5637 resultaten.
Foto op startscherm
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
580 bocht
Ervoor een hondenoppasser
met zeven honden
die lekker vrij lopen
daarachter wij, met z'n drie,
maar niet op de foto
Jij draagt die wollen pet
en hij denkt waar gaat dit naartoe
‘k Wist niet dat ik zo zou genieten
van dit uitzicht
toen ik hem nam,
‘t strand elke dag zien zou
haar verte,
een lichtende duinpan
donkere wolken…
Een gedicht voor tussen de schuifdeuren
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
711 Onder het schijnsel van een dunne maan
zinkt een roestig schip in de oceaan
gemorste schaduwen schieten voorbij
golven dansen de verte dichterbij
De zon verstopt zich achter de wolken
stuifzand weeft patronen aan de vloedlijn
het bos zit vol hout dat niet wil buigen
een zwaargewicht hangt aan een zijden draad
Malle molens draaien op volle…
STRIJD EN RUST
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
423 het meer van Galilea
stoort zich aan geen tijd en krakeel
weerspiegelt bergen en wolken
in zijn klare diepte
toont schoonheid en vrede
als in de dagen
dat Christus' gezag hier klonk
het Woord van genade bracht.…
Het komt goed
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
597 lijkt alles moeilijk
zwarter dan de nacht
je voelt je leeg van binnen
meer tranen dan een lach
Verstikt door boosheid
en verdriet
verloren
je ziet het even allemaal niet
Een deel van een groot geheel
maar o zo klein en nietig
het liefst zou je er even niet zijn
je voelt je te verdrietig
Maar binnenkort wordt het weer licht
zullen wolken…
GUNNEN
netgedicht
1.4 met 11 stemmen
619 Waarmee ik samenvattend zeggen wil
dat ons aller oma heel gauw volschiet
als haar moeizaam ploeterend kleinkind
nèt niet voldoende de roze wolk bereikt...…
kletsmeiers tegen binnenvetters (a romania)
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
416 van de bergen taal geraken
en slenteren
uit het woest kabbelen
de beek vult mijn dorst op
[kannen] lager
dan menig opgehouden hand
spetteren druppels om op te gaan
terug
van waar zij niet komen wilden
[hier] op de woorden als wolken
wankelen zinnen uiteengereten
uit één verregend bed
niet opgemaakt zoals verwacht
maar doorwoeld…
Rust
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
369 Voert mij weg uit deez tijd,
Op de wolken van m’n gedachten,
Einde mijn vergeefse strijd.
Diepe rust daalt in mij neer,
Hoef niet langer meer te wachten,
Slaap in voor d’laatste keer.…
Polonaise
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
164 Ik was jong, ik ging
grootse schoonheid ervaren
op handen van succes, en nu
loop ik op wolken
van elektrisch licht
glitter en bewondering
mijn pensioen te vieren
in de hemel der feesten
ster onder de sterren
de lachend mooie mensen
hun parels, botultox en gel
in halfgrijs haar, onvermoeibaar
op de maat van het koper
Niemand hoeft…
Tussen taal en tekens
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
658 Wie het overkomt: de dood of het leven
moet in het zicht van het licht
naar het pad van de wolken zweven
vuren laten branden als in een heldendicht.
Wie bloemen ziet groeien op gebroken grond
moet licht als een veertje schrijven
meerstemmig zingen met liefdevolle mond
in tijden van nood de liefde eer bewijzen.…
Volle maan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
361 Vanuit ’t duister kwam ’n stem,
Die riep zijn naam,
Hem trof gelijk ’n bliksemschicht,
Stokstijf deed staan,
’t Bleke licht van de volle maan,
Tekende hem in ’t licht,
Twjiflend hij ’t juist had verstaan.
’n Wolk duisterde ’t licht,
Haalde het licht bij hem vandaan,
Ontnam hem zijn zicht.…
rukwind
netgedicht
2.0 met 9 stemmen
442 met mijn woorden kun je
donkere wolken stapelen
boven alles wat je lief is
wat ons perspectief is
de zorgeloosheid
plotseling
laten varen op een rukwind
en de zonovergoten toekomst-
tijdzeeën
ook met z’n tweeën
even
in angst lijken te vergeten
in diezelfde zinnen vind je
bouwstenen voor de tempel
voor wat we houden willen
waar vertrouwen…
inhaalslag
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
414 zijn
met hun slagen in de lucht
is het al duidelijk of zij vertrekken
of juist arriveren
laten zij achter of
keren zij weder naar oorsprong
de lucht is ijl en heeft een
lichtvoetige tederheid
toch ruikt dit naar aarde
naar gewicht van steen
het water blijft onveranderlijk
zoals verwacht
hoe hoog een sprong ook mag zijn
een wolk…
Samenhang
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
145 Het leven trekt aan mij voorbij,
Het oude paard trekt de kar,
Wijl de voerman ment op d’bok,
Wolken trekken d‘hemel dicht,
De vrouw trekt d’gordijnen open,
Zet zo d’kamer in licht,
Schuift daarna het raam open,
Voor meer frisse lucht.…
Lichtvoetige vogel
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
184 Een nieuwe werkelijkheid spreekt
zich breed uit over nauwe stegen
waar hij de wolken bijna kan aanraken:
De euforie is waanzinnig brutaal
in de argeloze stenen achterbuurt
hij zwerft door de oude straten
onderweg naar de havenwijk
die openligt voor ongelovigen
met hier en daar luid geblaf
van een verdwaalde bruine hond
en blonde kinderen…
NAJAAR BUITENLUST
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
481 Aaneengesloten
grijs van wolken hangt over
Alphens kampeerplaats.
Het leven ligt stil
binnen woudreuzen vol vocht,
omringd door hagen.
Een hoge eik houdt
koppig zijn groen; onder hem
kleuren struiken fel.
Rijen woonwagens,
deftig uitziende hutten,
zwijgen gelaten.…
Voor ons
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
16 de kust, aan het eind van de weg vanuit
de drukte van het centrum uitsteekt in zee
Voor ons vandaag geen kerkhof, alleen de gedachte
aan wie we begraven hebben en aan de onbekenden
in het wereldomvattende graf van de zee
Voor ons is de bakker vroeg opgestaan, de thee geplukt
en het huis gebouwd, waar wij een week te gast zijn
onder de wolken…
Bij de dood van Joris de Heus
gedicht
3.9 met 367 stemmen
27.077 Wij zagen naar de wolken
die kwamen van over Westmaas.
Het heeft ons niet geholpen,
wolken zijn week, helaas.
Hij had zijn geloof verloren
en deed er niet meer aan.
Maar in die laatste weken
is veel door hem heen gegaan.
Hij hield veel van zijn moeder
maar zei bitter "neen" tegen God.…
Cirkels in zand
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.169 tussen zilverrustige
rimpels en zachte
herinneringen
teken ik cirkels
in de tijd
ik schets
oude zomers
en handen vol zee,
blote schouders
en dagen gedeeld
ik schep
wolken en verhalen,
fluister sterren
en beloftes,
stapel woorden
op de horizon,
daar waar jij verdween
nog één keer
omcirkel ik
zacht jouw naam,
bevrijd…
Ondergang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
834 wandel west
waar wolken -rode wonden-
wachten op de avond, moe
en bloedend lijk papaver
wandel west
waar drukte -woeste honden-
webebt in vergeten hoe
gedaver wurgend werkt
nest is best
nu 't noorden ijzig nadert
moordend in z'n ijz'ren greep
geklauwd : het einde van de dag
nest is best
en woorden van mijn vader
trekken -goud-…
ik had je zee beloofd
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.453 schreef
met zand mijn naam
je rug witte de letters
daar zou ik die zomer staan
ik had je zee beloofd
en zon om licht te bruinen
we verliefden ons die dag aan
de voet van de eerste duinen
we zuchtten zoete woorden
in het waaien van de wind
sprongen door de branding
ondeugend als een kind
we wiegden water en
de golven gaven mee
de wolken…
Een ver zwiepen
gedicht
2.2 met 13 stemmen
15.557 Over geploegde aarde wervelen wolken van letters.
De zon gloort en walmt in de brand van het onkruid.
Waar de winter toeslaat, vliegt de zwaan zich kalm.
Traag kolkend verplaatst zich door de lucht.
Hier dringt een ver zwiepen door, als geselt je
de gigantenriem.…
Het licht dat op de daken valt
poëzie
3.0 met 15 stemmen
3.261 Is met één vlekje zonneschijn,
Dat op de duinrand ligt,
Dat aanstonds zal verwonnen zijn,
Gaan weer de wolken dicht,
Een enkel vleugje zonnegoud,
Dat geluwt op het groen,
De vreugde alree begonnen? Zou 't
Mijn mond weer zingen doen?…
Drenkeling
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
3.807 Terwijl zij de netten uitwerpt
in een wolk van schuimspatten
krijst de drenkeling en hijst zich aan boord,
In de diepte een verzonken stad
onder wuivend wier,
een mossig koord leidt naar het schip
gekraakt in een donderslag
Nu rest er vermolmd hout,
groeien er koralen op de mast,
de oeroude glorie ligt aan scherven
terwijl zijn tranen bederven…
Wraak
netgedicht
4.0 met 40 stemmen
2.410 Het uur der wraak snelt naderbij
Duisternis hult alles in schaduw
Verstikkende mantel bedekt mij
Vervult mijn wezen vol afschuw
Elementen ontsteken in razernij
Doodsangst beneemt ’t verstand
Vergrote pupillen beperken zicht
Blakerende allesvretende brand
Duistere wolken ontnemen licht
Gevoelens zakken in drijfzand
Bliksemschichten…
een vagebond streelt bergen rond
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
590 een vagebond
streelt bergen rond
werp duister in ravijnen
de vingers van zijn handen
slijten door de jaren heen
de tanden van de kammen
zijn mantel wappert over
heuvels en in dalen vertellen
vlammen uit het vuur verhalen
zijn armen zwaaien en
draaien de wereld wijder
hij is de bevrijder van de wind
en blaast met wangen vol
de wolken…
Zomerfruit
hartenkreet
2.9 met 16 stemmen
1.672 Enkelhoog
Was het gras
De zomervruchten zoet
En onbespoten
De wolken
Wit en zacht
Als katoen
Zojuist ontsproten
De bijen
Vlogen bedrijvig
Van bloem,
Naar bloem,
Naar bloem
En te midden van dit schouwspel
Lagen wij
Zonder
Iets te doen
Onze eerste keer samen
Als man,
Als vrouw
Geen ring die wij droegen
Of belofte van…
Tju
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
821 Mijn denken en doen zijn omfloerst
door een wolk van liefde,
woorden en daden zijn zacht,fragiel.
Als een oude berg,geschminkt door de sneeuw
voel ik me leven door jou.
Een stille kleine bron verandert in een machtig
brullende zee,
eerst nors maar nu oké,
regenboog van troost in een zwarte eenzame nacht.…
Brandglas
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
945 Ik zet me neer en kijk naar boven
steeds hoger gaat het hemels prentenboek -
gevat in brandglas, duizendvoud
Je voelt je stijgen, zweven haast
en tijdloos dromen - de voeten op de kille vloer
en ‘t hoofd haast in de wolken.…
Brandglas
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
845 Ik zet me neer en kijk naar boven
steeds hoger gaat het hemels prentenboek -
gevat in brandglas, duizendvoud
Je voelt je stijgen, zweven haast
en tijdloos dromen - de voeten op de kille vloer
en ‘t hoofd haast in de wolken.…
Lancelot
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.959 Hoor
De ruige ridder nadert
Zijn volbloedhengst dampt bij dageraad
Ik wil ook zo worden
Ik doe alsof
Wijdbeens zit ik
Strak en statig in het fietszadel
Ik smeer de ratelende ketting
Voor een dolle galop
Naar de herberg, de hooizolder
Waar een blonde boeredochter popelt
Hoor
De wolken barsten
Druppels geselen het koren
Hoefgetrappel…