeuwigen.
Zijn Beeld moet de toekomst verZENgen!
Afschuwelijk hoe massa's mensen met MACHO meesmuilen...…
Wellicht bracht liefde je al naar deze deur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 Niet de rouw van wat we innerlijk dragen
je blekere huid of je haardos kleuren de dagen,
het is om wat we soms zelf tonen of zelf zo zien.
Zien en voelen met eigen ogen, met ons hart.
Kamers kunnen tijden lang in de rouw gehuld zijn
veilig daar van binnen waar niemand het weet.…
Cameroun
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
784 gaan imiteren
In bleu royal zachtgeel en karmozijn
Doemt langzaamaan een silhouet, amorf
Van honingbijen zoemend
rond hun korf
Turquoise indigo aquamarijn
Dan kleurt het tafereel in ambergroen
En een dame blanche, gedoopt
in chocolade
Wordt sepia, een zomerfloriade
Die hij, Pygmalion, smeekt
om een zoen
Haar brons getinte huid…
JE WAAKTE OVER MIJ DIE BANGE NACHT
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
625 Ik voelde jouw adem op mijn huid
Je sprak mijn naam met liefde uit.
Ik knielde om je te bedanken.
Maar flankerend vloog je weer naar de hemel:
Mijn Engelbewaarder!…
Mediterraan licht grijs
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
414 Snel hebben
Je ogen zich
alle tinten blauw
aangemeten die
zij vonden in het
zee spel van het
prettig warme water
waar ook in het
diepste zwart de
felste emoties
contrasteerden
in subtropische
schakeringen
speelden zon
en schaduw
wisselingen op
je snel bruinende
huid waar zachte
markant ingetogen
lichte lijnen de
reikwijdte van…
De fluistering van de aarde
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
537 Haar stem is geen geluid
dat je hoort: het is de druk van een zachte
hand tegen mijn gevoelige huid, de trillingen die ik voel in
de holtes van mijn lichaam, zoals regen de grond kust, zonder ooit te spreken.…
In het ritme van een roos
netgedicht
1.8 met 9 stemmen
393 Langzaam opent zich
een bloem draagt stilte en kracht
hart klopt in de wind
Soms voel ik hoe mijn
huid de wereld nauwelijks filtert, elk
detail brandt zich in mij in. Dan zoek ik de troost
van een knop die nog gesloten is, een belofte die ademt in stilte.…
De zachte cadans
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
468 Ik voel elke
beweging van de lucht mijn huid raken, grenzen
vervagen in het stille weefsel. In dat web hoor ik plots een sprinkhaan.
Zijn klank is zo fijn
dat het bijna pijn doet, een draad van
zilver die de schemer doorsnijdt. Mijn borst reageert,
mijn adem wordt trager, alsof ik word opgenomen in een groter luisteren.…
Scherven van geluk
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
455 Op tere vleugels
draagt hij het glanslicht van dag
een adem van rust
In vezels van
dagen glinsteren momenten die
zich niet laten grijpen, maar toch, als vonken
van een stille gloed, hun zachte sporen trekken door mijn huid.…
Scherven van geluk
netgedicht
1.5 met 15 stemmen
578 Op tere vleugels
draagt hij het glanslicht van dag
een adem van rust
In vezels van
dagen glinsteren momenten die
zich niet laten grijpen, maar toch, als vonken
van een stille gloed, hun zachte sporen trekken door mijn huid.…