570 resultaten.
Stenen bladzijden
netgedicht
2.7 met 30 stemmen
3.888 die weerzien beloven
in nog dezelfde knipoog van de tijd
De man hertrouwt, wordt twintig jaar later
naast zijn tweede vrouw begraven
dicht bij de tombe waarin z'n vrouw wacht
Geweten gekweld door vaders 'verraad'
verdraagt de zoon 't leven niet; sterft en
op vaders plek in moeders graf bijgezet
Ik sta bij hun zerken, in gedachten verzonken…
In mijn armen
hartenkreet
4.8 met 20 stemmen
1.975 Zachte lippen rusten op elkaar,
al liggend in m’n armen op je zij,
zo diep verzonken lig je daar
en vult een hart - een leegte van mij.
Starend naar één moment van jou,
dwalend in gedachten naar heel veraf,
wetend dat ik zoveel van je hou,
tel ik de nachten zonder jou weer af.…
Verdronken kasteel
netgedicht
4.1 met 39 stemmen
8.561 droomde,
slechts vermoedde, op het schijnpad
de verbeelding van een vesting
zo ver onder mij - o grimmig gerucht-
stapelden getijden zich op, verzwegen
het vormloos brok, aaneengeregen-
beklijfde als lucht-kasteel
overspoelde de mijmering
over stille geheimen
omdat ik mezelf had verloren-
in hoe de duiker toegang zocht
tot verzonken…
Vergeving
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
2.667 uitgemergeld ligt hij daar, mijn vader
hij is zojuist in vrede heengegaan
zijn lieve vrouw is kalm, maar aangedaan
schor klonk zijn zwakke stem: "kom nader"
verzonken in hun scherp gerande kassen
zoeken zijn ogen, panisch haast, mijn blik
het spreken valt hem moeilijk en ik schrik
ik laat me wéér door het verval verrassen
dan, teder, raakt…
de vijver
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
635 ik de pijn
van ieder bewegend blad, verward
en opzij gedraaid
klokken lagen verspreid
op iedere begaanbare
rimpel
haalden mij
terug
naar de diepe grond
waar lakens lagen, dicht
bij elkaar
met vlekken als donkere ogen, als een koud weerzien
die rond kinderballonnen krioelden
en alle kleuren hoonden
nergens heen
ik verzonk…
In memoriam patris
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.262 O vader, die ik nimmer heb gekend,
Die in de schoot verzonken zijt der aarde,
Voordat ik werd geboren, toen de lent’
Wederom ontbloeide in Hollands weide en gaarde.
De zorgen, die mijn moeder sindsdien gaarde,
Zij raakte daar wel nimmer aan gewend,
Terwijl voorts ik haar leed en kommer baarde,
Hetgeen ik pas veel later heb erkend.…
Golvenlief
hartenkreet
3.8 met 24 stemmen
1.140 Stille wateren golven tegen het zand
ik staar over de rimpels, zongeglanst
trachtend je gezicht te ontdekken
in de rollende baren op het strand
…laten lijnen van schuim de contouren
achter van vergeten en verlaten gedachten
over de kracht van liefde verzonken
als een oud fregat op de bodem van mijn hart.…
Rij
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.664 Zojuist verzonk de houten kist,
zijn leven is nu af.
Of is het nu een nieuw begin
in tijd en eeuwigheid?
Voor hem die nu ontslapen is
na een verloren strijd.
Ik kijk opmerkend om mij heen
en tel de grijze koppen.
Wie zal de volgende wel zijn,
die wij er onder stoppen?
`k Maak in gedachten al een lijst
van de favoriet` toptien.…
Zondag
gedicht
4.0 met 5 stemmen
14.690 De jeugd keert weer voor d' in gedachten
Verzonkene, die zich hervindt
Een warm, van onbestemd verwachten,
In zondagsstilte eenzelvig kind.
En tussen toen en nu: 't verwarde
Bestaan, dat steeds zijn heil verdreef;
De scherpe dagen, waar de flarde
Van 't wonde hart aan hangen bleef.
Niet te verzoenen is het leven.…
treurwilg
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
509 in vergetelheid
de avond was gevorderd toen ze
besloot toch maar naar huis te gaan
in het voorbijgaan
streelde ze de ruwe bast
hij heeft de laatste storm niet overleefd
de stam geknapt door een brutale windruk
de trotse kruin verdronken in de vijver
wordt hij verzaagd tot brandhout
een jonge vrouw
kijkt toe,
wat verderop
verzonken…
DE GROOTVADER.
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.681 Gij spreekt wel soms van al zijn lijden,
Die oude man met sneeuwwit haar;
Maar meest zit hij in zich verzonken,
En stil en zwijgend nevens haar.
Zij wordt wel groot, maar is zo tenger;
Hij legt de hand soms op haar hoofd :
Zo ze eenmaal in mijne oude dagen
Door vroege dood mij werd ontroofd!…
Turend over de oceaan
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
564 Daar zit ze, in gepeins verzonken
golven komen rap naderbij,
da's niet zo vreemd want nog even
en 't is toch echt: hoogtij.
Daar zit ze, krijgt natte voeten
golven maken haar benen nat
ze lijkt 't niet te merken
is met haar gedachten, verder dan dat.…
als een oase
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
668 zomerse dagen lopen op hun laatste benen
evenals de zwart- en bruin gevlekte koeien
grazend onder een late zon die het boerenland
nog zacht belicht waar in alle rust de avond valt
aan de einder schildert van Gogh een handvol
kraaien boven het goudgele, ongemaaide koren
waar verzonken boerderijen en een verre toren
in ijle nevels geruisloos…
vissen aan de IJssel
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
516 op tast ligt een kleine rij wolken
als een witte kroon verzonken.
zo ver te zien grijpt rimpeling
aan lichte koorden die dringen
naar waterkringen.
er is een begin aan geluk
onder een vlekkeloze hemel,
zonder tijd, de uren op land,
bij een visser langs de kant.
hij laat het snoer ondergedompeld
in oneindigheid lopen.…
Zandvoortpanorama
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
514 Zienderogen kleurt de duintop vaal
Verzonken in een mist van grijze dampen
Ik hoor slechts twee, drie rode stieren stampen
In 't valse licht van een coureur locale
Maar boven in de panoramaflat
Lang voor Verstappen junior was geboren
En voor 't circuit geen toekomst
leek beschoren
Ging ik destijds met mijn vriendin naar bed
Terwijl…
Soms
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
857 Soms is het allemaal zo moeilijk
is het zo donker om me heen
dan kan er geen glimlachje meer af
en voel ik me zo vreselijk alleen
Niemand zie ik dan meer staan
verzonken in m'n eigen verdriet
zie ik geen vreugde meer of blijdschap
al die mooie dingen zie ik niet
Ik sta op zo moe zo futloos
aan het begin van zo een dag
sleep me door…
Dwalingen
netgedicht
3.9 met 36 stemmen
1.537 Verdwaald in donkere spelonken
Van herinneringen en emoties
In oeverloos verdriet verzonken
Zoekend naar gelukgaranties
Waar gevoelens ooit verdronken
Veel leed om te verwerken
Pijnen bijna niet te verdragen
Verschuil het onder grafzerken
Wil voor alle komende dagen
Mijn welzijn versterken
Gevoelens naar boven halen
Die pijnlijk en beschadigd…
natuurlijk
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
1.276 natuurlijk was hij elke avond zat
in drank verzonk het opgelegde leven
de linkervuist was steevast hooggeheven
hij schoor zich niet, verweekte niet in bad
natuurlijk ging hij wonen in die stad
waar strijd met kapitalen werd geschreven
er werd in open wonden zout gewreven
hij was te slim voor galg, te snel voor rad
natuurlijk kwam hij op…
stil ontwaken
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.365 schuchter zonlicht streelt het oude
park, dommelend onder nevel en
dauw tot ‘n zacht en stil ontwaken
in wazig ochtendrood verzonken
staren bomen nog roerloos voor
zich uit
aarde hult zich al in lichter kleuren
veegt de dag weer gaande weg
de morgen geurend tegemoet
in de vijver hapt een vis nog loom
naar lucht, begluurt een reiger…
schreierstoren
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
1.529 afscheid van reizigers over zee
die misschien nooit meer terugkomen
krakende touwen klapperende zeilen
oude gedachten en versteende tranen
afscheid van een voetganger in de regen
die voor de toren wilde oversteken
gillende stemmen knarsende remmen
droge tranen en verzonken gedachten
afscheid van forensen in de avond
die de volgende dag…
geduld
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
1.002 staat hij op een leeg perron
hij lijkt de wereld en de tijd vergeten
soms brengt een oude vrouw hem iets te eten
ze houdt hem warm met koffie of bouillon
hij staart en staart maar naar de horizon
z’n kleren werden grauw en zijn versleten
naar huis toe gaan, hij wil er niets van weten
verkoos hij deze plek tot eindstation
bewegingloos, verzonken…
Geannuleerde reis
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.085 Maar wat voorbijtrekt in mijn geest
zijn beelden uit verzonken tijden
en voor het nieuwe te bevreesd
kan geen verwachting mij bevrijden
zolang 't verleden niet geneest.…
land aan de Zoom
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
657 zoals het oude land hier nog dommelt
langs een verzonken waterloop
door noeste handen ooit gegraven
waar akkers en bossen louter stilte baren
vroege vogels het zonlicht uitbundig
begroeten en bezingen
terwijl de bonte specht met veel tamtam
de beuken kastijdt, zo vurig gemutst
langs stammen en kruinen scheert
zoals ik hier gedurig…
mijn stad
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
761 waar een verzonken woord op straat
nog fluistert van vervlogen dagen
rond de sierlijke gevels bij vlagen
zich in oeroude klanken horen laat
waar de nar en troubadour herleven
de stem van een roomse toren klinkt
die de stad in al haar pracht bezingt
zo hecht met de Zoom verweven
waar het verleden huist in elke steen
de oude muzen hier…
zondagsrust
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
922 zo druk en zo vol het in Zoutelande was
zo stil en verlaten oogde het naburige
dorpje Biggekerke
enkel een versteende Walcherse boerin
staarde onbewogen langs me heen terwijl
ik ‘n eenzaam rondje om de kerk reed
leek in de verwaaide geur van een oude
smederij en bakkerij bij het zogeheten
‘klokhuus’ de tijd voorgoed verzonken
daar…
Eerste keer
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.198 Het was de eerste keer
in duizend jaar
Jij verscheen in wolken
omringd door licht
Ik wist niet wat ik zag
het trof me als de bliksem
Jouw schoonheid was al snel voorbij
ik zag het voor me gebeuren
Ik voelde onzekerheid
ik dacht dat je weg was
Maar daar was je weer
ik zag jou daar lopen
Ik verzonk in jouw schoonheid
het was al snel…
Uitgespeeld
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
2.210 deint als ‘t getij in haar dans
waarmee ze golvend de zeeën bemint
Zo lijkt het de jonge moeder althans
die amper bewust waar zij zich bevindt
haar starende blik aan ‘t beeld verbindt
als houvast voor haar wank’le balans
Schijnbaar stoïcijns loopt ze over ’t grint
haar hart klopt fel in een razend cadans
bij d’r knielen; nog in dromen verzonken…
Kleinkind
netgedicht
2.6 met 117 stemmen
10.204 Je ligt
in diepe rust verzonken.
Je kleine vingertjes plurken een beetje krom.
Wat zweeft er in je kleine hoofdje om,
droom je van wat je hebt gedronken?
Met jouw geboorte gaan de dagen lengen
in nieuwe lente. Een zomer in 't verschiet.
Jij gaat het kind in mij opnieuw tot leven brengen,
dat diep in mij zijn sporen achterliet.…
In de luwte
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
467 In gedachten verzonken
loop ik
als een minstreel
rusteloos over brakke glibberige keien
in
de
luwte
onder verlichting van de pittoreske
straatlantaarn
zit ik
sluimerend
te
aanschouwen het schouwspel
van leven onvoltooid
onze
planeet een melodieus melodra'ma
een
grote sappige meloen
dorstig
drinken we haar
wanneer de zon een…
Slapeloos
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.086 Nu ligt mijn hart op de bodem
van het donkere water
verzonken in de modder,
een koudbloedig orgaan.
Welke zekerheid is er
voor de ontredderden die onvervuld
enkel het ontbreken van de liefde weten?
Welke vloek is er uitgesproken
die hun leven zinlozer maakt
dan dat van de geliefden op deze aarde?…