Alle inzendingen over weemoed

1304 resultaten.

Sorteren op:

Gaan en blijven

netgedicht
3.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 739
De weemoed valt alweer te rapen als noten onder najaarslucht. Wie leeft wil plots alleen maar slapen wie zong verloor zijn lied en zucht. De herder telt heel traag zijn schapen, de zomer leverde zijn vrucht.…
Adeleyd24 oktober 2009Lees meer >

SMARAGD

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 783
Is het halfvol, halfleeg het glas De keuze zal de kijk bepalen Zo ook de stand van beide schalen Die wikken over groener gras Ik weet het juiste antwoord pas Als ik geestdriftig met verhalen Haar aandacht vang en volle zalen Tref in haar blik, zij even kras Opveert bij het aloude KNIL De met de Gordel zo vervlochten Zwarte, nu witte orchidee…

gevoelens zijn privé

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 531
als kind trok ik ooit naar de kust het is iets dat nooit is uitgeblust het simpele verlangen... de branding woest en een wind die proest zand tussen de tanden al die geneugten van de zee ze stemmen mij intens tevree ik weiger dit te delen gevoelens zijn privé…

Hoe ik ontroostbaar blijf

gedicht
2.2 met 92 stemmen aantal keer bekeken 24.106
Hoe ik ontroostbaar blijf in deze zomertijd met de violetblauwe vlekken aan de hemel aangetast door weemoed die me overvalt als een te grote afstand als mijn verbrande kindervoeten zeldzaam als je bovenlip met de bevroren mondhoek als een potloodtekening word je langzaam zichtbaar met de dubbele vleugels met de ivoren schouder jij…

In de regel breekt de zon door

netgedicht
3.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 650
Wolken vluchten van oost naar west of omgekeerd. Maar ook van noord naar zuid of omgekeerd. Net als de vogels. Het wordt zomer. Ik hoor en zie mijn vader. Hij plant afrikaantjes. Mieren verleggen in colonne hun weg. Even roert de wind een wolkje door mijn beeld. Oh, mijn zusje. Haar blonde krullen blauw gestrikt, in de armen van…
Hanny14 april 2010Lees meer >

DE NAJAARSZONNE SPRANKELT

poëzie
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.556
De najaarszonne sprankelt Op 't gelend loverdak Haar schoonste toverkleuren, En speelt langs 't vijvervlak. Een vlucht van bonte kraaien Strijkt neder in het bos, En nog een enkle vlinder Zweeft waprend over 't mos. In 't effen water spieglen Twee zwanen, blank van veer, Uit dons gewrochte gondels, Zacht wieglend op het meer. De…

DE BLADEREN VALLEN

poëzie
2.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.942
De bladeren vallen stil, een voor een. De vogelkens alle die gaan nu heen. Leeg liggen de velden, zo kaal en bloot; de stoppelen melden de zomerdood. 'k Hoor 't roepen van kranen, die trekken voorbij; een stil vermanen: ook gij... ook gij...…

weldra wiegt weemoed de bomen

netgedicht
3.3 met 19 stemmen aantal keer bekeken 642
wanneer faal je in het heengaan wanneer vertelt iemand mij over de bloemen of de dromen die doen vergeten als een minnaar, dichtbij want meer, veel meer verdwijn ik in de dagen erna in een dag nooit gemaakt een achtste of een negende waar het antwoord slechts bevrucht wordt met verte en nimmer uit mijn zwijgen glijdt alsof…

schoolfoto

netgedicht
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 848
we hebben een foto waarop beide dochters erg jong nog glimlachend een gelukkige jeugd staan te bewijzen de fotograaf ene Klompjan vereeuwigde hen in kleur zoals wij de ouders destijds in zwart/wit werden gezet zo merk je hoe paradoxaal de tijd kleur krijgt en straks weer zal verkleuren…

Met een pen viel te beschrijven.

hartenkreet
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.121
een kinderstem sprak de wereld toe niet meer te vechten - met haar sprekende ogen wist ze ieder mens te raken. haar mond was en is nog steeds stil omdat doden nu eenmaal niet praten. maar de klanken van dit meisje heeft iedereen diep ontroerd - met een pen kon zij precies omschrijven hoe harten werden ontnomen en ontvoerd.…
Sanne L19 augustus 2010Lees meer >

Daarom prijs de vreugde (uit Prediker)

netgedicht
3.6 met 12 stemmen aantal keer bekeken 574
Plots is er weer licht in ziel en zinnen en durf ik weer te zingen; niet heel luid maar ingehouden, want de laatste rozen bloeien en de weemoed nestelt zich al in de bomen die hun bladeren verliezen – die verkleuren tot hevig geel en bruin.…
Adeleyd12 september 2010Lees meer >

herfstgedachten

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 554
weemoed en tegenweer iets dat je weerziet iedere keer... een laatste droom in het verschiet de berg te hoog een leeg vergiet door deze zeef is het gegaan het klein geluk uit je bestaan 't vloog zo weg met het vergeten je zag het aan hebt 't geweten het komt niet weer dat is een feit verdween voorgoed in eeuwigheid…

Waar is mijn dorp gebleven

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 483
Waar is mijn dorp gebleven Mijn lief, verdwenen In stenen Waar ben je gebleven Met je kanalen, heide en venen In de vooruitgang voorgoed verdwenen Of ben ik niet jou maar jij mij verloren Stilstaand uit het zicht verdwenen Achterblijvend in het verleden In stilstand alles verloren…
Richard Pruim22 september 2010Lees meer >

Het ademland

netgedicht
2.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 582
Het ademland verdroeg jouw droeve stilte niet geconfronteerd met intens persoonlijk verdriet verdween de nachtprins tijdens een feest waar jij ook schijnt te zijn geweest maar niemand herkende de weemoed in jouw stem je verdween gewoon, pakte de laatste tram tijdens het mistig sluieren van de nacht te lang had jij op zuurstoflucht gewacht…
mobar10 november 2010Lees meer >

HERFSTTUIN

netgedicht
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 751
de bomen kaal, de tuin gehuld in mist de vissen dobberen lui en loom op het trage ritme van hun kieuwen de tuin verteert het dode blad en gaat zichzelf vernieuwen ik vertrappel onachtzaam in het gras een late dwergbovist zo tikt de klok gestaag de seizoenen genadeloos vooruit ik oogst de laatste vruchten, ik wied het laatste…

DROMEN

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 652
Dwalend langs de stilte van mijn dromen ver voorbij de weemoed van "het zijn" zweef ik naar het land van stil verlangen naar volmaaktheid en naar liefde zonder pijn Vluchtend voor mijn horizon van tranen voor de zwarte sluiers van mijn ziel vind ik rust in nevels van verrukking en dans verwonderd langs het licht van mijn bestaan…
Ariadne11 december 2010Lees meer >

Herinnering aan vader (II)

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 880
Pomanders nagelen kruidig de weemoed in mijn geest. Ik meng hun geur met die van smeulend hout dat in oranje en rood de kamer doet ontgloeden. Zo was ik kind... Zo at ik appels, de knieën opgetrokken voor het vuur, terwijl mijn vader 'Warum weinst du' zong...…

Verstild Verlangen

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 766
In nostalgisch verre dromen vervaagt nimmer jouw gezicht weemoed heeft 'het zwart' verdreven herinneringen zacht meegenomen de slechte langzaam uitgewist wrok stilaan in tederheid gevangen nochtans wreed met machteloosheid saamgevoegd desondanks geworteld in verstild verlangen naar wat eens was maar nu niet meer bereikbaar is...…
Ariadne10 februari 2011Lees meer >

de haarlok

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 952
háást uit de tijd denk ik zo soms met wel wat spijt aan mijn al eeuwen terug vervluchtigde esprit mijn hart dat klopte voor zo menig jonge vrouw natuurkracht die zich niet liet ringeloren waarbij ik fluisterend mocht horen dát wat ik graag vernemen wou ooit mocht gíj mij eens toebehoren en ik nadien in het ochtendgloren een lok met weemoed…

VERLIEFDE DUIVEN

gedicht
2.1 met 19 stemmen aantal keer bekeken 8.070
Verliefde duiven koeren in de bloemen: "Broeders en zusters, wie is nu de bruid, Die als Jehovah met geen naam te noemen, Slechts in vertedering wordt aangeduid?" En in het hoog gewirwar van de palmen Vlechten zij haastig en bedeesd het bed, Uit een gevonden keur van zachte halmen En gouden spijlen in elkaar gezet. Waar zijt gij nu, mijn…

MENS GEEFT AAN PLANT

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.289
Peinzende bomen zuchten hun weemoedig woord; schaduwen strelen loom, de wandelaars gezind. Vriendelijke schemer, die kruiden mint, vindt blaadjes vol kracht, schept een geurig oord, wekt neuzen, terwijl hij ogen haast versmoort.…

Omkijken

hartenkreet
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 623
Ik mis mijn vader En mijn hond Soms mijn ex En soms ook niet Ik mis de dagen Die ik had Los van depressie Of verdriet Ik mis de zachte handen In mijn haar Al het gevoel Dat er toen was Ik mis mijn jeugd Zo ook mijn buurt Mijn oude school Mijn leuke klas Dat besef ik nu pas En het werd nog erger Al dat gemis Toen ik dit gedicht Wat…
Hookie26 juli 2011Lees meer >

Leeftijd

hartenkreet
3.6 met 23 stemmen aantal keer bekeken 920
Ik zit weer even op het hek van mijn jeugd wiebelend op een groen betonnen paaltje ertussen de witte planken, de verbindingen tussen de fundamenten van een grens die weemoed en heimwee omsluit.…

Voeren

netgedicht
3.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.178
Alsof de dagen niet steeds sneller gaan, alsof we ronddartelden in een tijdloze cocon, waarin alles een lichtheid krijgt, die ook de dag nadien, 30 april om precies te zijn, nog helder maakt, nog verder dromen doet, nog even voordat de weemoed alweer het hart belaagt.…

Ze strompelt daar

netgedicht
3.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 493
Ze strompelt daar, die oude vrouw, met weemoed in haar ogen; haar man al dood, nog in de rouw en wachtend op wat mededogen, maar niemand die haar groet of ziet; de herfst glimt in de straten. Wat ligt nu nog in het verschiet, met wie kan ze nog praten?…
Adeleyd9 september 2011Lees meer >

gedicht na kerstmis

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 531
de glans allengs verloren en de lichtjes uitgedaan 't kindeke weerom geboren 'signalen uit het aards bestaan' ik weet niets is eeuwig houdbaar wij zijn slechts schreeuwers in de wind die ooit bescheiden zijn begonnen zoals eens het pasgeboren kind…

Duizendtallen oceanen

poëzie
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.671
Duizendtallen oceanen Zijn in ’t eindloos wereldmeer Van mijn bittre weemoedstranen Slechts een droppel en niets meer. Honderdduizend eksterogen Doen de zwerver minder smart, Dan het branden van mijn ogen, En het smachten van mijn hart. Tachtig uitgevaste leeuwen Om het leger der hijëen, Kunnen samen nooit zo schreeuwen, Als ik huil om…

AAN EEN JONGGESTORVEN DICHTER

poëzie
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.452
O, jeugdig beeld, verheerlijkt beeld eens doden, Zo vaak aanschouwd in zaalge weemoedsdromen, U blijf ik trouw, hoewel de jaren vloden, De vluggewiekte, die niet wederkomen. Nog voel 'k een tranenvloed mijn ziel doorstromen, Wanneer ik peins aan u, en hoe de goden U, ach! zo vroeg, een koele wijkplaats boden, Melodisch door de wiegezang der…
Helene Swarth28 februari 2012Lees meer >

lente

netgedicht
3.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.190
nooit gezocht maar toch gevonden jouw afdruk in je winterjas aan de kapstok opgehangen omdat het weer lente was alles is vergankelijk zegt men dikwijls bij vertrek maar als ik jouw jas zie hangen op die door zon beschenen plek dan raakt steevast mijn traanbuis lek…

LUCHTSTROMEN

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 550
Door de pijnbomen waait zachte wind vol reislust, trekt suizend verder, komt dan weer, blijft steeds dwalen in de wiegende kruinen. Witte avonddamp verspreidt zich, langzaam stijgend, over het weiland: hoge bomen verijlen, zijn vage spookgedaantes. Op de brede berm staat een dichte rij beuken met kromme stammen; je ziet nog altijd de…
Han Messie2 augustus 2012Lees meer >