10127 resultaten.
De zwarte dorenhagen.
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.727 Nog onlangs, op de tuin,daar was het sneeuw,
al dat mijne oge ontmoette:
nu bloeit en riekt hij zoete.
o Zomerdorenhage, willekom;
en, met de oostermorgen,
laat weg de winterzorgen!
Kom, bouw nu vogelnesten, blij genoeg,
en wacht niet tot ter jaren,
Gods vlugge harpenaren!…
verliefd
hartenkreet
2.8 met 19 stemmen
2.377 mij
we zochten bei' de warmte op
in de luwte van voorwinters nacht
waar de zon in kim verdronk
de herfst nog werkte aan haar pracht
van talrijk' duizendkleurige bladeren
lichtend als parel'n in schuwe zon
die bij dageraad steeds lager stond
waar onze liefde aan kracht won
groeiend, regen en storm doorstaand
overwinterend koude, sneeuw…
Vrouw
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.676 een duinslag
nabij de zee, die landinwaarts dreigde te springen,
die trachtte mij te verzwelgen met een weids gebaar
ik, die niet goed wist, wie zij was, wat zij deed
niet alleen de zee, ook de winter was nabij
die mij zou dopen in eindeloze herinneringen
beelden en gebabbel van de voorbije zomer
bezwangerd door de strengheid van de eerste sneeuw…
waarom ik huilde
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.027 de dagen
zo breekbaar als het dunne glas van een
kerstbal die schitterend wacht op zijn
moment van stralen ligt de toekomst in
mijn nog warme handen en beslaat
voorbij de dag droomde ik de nacht om
de stilte te kunnen vangen die in mij
woont en jou mijn naam zou tonen als
je wilde maar het was een stap te ver
eenzaam als de zachte sneeuw…
Stenen Kerst
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
3.412 toen maakten ze een stal
van stro en hout
boetseerden dieren
en een voederbak
een ster die klaar
in lichten openbrak
versierden dennentakken
rood en goud
toen vleiden ze
een kleine schattebout
- die lieve handjes blij
naar buiten stak -
in de kribbe
wijl de sneeuw op 't dak
zo kunstig liggen bleef
MAAR IJZIG KOUD BEKLIJFDE
NET…
Stenen kerstsonnet
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
3.569 Toen vleiden ze een kleine schattebout
-die lieve handjes blij naar buiten stak-
in de kribbe, wijl de sneeuw op 't dak
zo kunstig liggen bleef, maar ijzig koud
beklijfde net zoals een stenen beeld.
Dus brandden ze een kaarsje, lekker knus,
de kerstgeschenken werden uitgedeeld.…
algarve
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
626 dit eens zo ruige primitieve land met
de geurige sneeuw van amandelbloesem
grijsgroene rust van stugge olijfbomen
de bedwelmende geur van citrusbloesem
de zuidelijke geest van ooit
rustig gerijpt in vele eeuwen
zo sluipend ruw verstoord
langs de blauwe kalme oceaan
met grillige roze kathedralen
staan hemelhoge dure bouwsels
boven de…
Thuis
hartenkreet
4.5 met 21 stemmen
1.571 Als straks de winter komt
dan kom ik eindelijk thuis
Waar sneeuw het dak bedekt
van mijn eigen mooie huis
Als ik dan naar buiten kijk
over landerijen en het water
Geniet ik volop van mijn rust
de rest komt allemaal later
Als ik me maar gelukkig voel
tevreden met mezelf alleen
Mijn glimlach weer terug is
hoef ik… nergens meer heen
Als…
winterse taferelen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
763 als kerstbomen verlicht,
de flats, de lofts
huizen en appartementen
zonder sneeuw of ijs
al is de tijd correct
ligt de stad verlicht
het einde af te wachten
van alweer een zeer vroom jaar
schoorstenen walmen
westerse warmte voorbij
is de tijd van zonnebaden
en jagen op de maagden
gebeurt opnieuw op feestjes
met heet gestookte wijn…
winterse taferelen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
718 als kerstbomen verlicht,
de flats, de lofts
huizen en appartementen
zonder sneeuw of ijs
al is de tijd correct
ligt de stad verlicht
het einde af te wachten
van alweer een zeer vroom jaar
schoorstenen walmen
westerse warmte voorbij
is de tijd van zonnebaden
en jagen op de maagden
gebeurt opnieuw op feestjes
met heet gestookte wijn…
DE STERVENDE
poëzie
4.3 met 11 stemmen
4.973 Van hare handen
die zijn hoofd namen
en het wegborgen binnen haar schoot
is toen het kale glanzende strelen begonnen
als een ijl sneeuwen over een groot, somber land.…
De Stier
poëzie
3.4 met 9 stemmen
3.034 Zo stoer-vast was de kop, twee ogen groot,
de jonge bek, neusgaten en het paar
knobbels van horens, nog niet uitgegroeid,
de huid sneeuw-blank met vlekken glanzend bruin.
Ik riep hem aan en nader kwam hij toen,
ik zag de poten-buiging en zijn gaan
en zijn plots stilstaan, stil bij de rivier.…
Haagse held
netgedicht
3.7 met 31 stemmen
1.818 generaal
hij werd gekroond tot tsaar van alle Russen
die nu, vol lof, zijn Haagse voeten kussen
z’n zegetocht was waarlijk magistraal
Sint Petersburg gaf hem een warm onthaal
men kon het vuur daar slechts met wodka blussen
de krantenkoppen kenden louter plussen:
geweldig, ongekend en geniaal
Napoleon is nooit zo ver gekomen
hij dolf in sneeuw…
Sneeuwbui
gedicht
3.8 met 151 stemmen
10.704 De aarde drinkt de sneeuw met grote slokken
en raakt verkild tot in haar ingewanden.
De vlokken winnen door hun massa. Wanden
van groen worden van spikkelwit doortrokken.
De grondverf dekt. Dimensies dijen uit.
En kijk, daar is de kerstkaart, rijstepap.…
Wat een vrouw spreekt
poëzie
3.4 met 22 stemmen
3.011 En toch gij zoekt bij rozen, merels,
Hemel en sneeuw vergeefs twee perels:
Deernisse, smart;
Man, buig u dat gij beide vinde,-
Menselijk geschenk van een beminde,-
In mijn arm hart.…
Het zwerfspoor voor…
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
984 Voetstappen kraken op ’t held’re laken van vers gevallen sneeuw
verbreken de stilte van de morgen die in kilte uit de nacht ontwaakt
met ’n kermende schreeuw
De man sjokt voort door niemand gestoord in zijn eenzaam bestaan
dat hij zelf doodbedaard onder zwerversleven schaart om in vrijheid
over aarde te gaan
Dan staat hij stil daar hij…
is lente wintertje gaan spelen
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
849 boulevard, net aangelegd
de horizon, onzichtbaar kil
een wereld drijft voorbij
beladen met containers
een stil gebed, geen averij
maar winst voor ondernemers
ze varen uit, in stalen huid
met vracht, vakantiemensen
op volle snelheid ligt de schuit
een droom met al hun wensen
we staan aan zee
en bouwen luchtkastelen
in kleine vlokjes sneeuw…
De gracht
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.325 Ik schaatste over het ijs
waarin ik wou verdrinken
en ik verjoeg de sneeuw
naar een tropisch paradijs.
Nog voor ik klaar was
met het begrip van toen
voelde ik me uitheems,
verlost en ongebonden.
De brug is pas gerestaureerd
en wordt met trots uitgelicht.
Ik ben gaan leven
door de gracht te dempen.…
Büllingen
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
742 Tegen de bosrand
ligt in maart nog sneeuw
op de hoogten van Büllingen.
De weiden zijn nog dor,
blauwgrijs de meidoornhagen.
Torenspitsen reiken uit
boven alleen maar daken.
Maar een strakke wind voert
de kracht van het voorjaar aan
over de zachte heuvels.…
Nieuwjaarskaarten in de vijftiger jaren
gedicht
2.5 met 80 stemmen
30.996 Ja
hoefijzers en klavertjesvier, zilverglitter,
reikten postbodes aan in de sneeuw. Eeuwig
stormden klokken aan in de lucht, schijnsel
viel uit kerkjes. Zoete landschappen ademden
geur van vanille uit. In de zandwegen hoog-
stens karresporen; blijde vinkjes laag op hun
tak.…
Alles grijzigjes modaal
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
601 jezelf ziet
je gezicht weerspiegelt niet
wat ik voor ogen heb
je talenten zijn versneden
gedrag is heel sociaal
geen wondertjes in heden
alles grijzigjes modaal
ik wil je anders
meer gekte dat normaal
je niet laten binden
overleef maar de moraal
ga zon verhitten
zodat polen dolen
en niet eeuwig pitten in
hun diepvrieskist van sneeuw…
Stil wonder
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
793 Het land gehuld in wit,
wolken waar nog sneeuw in zit,
bomen trots geheven,
met de witte rijp omgeven.
De wind is neergestreken,
’t kristallen kunstwerk zou kunnen breken,
voorzichtig laten de eerste zonnestralen,
zich door de takken dwalen.…
IJspaleis
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
737 de warmte heb ik ijzig afgezworen
mijn hart is van het hardste noordpoolijs
er is geen plaats voor ‘redelijkerwijs’
de geest is al decennia bevroren
geen opstand zal mijn schrikbewind verstoren
met hand en tand, bereid tot elke prijs
verdedig ik mijn arctisch paradijs
een dik pak sneeuw zal elke noodkreet smoren
ik ben uit een wolvin…
Ruiker van suiker
netgedicht
2.5 met 18 stemmen
2.052 De dagen vallen over wilde lotussen,
de zon scheen wit, was gastvrij,
zoals jij, maar de muzen ontweken mij,
om in trage tred te naderenden met
de lange schaduw aan hun zij, met
boeketten van in sneeuw gedoopte
loten, viel als basterdsuiker uit heldere
sterren van je groene ogen, geplukte
ruikers uit je haar verstrooid, het kristallen…
Vogelvrij
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
829 van hen die mij vervloeken en verachten
Oost-Indisch doof ben ik voor jammerklachten
een stad aan zee, ik ben een autochtoon
u bent lakei en veegt mijn straatje schoon
mijn schrikbewind bezorgt u zware nachten
het mensdom kijkt omhoog en mag slechts hopen
als ik mijn honger van de daken schreeuw
mijn ziel is zwart, al ben ik wit als sneeuw…
Haar verraden hart
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
564 terwijl ze in zijn armen
de wals van het
bevroren hart danste
de melodie
slangachtig wegdraaiend
van staccato ritmes, ingehouden ritmes
van majeur naar mineur
en terug
benam het haar de adem
alsof haar hart verstild in witte boezem
van ijs en sneeuw
niet meer rood kloppend
wachtte op de verlossing
van de lente
een hart dat wachtte…
Vanmorgen werd in onze straat...
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
715 Nog volop sneeuw
en ijs en gladde wegen, maar toch de harten alweer
vol verwachting naar de nieuwe lente.
De dagen lengen al, heel kleine vonkjes licht
doen elke keer een beetje vroeger hun intrede.…
Straatje
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
590 Jan Peter raadt ons zeer indringend aan
Om na het driften, dwarrelen en stuiven
De sneeuw van onze eigen stoep te schuiven
Het land blijft dan op eigen benen staan
De Kamer moet hém straks ook maar bewegen
Om rond Irak zíjn straatje schoon te vegen.
----
Den Haag.…
Winter(3)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
543 het ruikt hier nog steeds
naar zeewier, zout en zand
ook al zijn er oceanen
aan jaren voorbij gegaan
toch is geen waarheid
hier ooit hetzelfde
vandaag schrijft de hemel
in een nieuwsoortig ijzig licht
waaruit sneeuw in welwillendheid neervalt
vanuit rondbuikige wolken
de meeuwen zweven in grote bewondering
of kijken toe van op de golfbrekers…
- Pas als jij gaat -
netgedicht
4.0 met 57 stemmen
1.092 Verdrongen doet het vergeten,
als pijn de sneeuw gaat verrassen.
Verlangen wil het niet weten,
dat jouw gedeelte aan liefde
uit mij weggesneden voelt,
het allerleukste vervlogen, terwijl je "alles" was.
Pas als jij gaat, hebt besloten,
is het "alles", vermoedelijk weten.
"Leuk", herinnering,
terwijl je zoete geur hier nog hing.…