585 resultaten.
Tijd is...
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
697 Tijd is voor ouderen een beekje
dat rustig maar gestaag blijft vloeien
waarlangs aanvaarding en berusting
als de mooiste bloemen bloeien.
Tijd is voor stervenden een druppel
op de rand van de eeuwigheid
die zich eindelijk zal vermengen
in een eindeloze zee van...tijd.…
Als de hemel daalt
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
676 ook al oogt de lucht zomers blauw
en het late groen nog steeds
tot verbeelding spreekt
vult mijn adem de geest al met belegen dauw;
ik word deels van de hemel losgeweekt
de voeten dragen schaduw zwaar
als het gras in zijn lengte gaat berusten
ook de ochtend die steeds meer verlaat
verkort mede het licht op gangbare lusten
neen, het zijn…
Waterscheiding
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
455 Neergedaald uit het brongebied
bezinkt het rusteloos bewustzijn
op de tamme bodem van verstilde
wateren en vloeit het debiet
van overtollig geheugen naar
de louterende leegte van berusting.…
leonard
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
691 oren
hees bronstig
voert het mij
van manhattan tot berlijn
zwierig en innemend
zinspreekt hij
van frivool tot weemoedig
poëtisch lispelend
walst schilderend hij
met ouderdom en verval
glasscherven zijn het
die verlokken tot kijken
in spiegels van het leven
het bladert wapperend
in hoofd en hart
melancholiek en troost
berusting…
Jij of ik?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
850 De veelzeggendheid van het stilzwijgen,
de rust,
de berusting,
laten we er daarom van uitgaan
dat één van ons morgen doodgaat.…
Nomade?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
496 De wind van de tijd is
gisteren begonnen mijn
profiel te slijpen, het
restant van mijn gestalte
los te weken om het omhulsel
een andere naam te geven,
het laat mij iets berustend
in mij te voelen, het bestrijkt
de brede uiterwaarden
van vergeten sagen, mijn
fascinatie van groene oasis
helden waarin ik mij wil herkennen
moedig…
Vlinderkus
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
693 Ik berust in jouw vlinderkus
het is dat wat me is slaap kust
als in de nacht de maan weer gaat schijnen
en mensen verdwijnen achter de gordijnen
Jouw zachte wang
tegen me aan
je ligt niet ver mij me vandaan
ik kan je voelen betasten
diep in de nacht
ik voel me zacht
Door jouw mankracht
die me overmeestert
op dat moment heb je me lief…
hoe dan ( cervicale dystonie )
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 hoofd nek schouders, ook zij
hunkeren naar rust, derhalve
zijn mijn mat gekleurde gedachten
als glazen zo breekbaar
dat mijn twijfel zich
heeft bekeerd tot
een leugenachtige berusting
botox, benzo’s, fysio
balsem, kou, warmte, liefde,
acceptatie, baclofen, levopa,
allen werden geopperd doch
het galopperen van het hoofd
negeert stoïcijns…
Het is stil waar d'aarde bloost
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
360 Stil
eindeloos wiegend
dompelen in omhelzing
luisterend naar bladmuziek
kijken met gesloten ogen
naar schilderenden lentekleuren
berust in de eenvoud van het leven,
dat ik veranker in een rustige plek,
een ligplaats in een wereld op hol.…
overpeinzingen op een terras
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.068 een zwoele zomeravond op Kijkduin
je voelt de kleding aan je lichaam plakken
bij Tios ga je nog een pilsje pakken
zo leid je schuldgevoelens om de tuin
dan zie je met een nevelige kruin
een karmozijnen zon de zee in zakken
verdwenen zijn de laatste ongemakken
het leven bijt niet langer als aluin
je rusteloze ziel berust spontaan
wat ben…
Crash
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
1.555 Kiezen knarsen, klote kist, kelderende kruisiging,
beetje bij beetje beseffen, bijna berusting.
Wie weet, wie weer wakker wordt ?
Nagenoeg niemand nog nuchter, neergestort.
Niemand kan het leven laten,
maar laat het leven z'n beloop
voordat je het leven laat.…
DE MOED VERLOREN
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
2.285 Ik begin langzaam de moed te verliezen
naar jou terugkomst naar huis
wanhoop maakt plaats voor berusting
maar toch blijft dit altijd jouw thuis.
Het enige wat ik nog van je heb
is je foto aan de muur met een kaart
waarop geschreven staat: ik heb je lief,
die woorden blijven in mijn hart bewaard.…
onderstroom
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
627 Daarin te berusten dan bieden versteende
golfen minder weerstand en voert
een warme onderstroom ons naar
nieuw vergaarde kusten.…
Che?
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
863 op een stalen ros gezeten
met achterlating van alles
wat niet vast gehangen
slechts ballast kan zijn
door de jaren van jeugd
blik op oneindig in het hart
de wetenschap van morgen
dorpen rondom armoede
met stof op het bord
eenzame gitaren snaren
over melancholie en rust
die berust in de ondergang
van stukjes vlees en bot
de onaanraakbaren…
Smeltijs
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.660 er ligt nog ijs in plakken
waaruit het water vlucht
tot stof en vuil berusten
er ligt nog sneeuw op daken
waar troosteloos vertoeven
het huis gekraakt verlaat
en het koude laken
blijft nog even bitter
haken
aan de rechte hoeken
want het grote plein
was wit
ooit helemaal wit gedicht
mijn woorden klonken er
toen ook helder
en het…
zij
hartenkreet
3.1 met 23 stemmen
2.723 Spreekt vanuit het hart, wat altijd op waarheid berust.
Zij, een vrouw echt geweldig en heel bijzonder.
Voor haar dierbaarste in een woord een wonder.
Een vrouw die alle ellende doet vergaan.
Luisterend naar die zeer mooie naam.
Mirjam…
het oog van de gedachte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
810 alsof lucht ledig is
door mij heen blaast
daadwerkelijk in onzichtbaarheid
zoals, titelloos
het gelaat
in een gedicht
dat onder metaforen van de zee kruipt
en het zwijgen wordt opgelegd
zonder onderhandelen
over woordwaarde of het aandeel
tot berusting, het gegeven dat aanbreekt
wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte…
Verveling?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
767 De hoogste piek van berusting
zal ik niet bestijgen, ik blijf
steken onder de toppen van
herinneringen, doemen de
schimmen op van het verleden,
peinzend tuur ik naar boven,
om te ontwaken - op de door
de tijd - versleten treden en op
een mistige winterdag, verlaat
ik mij op de dromenmaker die
ik op de helling zag, ‘zeil ik ab ‘
langs…
Weer (spiegeling)
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
590 Weer te snel begraven, gaf je het
af met beide handen, ontpop je
van de rag, zo kan je niet berusten,
je zocht het op elke dag, alleen.
“Ontberingen laten zich makkelijker
dragen wanneer de ziel beter wordt
bejegend dan het lichaam “
Rousseau…
Nefast
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
402 Zoals zo vaak tijdens
de naborrel van berustende
stamgasten in de lokalen van angst.
Een opschalend gemoed ten spijt,
het verhult niet de symboliek
van ineenstortende strijdkracht.
De rimpelloze vijver weerspiegelt
louter het evenbeeld.
In water van heldere, koude thee.…
Art. 461 WvS
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
479 smoren terstond
een bord verzoekt niet te betreden
in het broekland van zompige grond
met roestbruine aderen doorsneden
pluizige pluimen deinen op de maat
wuiven zinloze gedachten voorbij
een lepelaar die op stelten staat
wakend in vlagen van dagdromerij
hier eindigt het land, is wat ik je zeg
nu kan niemand nog ergens heen
zonder te berusten…
Strijd
gedicht
5.0 met 7 stemmen
2.520 Een vuist, die heb ik écht niet kunnen maken
de onmacht steeg me langzaam naar de strot
de vloeren van mijn vesting bleken rot
en gingen vaag, doch onheilspellend kraken
Geloof me maar, van strijden was geen sprake
het was berusten in een helder lot
het lichaam spande stiekem een complot
met cellen die verwoed de kop opstaken
Vergeet de…
Strijd
gedicht
4.0 met 2 stemmen
11.504 Een vuist, die heb ik écht niet kunnen maken
de onmacht steeg me langzaam naar de strot
de vloeren van mijn vesting bleken rot
en gingen vaag, doch onheilspellend kraken
Geloof me maar, van strijden was geen sprake
het was berusten in een helder lot
het lichaam spande stiekem een complot
met cellen die verwoed de kop opstaken
Vergeet de…
wie we zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 drie palen steken
uit een berg zand
aan weerszijden twee
vastgesnoerde vrouwen
in het midden zit
jij op een plank
hoofden handen en
voeten van lindehout
dezelfde gezichten
in berusting gestold
onthutsend ongeloof
over wie zij zijn
als in een stomme film
de weidse gebaren
de sprakeloze ogen in
het verstarde gezicht
het…
Waarheden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 In onwaarheden kan ik niet berusten,
word toch eens wakker van jezelf.
Een ieder heeft zijn eigen visie ontstaan uit geen luisterend oor,
misschien wel de mist waarin hij verkeert.
En mist brengt je op een dwaalspoor,
een lange les heeft mij dat geleerd.…
Geleefd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
507 Uit welke bron put ik dan nog levenslust,
als al wat ik lief had mij word ontnomen,
ik eindelijk in mijn droeve lot berust
en voel, hier mag een einde aan komen.
Het leven is een hardloopwedstrijd,
menig deelnemer haalt de eindmeet niet.…
De Grote Waterval in Paterson (NJ)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
436 uitzicht me trok
..........langs vele landschappen
...............en wat ik beleefde
....................en onderweg leerde
.........................ontsloot vele wegen
naar nieuwe plannen
.....nieuwe plaatsen en
..........nieuwe mensen
...............nieuwe kansen met
....................nieuwe inzichten
.........................en nieuwe berusting…
Dooi
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
319 Ik leg me berustend neer bij komend onheil.
De hond gaapt, rekt zich uit en legt zich neer voor brandend haardhout en sluit haar ogen.
Ik volg gedwee…
Als de blaadjes vallen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
868 hij zijn oude
leven
nog altijd sterk
onverzettelijk nog
door seizoenen heen
winters landschap
liet hem kaal achter
door witte deken
omarmt
tijden verschoven
in smeltend water
hervond hij zich
opnieuw
reeds,
in zomer geschoven
eikenknoppen krachtig
geschoten
fier en trots
in vooruitzicht komend,
vleit hij zich in
berusting…
mijn geliefde
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.313 de voorlaatste bladzij,
papier met gebruinde vlekken
kleeft ook nu
aan mijn hand
ik las het duizendmaal
op een rij
noch mijn gemoed
noch mijn vinger
willen verder trekken
ik bezweer het einde
ontken een mogelijk afscheid
berust liever in het
onvolledig zijnde
wil mijn verbeelde geliefde
bewaren
eer zij mogelijk
naar de stilte…