533 resultaten.
ik zie de zee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
710 ik zie het beven van de zee
in de branding van eb en vloed
krachtig afgescheiden
pijnlijk verlangen
in stilte weggevloeid
ik zie het nemen van de zee
in een onstuimige stroom
het strand is weer klem gezet
piekeren in slapeloosheid
een machteloos verzet
ik zie het geven van de zee
als zandloper langs het water
de jutter zwerft nog rond…
knarsende tanden
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
594 Het lukt me niet
Wie niet ziet
Geen mooie dood
maar een rijnvis
Observeerde m'n bron en
Meanderende lang voordat
Woorden überhaupt kropen
Meeuwen brengen eb en vloed
Zodat het ruis en licht zo niet
Prijs geeft zo zoet
En het Andreas kruisingedicht
Maakt alles zo spannend en smoel
Vergeef me dit versje zonder doel
Het ruis schuimt…
En de zee was niet meer
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
643 De houten zee schep ik in blikken emmers
drenkelingen worden eruit gezeefd
sloepen en boeien werp ik terug
op de door eb schoongespoelde bodem
een zwoele bries blaast de kleuren droog
dolle meeuwen storten zich
op een zeekaart zonder water
duinen en dijken kijken werkloos toe
in het stuifzand dolen de schippers
er valt vers licht op eeuwenoude…
Wilgum
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 het onder gaan
op de dijk
tot ver in de kwelder
zie ik helder
mijn omtrek uitgerekt staan
aan de overkant
ligt Emden fel
in het avondlicht
en meer naar rechts
Borssum
daar tegenover
aan deze kant
van de Eems
niet ver van Torum
lag Wilgum
waar in 1277
de Eems door haar oever brak
het kwam niet meer goed
door het Wilgumergadt
sleten eb…
Zeeslag
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.693 Terwijl het strand, veroverd door de eb,
Natuurlijk door de vloed herwonnen wordt
En allengs tot de helft wordt ingekort
Ervaar ik weer wat ik ervaren heb:
Een kleine jongen ben ik met een schep,
Hardnekkig vechtend voor een wankel fort
Totdat het weldra toch is ingestort -
De zee geeft op het laatst de volle mep,
Een klap die onafwendbaar…
Oosterschelde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
786 Ook ik sta te gebeuren
En de vloed
De vloed
Trekt zijn eb
Naar zich toe
Er broed een oester
Een meeuw vliegt
Ook ik ben verliefd
Aan de oevers van de Oosterschelde
Koren staat te schitteren
De regen staat in bloei
Het is winter
Of zomer
En ik ben niet ongelukkig
We varen over geen water
En we slibben over geen schorre
Een zandbank…
Echo van een zomerdag
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
479 Een zeldzame bloem
ontwaakt uit een droom
in een zinderende zomer
meeldraden trillen
stuifmeel poedert
om ons te louteren in naaktheid
is er nu vrede in het mensenhart
Getuige van een passioneel verlangen
om in de liefde van die bloem te zijn
bloembladeren verkleuren
rood wordt langzaam roze
Je probeert het in het ritme
eb…
Getijde van de leegte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
171 Het water herinnert jouw eigen begin,
jij bent de bedding, de eb en de vloed.…
De eindeloze zee
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
8 Mijn oren horen slechts ’t ruisen
Van d’eeuwig komend
En weer gaande branding,
Verschuivend met eb en vloed.
Als de zeewind
Wolken meevoert in’t firmament
Verdwijnen zon, maan en sterren,
Verliest de zee
Diens golvende groene pracht.…
De versierde vogel
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
776 kijk je mij aan
alvorens aan tafel gezeten
jouw deel te nemen
van de opgetuigde vogel
alleen in blauw
en penseelstreken nog
vereeuwigbaar
Zachtjes ga je spreken
over het neergedaalde mysterie op de schaal
dat klapwiekend aan zijn einde kwam
Bloot en van vlees ontdaan
de dood nog steeds niets
zinnelijks heeft
De dag veranderd en
met de eb…
Bio-logisch
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
626 Het ritme van de dag en van de nacht,
van eb en van vloed.
Tikt als een klok door alle seizoenen.
Net zoals het ritme van de mensheid dat doet.
Wij passen ons aan,
aan het licht, aan het donker.
Actief overdag, passief in de nacht.
Onze biologische klok houdt over ons de wacht.…
Sluisje bij Eemnes
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
651 uitgeslagen touwen
Trekt de patrijspoort en de mast
Twee identieke zwart-gele fietsers
Snijden geruisloos de polder in
Een poes sluipt langs het klinkerpaadje
De nagels geslepen, al in verweer
Op de grens van vroeger en heden
Pompt een gemaal en keert het de vloed
Zijn er plezierjachten trekkend aan touwen
Weten niet meer van vloed en van eb…
Branding
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
582 De branding rolt
een fluwelen muur
in golven van vierentwintig uur
guur is het strand, eb trekt het open
voorbije tijden zullen wegglijden
gebeten door de tand der getijden
rijden ze de stormen, ze waaien luid
over wereldzeeën van noord naar zuid
een flikkering in de mist, een belofte
van knarsend bitterhelder zonlicht
dat het land droogstoft…
" Tot een schim versleten "
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
592 Het verhaal is tot
de draad versleten,
ik stop mijn ogen
dicht en schrei, diep
in dromen gezeten
zonder eb of vloed,
in dood tij en
broos duet in
afzondering gezongen
ultiem lied, baden
in weelderig blond
tot menige daden
te zijn gedwongen,
moeilijk te ervaren
wat me werkelijk
heeft verwond.…
Wolken met een gouden rand
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
573 De vragen blijven, twijfels ook
want er is eb en vloed
maar schelpjes langs het levensstrand
ze kleuren soms mijn bloed
en roerloos blijft verlangen daar
waar anders niets meer brandt.
Zo klaart de lucht weer even op, de wolken
drijven voort met gouden rand.…
Vannacht
gedicht
2.3 met 65 stemmen
16.006 Ze ontwaart een golfbeweging: het maanloos eb
en dan de vloedgolf de pen die haar gedachten achterna
hinkt verzinsels die in warrige kluwens over mekaar rollen richting
---------------------------------------------------------
van: Poëzie-leestafel.…
Witte regenbogen?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
444 Toch het verleden leeft, het
krijgt een onweerstaanbaar
vervolg uit de beker die ik
tijdloos leegdrink, de hoorn
eerder gevuld met eb en vloed
van het geluk , regelmatig
verkort en vervlogen, wreed
verkleurd in witte regenbogen
in de hartstocht van het bloed.…
Sculpturen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
574 De plooiing van de duinen
meetbaar naar de hoogste top
het landschap glooit zich in staccato
tussen eb en vloed zonder zich te roeren.
Elke distel, helm of doorn, elke
zandkorrel met een afzonderlijke klank,
het verschil ligt in de teerste tinten
tegen de eenzaamheid bestand.…
botlopen
gedicht
3.9 met 7 stemmen
4.001 Twee of drie uur zou de eb ons hier
nog dulden. Dan niet meer.
Genoeg om te onthouden dat wij het
onbetwiste midden waren van de ruimte,
die wij opgelucht en nietsontziend
bevisten.
-----------------------------------
Uit: 'Bewoond als ik ben', 1981.…
de hoge dag
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
595 gaan berichten omhoog
langs het vliegertouw
licht van behuizing kleine
wolken alles is gereed
draadloos luisteren naar
de hemel
stemmen verdwalen in
een droom vermengd
met geur van zonnebrand
slapers drijven naar een
verste rand maar
de golfslag van warmte
spoelt hen weer aan land
om de dag te rekken verslindt
geruis eb…
Weerribben
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
491 In de plooiing van de duinen
gemeten naar de hoogste top
het landschap herschikt zich in staccato
tussen eb en vloed zonder zich te roeren.
Elke distel, helm of doorn, elke
korrel zand met een afzonderlijke klank,
het verschil ligt in de teerste tinten
hun verhaal tegen de eenzaamheid bestand.…
wat zie 'k je graag.
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
804 't Zou het einde zijn van de regenboog
Nooit meer helle sterren of de gloed van de volle maan
Alles vervuld met honende holle lach
Ree of vos, duif of vlinder zouden niet langer bestaan
Gedaan met universum en dans of droom
Peutertjes zachtjes huilend in een klein hoekje
Eb en vloed weg, dof en killig
Geen prachtig tapijt meer van rode en rosse…
Verliefd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
615 voor de mensen
om ons heen in deze vreemde wereld
we vinden elkaar lief en sturen
liefdevolle berichtjes
over hoe het gaat
met de ontheemde vlinders
in het weidse wolvenland
Zou het liefste de havenboezem
willen volgen met mijn lucide dromen
mijn harde hoofd tegen jouw torso
jouw bonzende hart tegen mijn oren
Zo op en neer
als eb…
Zelfbevrediging
netgedicht
2.4 met 23 stemmen
3.369 Ik span een spier van vlijt
en schil mijn huid in vellen,
golven van eb en vloed.
Stulpend breken mijn vingers
brutaal de wereld in
en wijs ik lust en zin
de weg van sterk verlangen.
Het verborgene leeft op
en ademt aarde uit in lucht.
Knisperknoppen botten
roodjeukend broedsel
dat bloedblaren baart.…
kust
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.448 nooit vergeet ik meer die avond
vier voeten in het zand
we telden duizend sterren
billen op een krant
het strand dat was nog vochtig
van het spel van eb en vloed
ons gesprek verliep wat “bochtig”
ik wist nog niet zo goed
hoe mij te gedragen
ervaring was nog nul
ik durfde niets te wagen
voelde me een sul
en jij leek zoveel ouder
terwijl…
Een droom; de eerste klok
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
908 De eerste klok geurde naar de zilte zee
en toonde mij het strand
bij eb; ik hoorde het water naderen,
de vloed kwam opzetten.
Op het natte zand lagen
verspreid de vruchten;
sterren,krabben en schelpdieren
voor het oprapen.
Deze getijdenklok,
wat wilde het mij zeggen?
Schatten zijn er te rapen,
nu,....... straks is te laat?…
Lied van ooit
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
1.201 gaan
Het gezang vloeit golvend voort
murmelend malende in stromen
dat zonder aarzelen of schromen
zich voegt bij ‘t natuurlijk woord
De lieflijke akkoorden sterven
in het buld’ren van de oceaan
die met krachtige stem laat weten
zijn oorsprong niet te zijn vergeten
en de hymne heeft verstaan
De zee deint rustig in getijden
zoekt in eb…
Het einde
poëzie
4.2 met 24 stemmen
4.867 Maar nu ik ver gevaren heb
En lag op de oceaan alleen,
Waar zelfs Da Cunha en Sint-Heleen
Niet boren door de kimmen heen,
Voel ik het trekken als een eb
Naar 't verre, vaste, bruine land...…
Launching the Boat
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.672 De last sleept over eb
modder en slip bedekte
blootgelegde schuur en
vuur vonkstenen
Onomstreden onheilspellend
krassend over de pas gestopte
tot flinterdun vloeipapier
versleten aangevreten
schimmelpanelen
Het zand tussen de aangeslagen
stukgebeten pijpsteel tanden
wrijft langs de ontblote zenuw
einden teneinde de herinnering
van heel…
onderstroom
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.078 zuurstof uit het water
licht uit duisternis
soms voel ik een trilling boven mij
druppels keren terug naar huis
volmaakte cirkels trekkend
lossen ze op en worden één
dan ga ik naar boven
schep zilver van het water
plak het op mijn huid
met vloed spoel ik aan
ren cirkels in het zand
leun op de wind
vang maanlicht met mijn hand
maar met eb…