4186 resultaten.
Plu
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
515 Dit is toch de lente niet?
Van schuilen in het bushokje kan geen sprake
zijn, want alleen in het uiterst hoekje sta je droog:
precies het plekje dat die vrouw al vond
en er nu haar plu staat uit te schudden.…
Zeewinden
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
727 De lente heeft zij mee-
gebracht, het is de zee,
die klatert, lacht; de zee
de zee, de zee brengt
alle winden mee.…
Haar verraden hart
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
564 terwijl ze in zijn armen
de wals van het
bevroren hart danste
de melodie
slangachtig wegdraaiend
van staccato ritmes, ingehouden ritmes
van majeur naar mineur
en terug
benam het haar de adem
alsof haar hart verstild in witte boezem
van ijs en sneeuw
niet meer rood kloppend
wachtte op de verlossing
van de lente
een hart dat wachtte…
herfst weer.
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
574 ben echt een aimable persoon,
vooral in de lente en zomer.
ja hoor. echt waar.-…
Kinderogen
poëzie
3.0 met 7 stemmen
2.795 Lente-ogen, waar 't lentzonnetje in gaat schijnen,
Zodra de wimpervenstertjes ontsluiten;
Spiegeltjes klaar die geen menswereld buiten,
Maar 't eigen lentezieltje doen weerschijnen,
Zo rustig rein dat ze in hun kristallijnen
Glanstoverkring al 't duistre buitensluiten;
Boodschappertjes van heil die zachtkens stuiten
Verbitterd woord van…
Zielsbedrog
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
667 waairichting
idealen verdwijnen
vaak gepaard gaande
met regen en ander hemelbraken
die hoge torens en
menig boom ernstig doen kwijnen
het antwoord ligt zo
voor de hand mijn waarde
en vraagt geen enkel diep
of wijsgerig betoog
toen eens dit donderend
geweld bedaarde
zag ik plots,
dat mijn ziel,
onverhoopt, zelf
de prille lente…
Behouden
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
540 stil dat lieve monogram, nooit
verjaart jouw naam
als ik buiten kijk en vogels beven in hun vleugels dan weet ik
dat de kou slechts winters baart, maar nu
verlang ik naar de schelpen die de zee doen ademen
en zomers
waar het licht haar achterkant laat zien
zal ik dan de zon ontmoeten, witter dan goud, roder
dan de dag waarop de lente…
Vervreemding
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
548 of aan de klank, het geluid van jouw stem
de melodie die klonk op een avond in de regen
de gierende remmen van een late natte tram
of dat je naast me stond, in een bushok
zonder bestemming, maar met een sigaret
ik bedwelmd door de kleuren van jouw rok
belande die nacht alleen met jou in bed
toen je afscheid nam, mijn naaktheid
nog naar lente…
Klink, klonk, geklonken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
554 hoor en zie ze knarsetanden; dof geklaag
tot hard gemopper, vloekjes en gedonderjaag
Hese kelen: grauwen, snauwen, huilend rouwen
Tevergeefse hartenkreten van de prominenten
Gepensioneerde mastodonten, olifanten
op wie de CDA’ers vroeger klonken, dronken
Ze wisten van de hoed, de rand, van wanten
De zomer is voorbij, wordt het ooit nog lente…
Jouw reeds gestold hart
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
587 naar wat ik luister is niet
het getik van jouw naald door
de zoom die ik heb stuk getrapt, maar
het is het geruis van jouw reeds gestold hart
dat de Beethoven in mij dirigeert
de zwaartekracht waarmee
jij me componeerde
gaf mij moed en liet de lente zien als
een vaal muziekstuk op papier
nu maart haar klanken melodieus
al tot na zessen…
Kwetsbaar?
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
859 Wat dat kind niet weten kan,
waar de bron van dat versje
ligt, daarvan zeker drinken
zal, zag de aarde roze rijpen,
zag de lente bloesems dromen,
overzag werelds wensen die ze
niet begrijpen kan, liet het
maar bij tranen stromen in de
rivier van aardse onwetendheid,
heb het bij de hand genomen.…
Die tijd van toen
hartenkreet
4.9 met 76 stemmen
1.141 In de lente
Zie ik je staan.
Maar in de herfst
Ben je al weer vergaan.
Stil, muisstil als de wind.
Maar dan plotseling
Hoor je weer een kind
Zoekend naar de ouders.
Zouden ze daar ooit nog staan?
Wachten of je ze ooit nog ziet.
Je hart vol verdriet.
En jij, jij bent nu alleen
Met niemand om je heen.
Zo eenzaam,
Zo alleen.…
Paaslente
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
554 tegen,
ik mag tussen ontluikend leven lopen,
de bloesemknoppen barsten open,
de bomen groenen langs de wegen,
ik adem het vervuld verlangen,
het dartelende vee raast door de weiden,
ik zing met bloemen lentezangen,
't geboortelied van nieuwe tijden,
hemelzon verwent mijn winterhuid
en laat de warmte in mijn vezels stromen,
drijft mijn lente…
Overgave
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
632 geloven in onze eigen verrijzenis
is verder zien
dan wij kunnen denken
door het ritme van lente, zomer,
herfst en winter
wil de schepping juist
vertrouwen en rust schenken
tijdens schaduwrijke momenten
waarin wij ons leven hier
zo vaak met anderen delen
is nieuw licht te ontdekken
omdat onvoorwaardelijke liefde,
door Gods…
Onder de regenboog
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
695 bloemen draagt
maar ook van de tafel waaraan ik eet
telkens een stoel wordt verborgen
het is een berg beklimmen
die weliswaar het uitzicht vergroot
maar waar ik aan de top, geheel alleen,
mijn laatste liefde ontmoet;
ik noem haar de dood
hoe het ademen zich, ten einde,
mistig laat dimmen
is voor velen haast onbekend
aan een nieuwe lente…
Ik mis mezelf
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
930 Ver non sem`per vi`ret
niet steeds is de lente groen,
langzaam werd gisteren vandaag.…
In m'n eentje
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
655 avond, nacht
opstaan, douchen, kleden, eten
en de katten niet vergeten
elke dag aan je gedacht
lachen, huilen, zwijgen, zingen
werk en hobby, fiets en trein
gewoon de dagelijkse dingen
voor het eten een glas wijn
wind en regen, zon en maan
liggen, lopen, zitten, staan
zomer, herfst, de wind fel tegen
hond uitlaten in de regen
lente…
hij draagt me door seizoenen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
903 in de winter koopt hij me een groene muts,
want die kleur past bij mijn ogen, zegt hij
verzorgt hij mijn voeten
zodat ze warm blijven in de kou
in de lente is hij mijn zonneschijn
en wil ik nergens liever zijn
dan in zijn liefdevolle armen…
oh, hij draagt me door seizoenen
in de zomer laat hij me niet verbranden
en ’s avonds gaan we uit…
carpe diem
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
587 toch wel
zegt zij
en koestert de dagen
minuten, uren
die ze samen
doormidden zagen
filmpje kijken
schermpje turen
koffie op bed
door hem gezet
door haar
dubbel en dwars
genoten
even 'net echt'
die gestolen momenten
daarna het uitzwaaien
tegelijk met het gevoel
van lente…
Wat mijmeringen
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
573 Hoe kan de lente dan bekoren? Hoe kan je juichen
en dansen? Laat me even treurig zijn, even of
ook wat langer misschien. Treuren is hard werken.
En kinderen dan? Die gaan hun eigen wegen; ze
moeten wel, hun toekomst moet nog beginnen en
ze moeten fouten maken, dwaze dingen doen.
http://www.youtube.com/watch?…
ALSOF EEN VRIEND STIERF
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.482 Na zijn ziekbed van dertien weken
is hij dood, de zomer van vorig jaar
Hij had ‘t namelijk al lang bekeken
hij was met vorig jaar al lang klaar
Na de vorst was de lente gekomen
daarna scheen hij binnen te sluipen
Hitte leek ineens binnen te stromen
maar soms lichtte het groeistuipen
Zoetjesaan stierven oude bladeren
die zomer voelde zich…
dans, dans! voor Pina.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 zijn tegendraadsheid
als ze stil liggend
zittend of staand het midden kiest
de zon zendt haar warme licht
door de openstaande deur
iemand plant een boom
op de kale vloer valt de schaduw
van aarzelend tak en blad
gebonden spreidt ze als vleugels
de armen, handen, vingers
bereikt ze de openstaande deur
- net niet -
ze streelt de prille lente…
Houd de kever uit de maand..............
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
693 Nu het matig vriest in Twente
geen druif genoeg zonde om te krenten
loeit de klaagzang aan over de elementen
Ze werken niet genoeg voor lente
Is de Bildt normaliter de gebeten
hond, nu zitten ze daar geramd al weken.
Wisselvallig ging over in zeker weten
dat slecht weer alle records zal breken
Maar neem van mij aan: GEZEVER!…
HOE LANG TRILT DE LUCHT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
770 Inmiddels is het algemeen bekend
dat de Herfst nog steeds oorlog voert
met de Lente, en als je goed kijkt
dan zie je haar behoorlijk ouder worden
achter de nat groene coulissen
schikt de zomer bewogen haar rok
omdat er nog geen beslissing
tot stand is gekomen wat te doen
twijfelachtig staat zij startklaar
niet meteen de knuppel in…
Het onverborgene
gedicht
4.0 met 4 stemmen
3.123 Na een ijstijd van striemende regen
treedt lente tevoorschijn: helder en dwingend.
Indringend blauw vernauwt zich tot stilte.
Liefde ontluikt niet, maar toont zich,
een tuin komt in bloei. Kale takken worden
loodzware bloesems, de meidoorn gaat geuren.
Op een leizachte zondag in mei leen je de blik
van de ander.…
ALS DE STERREN
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
747 Als de wind zo zul je leven
tussen komen en gaan
nemen en geven
de zon en de maan
als de bomen zo zul je bloeien
van lente tot herfst
van begin tot eind
als de schoonheid verdwijnt
als de zon zo zul je branden
van oost tot west
van warm naar koud
zo word je oud
als de sneeuw zo zul je sterven
tussen koud en warm
rijk en arm
tussen…
Dit fenomeen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
575 beleven
piramides en amfitheaters
catacomben en kathedralen
curieuze paleizen om in te verdwalen
staan aan de basis van dit samengaan
in dans kunst en muziek
draait alles alleen maar om liefde
om met elkaar uiting te geven
aan dit onmeetbaar geluk in het leven
dat ook zijn oorsprong vindt
in de liefste affectie van het kind
zoals in de lente…
De cirkel
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
893 Waar lente de winter weer ontmoet
begint opnieuw voor ons een leven.
Het is de cirkel van ons leven
en als er ergens nog een god is...
moet die beslist hebben geweten...
dat ik jou nog steeds ontzettend mis.…
Steeds vroeger
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
622 in de dageraad
van ontwakend leven
zag ik het eerste levenslicht
ik groeide op
met zorg omringd
en leerde vast in ‘t leven staan
genoot van zon
trotseerde rauwe kilte,
tegenwind, storm en regenbuien
des levens lente,
de zomer en ook de herfst
genoot ik steeds met volle teugen
nu in de winter van m'n leven
pluk ik de dag steeds…
Vibratie
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
513 soms is de diepte
zo ver en leeg
dat woorden weerkaatsen
op de bodem van de ziel
al staan duizenden op wacht
er is er niet een
die zich in het zwart
kan verplaatsen
dat zijn die momenten
in een dode lente
en de winter deuren sluit,
bruggen lijken opgehaald
ook oren verzwijgen dan
haast ieder uiterlijk geluid
toch verzachten klanken…