1304 resultaten.
Gaan en blijven
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
739 De weemoed valt alweer te rapen
als noten onder najaarslucht.
Wie leeft wil plots alleen maar slapen
wie zong verloor zijn lied en zucht.
De herder telt heel traag zijn schapen,
de zomer leverde zijn vrucht.…
SMARAGD
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
783 Is het halfvol, halfleeg het glas
De keuze zal de kijk bepalen
Zo ook de stand van beide schalen
Die wikken over groener gras
Ik weet het juiste antwoord pas
Als ik geestdriftig met verhalen
Haar aandacht vang en volle zalen
Tref in haar blik, zij even kras
Opveert bij het aloude KNIL
De met de Gordel zo vervlochten
Zwarte, nu witte orchidee…
gevoelens zijn privé
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
531 als kind trok ik
ooit naar de kust
het is iets
dat nooit is uitgeblust
het simpele verlangen...
de branding woest
en een wind die proest
zand tussen de tanden
al die geneugten van de zee
ze stemmen mij intens tevree
ik weiger dit te delen
gevoelens zijn privé…
Hoe ik ontroostbaar blijf
gedicht
2.2 met 92 stemmen
24.106 Hoe ik ontroostbaar blijf
in deze zomertijd
met de violetblauwe vlekken
aan de hemel
aangetast door weemoed
die me overvalt
als een te grote afstand
als mijn verbrande kindervoeten
zeldzaam als je bovenlip
met de bevroren mondhoek
als een potloodtekening
word je langzaam zichtbaar
met de dubbele vleugels
met de ivoren schouder
jij…
In de regel breekt de zon door
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
650 Wolken vluchten van oost naar west
of omgekeerd.
Maar ook van noord naar zuid
of omgekeerd.
Net als de vogels.
Het wordt zomer.
Ik hoor en zie mijn vader.
Hij plant afrikaantjes.
Mieren
verleggen in colonne hun weg.
Even roert de wind
een wolkje door mijn beeld.
Oh, mijn zusje.
Haar blonde krullen
blauw gestrikt,
in de armen van…
DE NAJAARSZONNE SPRANKELT
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.556 De najaarszonne sprankelt
Op 't gelend loverdak
Haar schoonste toverkleuren,
En speelt langs 't vijvervlak.
Een vlucht van bonte kraaien
Strijkt neder in het bos,
En nog een enkle vlinder
Zweeft waprend over 't mos.
In 't effen water spieglen
Twee zwanen, blank van veer,
Uit dons gewrochte gondels,
Zacht wieglend op het meer.
De…
DE BLADEREN VALLEN
poëzie
2.6 met 11 stemmen
1.942 De bladeren vallen
stil, een voor een.
De vogelkens alle
die gaan nu heen.
Leeg liggen de velden,
zo kaal en bloot;
de stoppelen melden
de zomerdood.
'k Hoor 't roepen van kranen,
die trekken voorbij;
een stil vermanen:
ook gij... ook gij...…
weldra wiegt weemoed de bomen
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
642 wanneer faal je
in het heengaan
wanneer vertelt iemand mij
over de bloemen of de dromen
die doen vergeten
als een minnaar, dichtbij
want meer, veel meer
verdwijn ik in de dagen erna
in een dag nooit gemaakt
een achtste of een negende
waar het antwoord
slechts bevrucht wordt met verte
en nimmer uit mijn zwijgen glijdt
alsof…
schoolfoto
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
848 we hebben een foto waarop
beide dochters erg jong nog
glimlachend een gelukkige
jeugd staan te bewijzen
de fotograaf ene Klompjan
vereeuwigde hen in kleur
zoals wij de ouders destijds
in zwart/wit werden gezet
zo merk je hoe paradoxaal
de tijd kleur krijgt
en straks weer zal verkleuren…
Met een pen viel te beschrijven.
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.121 een kinderstem sprak de wereld toe
niet meer te vechten -
met haar sprekende ogen
wist ze ieder mens te raken.
haar mond was en is nog steeds stil
omdat doden nu eenmaal niet praten.
maar de klanken van dit meisje
heeft iedereen diep ontroerd -
met een pen kon zij precies omschrijven
hoe harten werden ontnomen en ontvoerd.…
Daarom prijs de vreugde (uit Prediker)
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
574 Plots is er weer licht in ziel en zinnen
en durf ik weer te zingen; niet heel luid
maar ingehouden, want de laatste rozen bloeien
en de weemoed nestelt zich al in
de bomen die hun bladeren verliezen –
die verkleuren tot hevig geel en bruin.…
herfstgedachten
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
554 weemoed en tegenweer
iets dat je weerziet
iedere keer...
een laatste droom
in het verschiet
de berg te hoog
een leeg vergiet
door deze zeef
is het gegaan
het klein geluk
uit je bestaan
't vloog zo weg
met het vergeten
je zag het aan
hebt 't geweten
het komt niet weer
dat is een feit
verdween voorgoed
in eeuwigheid…
Waar is mijn dorp gebleven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
483 Waar is mijn dorp gebleven
Mijn lief, verdwenen
In stenen
Waar ben je gebleven
Met je kanalen, heide en venen
In de vooruitgang voorgoed verdwenen
Of ben ik niet jou maar jij mij verloren
Stilstaand uit het zicht verdwenen
Achterblijvend in het verleden
In stilstand alles verloren…
Het ademland
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
582 Het ademland verdroeg jouw droeve stilte niet
geconfronteerd met intens persoonlijk verdriet
verdween de nachtprins tijdens een feest
waar jij ook schijnt te zijn geweest
maar niemand herkende de weemoed in jouw stem
je verdween gewoon, pakte de laatste tram
tijdens het mistig sluieren van de nacht
te lang had jij op zuurstoflucht gewacht…
HERFSTTUIN
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
751 de bomen kaal,
de tuin gehuld in mist
de vissen dobberen lui en loom
op het trage ritme van hun kieuwen
de tuin verteert het dode blad
en gaat zichzelf vernieuwen
ik vertrappel onachtzaam
in het gras een late dwergbovist
zo tikt de klok gestaag
de seizoenen genadeloos vooruit
ik oogst de laatste vruchten,
ik wied het laatste…
DROMEN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
652 Dwalend langs de stilte
van mijn dromen
ver voorbij
de weemoed van "het zijn"
zweef ik naar het land
van stil verlangen
naar volmaaktheid
en naar liefde zonder pijn
Vluchtend voor
mijn horizon van tranen
voor de zwarte sluiers
van mijn ziel
vind ik rust
in nevels van verrukking
en dans verwonderd
langs het licht van mijn bestaan…
Herinnering aan vader (II)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
880 Pomanders nagelen kruidig de weemoed in mijn geest.
Ik meng hun geur met die van smeulend hout
dat in oranje en rood de kamer doet ontgloeden.
Zo was ik kind...
Zo at ik appels, de knieën opgetrokken voor het vuur,
terwijl mijn vader 'Warum weinst du' zong...…
Verstild Verlangen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
766 In nostalgisch verre dromen
vervaagt nimmer jouw gezicht
weemoed heeft 'het zwart' verdreven
herinneringen zacht meegenomen
de slechte langzaam uitgewist
wrok stilaan in tederheid gevangen
nochtans wreed
met machteloosheid saamgevoegd
desondanks geworteld
in verstild verlangen
naar wat eens was
maar nu niet meer bereikbaar is...…
de haarlok
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
952 háást uit de tijd
denk ik zo soms met wel wat spijt
aan mijn al eeuwen terug vervluchtigde esprit
mijn hart dat klopte voor zo menig jonge vrouw
natuurkracht die zich niet liet ringeloren
waarbij ik fluisterend mocht horen
dát wat ik graag vernemen wou
ooit mocht gíj mij eens toebehoren
en ik nadien in het ochtendgloren
een lok met weemoed…
VERLIEFDE DUIVEN
gedicht
2.1 met 19 stemmen
8.070 Verliefde duiven koeren in de bloemen:
"Broeders en zusters, wie is nu de bruid,
Die als Jehovah met geen naam te noemen,
Slechts in vertedering wordt aangeduid?"
En in het hoog gewirwar van de palmen
Vlechten zij haastig en bedeesd het bed,
Uit een gevonden keur van zachte halmen
En gouden spijlen in elkaar gezet.
Waar zijt gij nu, mijn…
MENS GEEFT AAN PLANT
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.289 Peinzende bomen zuchten hun weemoedig woord;
schaduwen strelen loom, de wandelaars gezind.
Vriendelijke schemer, die kruiden mint,
vindt blaadjes vol kracht, schept een geurig oord,
wekt neuzen, terwijl hij ogen haast versmoort.…
Omkijken
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
623 Ik mis mijn vader
En mijn hond
Soms mijn ex
En soms ook niet
Ik mis de dagen
Die ik had
Los van depressie
Of verdriet
Ik mis de zachte handen
In mijn haar
Al het gevoel
Dat er toen was
Ik mis mijn jeugd
Zo ook mijn buurt
Mijn oude school
Mijn leuke klas
Dat besef ik nu pas
En het werd nog erger
Al dat gemis
Toen ik dit gedicht
Wat…
Leeftijd
hartenkreet
3.6 met 23 stemmen
920 Ik zit weer even op het hek van mijn jeugd
wiebelend op een groen betonnen paaltje
ertussen de witte planken, de verbindingen
tussen de fundamenten van een grens
die weemoed en heimwee omsluit.…
Voeren
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.178 Alsof de dagen niet steeds sneller gaan,
alsof we ronddartelden
in een tijdloze cocon,
waarin alles een lichtheid krijgt,
die ook de dag nadien,
30 april om precies te zijn,
nog helder maakt,
nog verder dromen doet,
nog even voordat de weemoed
alweer het hart belaagt.…
Ze strompelt daar
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
493 Ze strompelt daar, die oude vrouw,
met weemoed in haar ogen;
haar man al dood, nog in de rouw
en wachtend op wat mededogen,
maar niemand die haar groet of ziet;
de herfst glimt in de straten.
Wat ligt nu nog in het verschiet,
met wie kan ze nog praten?…
gedicht na kerstmis
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
531 de glans allengs verloren
en de lichtjes uitgedaan
't kindeke weerom geboren
'signalen uit het aards bestaan'
ik weet niets is eeuwig houdbaar
wij zijn slechts schreeuwers in de wind
die ooit bescheiden zijn begonnen
zoals eens het pasgeboren kind…
Duizendtallen oceanen
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.671 Duizendtallen oceanen
Zijn in ’t eindloos wereldmeer
Van mijn bittre weemoedstranen
Slechts een droppel en niets meer.
Honderdduizend eksterogen
Doen de zwerver minder smart,
Dan het branden van mijn ogen,
En het smachten van mijn hart.
Tachtig uitgevaste leeuwen
Om het leger der hijëen,
Kunnen samen nooit zo schreeuwen,
Als ik huil om…
AAN EEN JONGGESTORVEN DICHTER
poëzie
2.2 met 4 stemmen
1.452 O, jeugdig beeld, verheerlijkt beeld eens doden,
Zo vaak aanschouwd in zaalge weemoedsdromen,
U blijf ik trouw, hoewel de jaren vloden,
De vluggewiekte, die niet wederkomen.
Nog voel 'k een tranenvloed mijn ziel doorstromen,
Wanneer ik peins aan u, en hoe de goden
U, ach! zo vroeg, een koele wijkplaats boden,
Melodisch door de wiegezang der…
lente
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.190 nooit gezocht maar toch gevonden
jouw afdruk in je winterjas
aan de kapstok opgehangen
omdat het weer lente was
alles is vergankelijk
zegt men dikwijls bij vertrek
maar als ik jouw jas zie hangen
op die door zon beschenen plek
dan raakt steevast mijn traanbuis lek…
LUCHTSTROMEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
550 Door de pijnbomen
waait zachte wind vol reislust,
trekt suizend verder,
komt dan weer, blijft steeds dwalen
in de wiegende kruinen.
Witte avonddamp
verspreidt zich, langzaam stijgend,
over het weiland:
hoge bomen verijlen,
zijn vage spookgedaantes.
Op de brede berm
staat een dichte rij beuken
met kromme stammen;
je ziet nog altijd de…