3942 resultaten.
Dag en Nacht
hartenkreet
4.5 met 26 stemmen
2.513 De dag heeft me geleerd
wat de nacht niet kon vertellen
over gevoel van puur en samen
over zonder dat te stellen
wat de zomer heeft gefluisterd
in een zeer gewillig oor
weet de winter te ontkrachten
terwijl ik mezelf verloor.…
Lenteboden
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
958 Nog in twijfel en wankel pinken zonnestralen
Hun schijnsel is uiteenlopend en decoratief
In de lucht schilderen zij de nieuwste verhalen
Weinigen zien dit verrukkelijk versieringsmotief
’t Is de overgang van de oeroude jaargetijden
De totale omvorming tart elke toverkracht
De winter hangt nu aan een draadje van zijde
In de jaarsafari had hij…
LANGS DE NETE
poëzie
3.3 met 7 stemmen
2.205 En met lijf en ziel vergroeien
in dat zielloos plantenleven;
onder sneeuw en ijs gedoken,
slapen er, de winter rond,
om eens, door de lente ontzwachteld,
als een reus weer op te rijzen,
rijk van 't diep en krachtig leven
van de milde moedergrond.
--------------------------------------------
Verzen - uit Westerlo (1900)…
De Mooiste Plek
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.235 avondzon en de ochtenddauw
Ik wil genieten van jouw jaargetijden
Het uitzicht en alles daaromheen
Jouw warmte en kou voelen
Elke boom ontdekken, en elke steen
Alles wat jij houdt verborgen
In het diepe bos van jouw leven
Wil ik in al je pracht en glorie
Zonder voorbehoud intens beleven
Ik hoor mijn naam gegalmd door de bomen
Als jouw winters…
vleermuizen
netgedicht
4.7 met 28 stemmen
1.221 Rondom mijn huis onder de bomen
Fladderen vleermuizen zonder zicht
Zonder ergens tegen aan te komen
In het langzaam tanend avondlicht
De vliegjes en de muskieten
Zijn te betreuren na zo’n vlucht
Omdat ze bij kilo’s het leven lieten
Ik adem echter opgelucht
De winter vertoeven ze in bunkers
Onder de Wassenaarse duinengrond
Zodra de warmte…
AAN TESTILIS
poëzie
3.6 met 8 stemmen
1.873 Wat woede dwingt u, wreed, te derven,
En sneeuwt een winter neer op 's levens lentetijd?
Wat vreugd, helaas! moogt gij verwerven,
Zo gij gevoelloos zijt?
Zweer af uw dwaling, neig uw zinnen;
Hoe aaklig is uw ramp! hoe treurig is uw lot!
Rampzaalge, leer in tijds beminnen:
Natuur beschaamt en straft, wat met hare inspraak spot.…
- De Baltische zee -
netgedicht
4.9 met 36 stemmen
710 Met pijn in je hart zie je eenzame zeehonden
die deze winter geboren zijn sterven, even later.…
- Dakloosheid heeft vele namen -
hartenkreet
4.2 met 27 stemmen
999 Waar is dan de dakloosheid, behorend tot de realiteit
die harten raakt en dreigt met koude winter?
Als het buiten genadeloos vriest en kraakt,
ijzige koude de stad geconfronteerd
en dakloosheid winteropvang nodig heeft.…
leren leven
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.191 Leren leven
Het leven gaat aan je voorbij;
als duizend winters zij aan zij
waar te rusten
of geordendheid te vinden,
als gesnoeide linden op een rij.
Het leven gunt je echt geen rust
gejaagd leef je voort
gehaast en bijna eeuwig
doe je alles zoals het hoort.…
vrijgezel
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
758 het lijkt me ook dat alles
wat jij wilt toch eens te veel wordt
maar je kan het nog steeds beter dan de rest
hey vrijgezel
nee jij wordt ook niet jonger
je pijn en je honger
brengen je naar huis
en vrijheid
ach die vrijheid
kan jij er mee omgaan
je zit gevangen in vrijheid
maar waar is jou thuis
kleed je maar warm aan als het winter…
mijn 'oude' oom
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.025 Er waren feesten en gezangen
Begrafenissen, droevenis
En daartussen ambivalent verlangen
Aan wat er was en niet meer is
Er waren zomers met z’n allen
Er waren winters, alleen en kaal
Je zag vaak in oktober bladeren vallen
Een lentedag met zonnestraal
Ik zucht zonder vals sentiment
Grijp de herinnering in de kraag
Om dat, wat we ooit hebben…
BLOED EN TRANEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.271 In ‘t winter donker, enkel op de tast,
vond haar hand bijna vanzelf de weg
Vanuit haar bed zocht ze in haar kast
naar het mes, dat ze vond bij de heg
Nu al drie uur huilde ze zonder traan
want ‘t eenzaam deed haar zo’n pijn
Na zoveel jaar van altijd alleen staan
dacht ze aan de dood onder een trein
Voetje voor voetje, zacht de trap af,…
Hongerwinter ( anorexia nervosa )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
908 In die ene winter, van het jaar 1995,
op het jaar 1996, was het een heel koude nacht.
Er was niets te eten, want ik had geen trek en geen
behoefte..., als alleen leeg te geraken... .
Het was bijna niet te overleven.
De krankzinnigheid van mij in leven te houden,
in enig vertrouwen van kaarslicht.
Slechts veel wantrouwen.
Er was water.…
De laatste roos van de zomer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.129 Al de fiere zomerbloeiers
in de eens zo weelderig mooie tuin
wachten bang op een vroege winter,
nu met blad'ren verdord en bruin.
Jij leek in de zon te gloeien
vanaf toen je 'n knopje was.
Ik heb jou zien openbloeien
met blaadjes als fijn, breekbaar glas.…
Mijn land, mijn land...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
671 Als 's winters de wind giert over de vlakte,
de sloten en vaarten dichtgevroren zijn.
Kleumende schaatsers in winddichte pakken
gekromd en vermoeid onderweg zijn
naar iets dat lonkt in de verte,
ben ik een diepgelukkig mens, want
dit is mijn land, dit is mijn land, mijn Noord-Hollandse land.…
HALF APRIL
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.635 Waar wilt gij, boos geweld, naartoe,
des winters? Wij zijn wintermoe!
‘t Moet zomer zijn, geen koude lucht,
die bijt en straalt; ‘t moet open,
dat, wachtende, in de botte zit
of weer in ‘t gers gekropen,
van schuchterheid, voor ‘t nijpen van
de hardgevuiste winterman!…
Dromend dagreizen.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
744 In haar dagreizen, die voorbij trekken
kan ze de dagen van lente, zomer , herfst, kleuren en geuren gaan rekken
tot de warmte 's winters,
bij vlammend dansend vuur
tussen haar veilige thuis-muur.…
Ochtendstond geeft
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
518 "
Een glimlach verwelkomt de zachtheid in haar hart,
en dromerig kijkt ze naar het braakliggend land
dat in zijn glooiingen dampt
en zich klaar maakt vooraleer het de winter ingaat ..…
nagellak tijn
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
720 en onschuldig
toverde jij kwistig en goedgeefs
het geloof in morgen na vandaag
dat stil ons weet te inspireren
om samen het verschil te maken
stil nu en machteloos verslagen
met dankbare tranen lachend
vieren wij jouw gevend leven
dat belangeloos en edelmoedig
ons het gulle geven leerde
kleurrijk als de nagels die jij lakte
in winters…
Als de bloemen weer gaan bloeien
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
820 groen en glad geschoren
zijn zon en zomer in volle glans herboren
als de juffertjes in ’t groen staan te blozen
minzaan kijken in de hartjes van de rozen
genieten ze samen van het zonnezoenen
en de vlinders die op hun hartjes stoeien
als alchemilla’ s, riddersporen en valeriaan
heel trots tussen de eenjarige plantjes staan -
zelfs ’s winters…
Lelystad
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
515 Je hebt mij in jouw zon verwarmd
me ’s winters met je ijs omarmd
tussen riet en rijp en kraken.
Mijn stad ben je, waar molens waaien,
in jou zie ik het leven cirkels draaien.
Je hebt zoveel gezichten,
‘k mag aan jouw dijk meedichten,
ik heb in jou gewerkt, gegeven,
en jij mij steeds opnieuw gesterkt.…
De ware blues?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
485 De tijd kon niet lang genoeg
duren, toen we zwegen en
je uit ochtendjas van de
winter stapte. In de vroege
uren van de laatste oogst
onthulde jezelf met messcherpe
zinnen, weinig afscheid om je
naar gelang te minnen.…
Geen verlies van tijd?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
420 In de herfst schuilt de vrouwelijkheid,
winters heersen oude mannen, in de
lentes lonken vlinders onbevangen,
ik ben in de zomer tot alles weer bereid,
als schaduw en het licht elkaar weer
ontvangen, het levensbit verlost van
het opgekropt verlangen, verenigd
uit silhouetten vanuit het verleden,
want er bestaat geen verlies aan tijd.…
Over Leven
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
481 Wanneer morgen momenten van samen als
herinneringen nog even kleven op klein stukje huid hoezeer
ook verlies steeds meer openbaart op de vermoeide armen waar eveneens
ijle luchtlagen verspreiden die mij verzwakken in de schemering van mijn eeuwige winter.…
Portret van een vlinder
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
540 Hoe het innerlijke verbonden voelt met alles wat bestaat
Een omliggende natuur vol kansen, uitdagingen en mogelijkheden
zowel klein als groot, een wereld proeven en beleven van zeemzoet naar zilt
Vanuit diepte lente zingen op weg naar winter rust en verstilling tot hoog in de sterren.…
in jaren vergaard
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
522 ik woon in mijn hut
weliswaar van hout
in vergaand stadium onthecht
en op een enkel cruciaal punt gestut
in de zomer warm en winter koud
doch ik ben omgeven door engelen.
ze laten mij met rust of laten mij bengelen
aan de rand van mijn eigen woud.…
Tijd om te gaan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
560 Ik zou een deur van een tuin willen openen waarin ik
vrij kan wandelen en mijn flink gevulde rugzak met een voltooid
verleden tijd erin die ik altijd heb meegenomen om het even waar neerzet
Een eigen hof met stukje aarde waar de zaadjes van mijn winters groeien en bloeien.…
Nu achteraf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Gedurende de winter maak ik aandenkens van dit
rijk leven waarin het vervlogen verleden met de daarbij horende
traandruppels heel lang wordt bewaard en zo optimaal mogelijk opgeslagen
Op een dag word ik verstild en versteend, zowaar gekomen en gegaan; waar zal jij zijn?…
Tranen in mijn hart
hartenkreet
2.0 met 8 stemmen
1.146 O zo klein en mooi
puur uit onverwachte hoek
tranen in mijn hart
Wanneer een nieuwe herfst haar intrede doet
kloppen pure melancholie en weemoed ook op de deur
Onderweg vervaagt het geluid daar ze ook nog eens halt houdt bij
een stilte tot ze uiteindelijk haar bestemming heeft bereikt: winterse verstilling.…
Bijzonder wonder
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
476 Een wonderlijk vlinder is geboren zodat het
zal fladderen in de vrije natuur samen met zijn ongekende
kracht en pracht tegelijk staan verschillende uitdagingen te wachten op ze
Vanuit diepte een lente zingen naar winter om te rusten en verstillen tot hoog in de sterren.…