5662 resultaten.
EEN ENGEL AAN MIJN HAARD
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
711 Jouw glimlach warmt die late avonduren
als mijn hart op een naakte winter lijkt
verdrietig om ons geluk dat niet mocht duren
en waarvan de glans toch onuitwisbaar blijkt
mijn koude handen wil ik aan je warmen
mijn ijzig voorhoofd tegen je zachte hals
die zaligheid voelen van een intens omarmen
als het dromerige zweven op een trage wals.…
Poëziebeleving
netgedicht
2.0 met 18 stemmen
1.068 Leve Poëzie
van regels naar vrije vorm
een alternatief
Hoe haar blauwe ogen
schitteren met glans tegelijk hebben ze
kracht en diepte om in iemands ogen durven te kijken
Elkaar kussen tijdens ontmoetingen zowaar duiken naar het onbekende.…
De laatste akkoorden
netgedicht
2.4 met 21 stemmen
883 Een leven gevuld met ontroerende
optredens, applaus, maar ook stilte, de glans van
sterren die langzaam dooft, maar Rob de Nijs blijft, onmiskenbaar,
in ons hart, een iconisch geluid dat nooit verdween, zelfs niet in de schaduw van tijd.…
Ontvouwen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
733 Elke fluisterende trilling
glijdt langs haar blad, de frêle glans van
groen vangt de zachte zon zoals mijn zintuigen het volle
gewicht van de wereld ademen en toch een ruimte om te ademen voor mezelf.…
De melancholie van vergankelijkheid
netgedicht
2.2 met 43 stemmen
524 Herfstblad dwarrelt neer
fluistert zacht over de tijd
stilte omarmt land
Avond daalt neer over de
laatste glans van het bos, wind schuift
langs verweerde takken, en elk dwarrelend blad
fluistert over het zacht verglijden dat november met zich meebrengt.…
Slijtage van het wonder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
143 Wat elke dag trouw terugkeert,
verliest zijn glans;
het wonder stolt tot een gewoonte.
De aarde ademt onder het asfalt,
warm en zwaar,
maar wij zien slechts de haast van de overkant.
Pas als de breuklijn komt,
het landschap plotseling stilvalt
en het vertrouwde pantser van onze blik breekt,
staan we weer schuchter aan de rand.…
De zwarte veer
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.102 zwart op het bleke gras
een schacht van dunne pracht
de pennen dicht aaneen
nog open naar de lucht
ooit onder één vleugel
gedragen in de vlucht
een spoor van warme huid
van adem en van kracht
geen nest meer in nabijheid
geen donker boven haar
de ranke lijnen onaangeraakt
de glans van zwart
verblekend onder het ochtendlicht
de…
De stille terugkeer
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
732 Hun kleuren kantelen naar
een palet dat zich zonder haast terug-
trekt uit de wereld, waar nerven dunner worden en
de lucht een laatste glans legt op vormen die ooit vol leven waren.…
Langzaam aan
hartenkreet
5.0 met 7 stemmen
1.028 De verandering van ons leven,
Het geluk dat we samen vingen,
Het symbool van eeuwige liefde,
Zoals twee gouden ringen.
Bepalen van een eigen wet,
Doen wat we willen doen,
Het schrijven van een nieuwe brief,
Bezegelt met een zoen.…
Gehaktdag
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.511 Bloemkool is niet te betalen
aardbeien zijn klompjes goud
maar vandaag ga ik ze halen
omdat ik er zo van houd
'beter duur dan niet te krijgen'
de bekende hinderlaag
om van liefde maar te zwijgen:
die gaat immers door de maag
ergens moet ik op besparen
dán maar geen vakantiereis
minder kapper voor mijn haren
en geen lot, dus ook geen…
Ondergang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
834 wandel west
waar wolken -rode wonden-
wachten op de avond, moe
en bloedend lijk papaver
wandel west
waar drukte -woeste honden-
webebt in vergeten hoe
gedaver wurgend werkt
nest is best
nu 't noorden ijzig nadert
moordend in z'n ijz'ren greep
geklauwd : het einde van de dag
nest is best
en woorden van mijn vader
trekken -goud-…
Veilig in mijn bos
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
793 de stilte galmend in mijn oren
de wind zacht fluisterend door mijn haar
de bomen zingen een lied wat alleen ik kan horen
dus blijf ik daar
zwijgend staan
mijn handen op de bast van een berk
zoekend naar het echte leven
de gouden stralen van de zon
beroeren haar ook
al is het dan maar even
als ik achter een rots,
de zon zie verdwijnen…
Herboren,
hartenkreet
3.2 met 28 stemmen
3.844 Op gouden wielen rijdt de dag.
Ik hoor de klaarheid
van haar kinderlijke lach.
Over het water
van een kristallijne bron.
Want zij
is opgestaan en rank omkleed.
Met klank van stoffen,
Jong van nieuwe tinten.
Waardoor een kuise kleur
haar lichaam omspint.
En het is,
Of zij in onschuld nooit misdeed.…
dansten in het stilstaan van de tijd
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
1.197 stilstaan van de tijd
je keek me aan
ik zag het blauwe
van de IJssel in
je ogen stromen
ik zag het staan
het huis, de lage
dijk, stil leunend
tegen onze dromen
we openden de
kamers naar ons hart
het rood kleurde apart
versierde alle deuren
we vrijden in
het gras en roken
hoe de zomer was
met warme geuren
we glansden goud…
schuld
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
2.254 in de kleine werkplaats
verft de zon de krullen
goud, terwijl de hand
van de timmerman snijdt
en zaagt en schuurt aan
het kruis van hout, waarop
hij nagels ziet en bloed
en 's-nachts als in de
hoek het manshoge kruis
te wachten staat op wat
morgen zeker komt, droomt
hij vreemde dromen vol
van geweld en tranen,
maar niet op zijn gezicht…
Ik, gewoon ik
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.189 Een wolk
Fijngestampte druppeltjes
Water in zijn dampende zelf
Golvend als de zee
Deinend onder de zon en
Spelend met het morgenlicht
Een berg
Opeengepakte stukjes aarde
De wereld in zijn reusachtige zelf
Standvastig als een sterke wil
Krachtig onder de lucht en
Overvloeiend in het bos
Een vuur
Regenende gouden vonkjes
Stille warmte…
Holocast
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
945 Ze kruipen weg in de beeldbuis
Opdat we monddood blijven
Van daar uit bestoken ze ons met moraal
Als spelletjes en blote lijven
Zelf leven ze in het donker
Lichte spot als voeding
Terend op elkaar om de illusie niet te verstoren
Een gouden klapzoen als vergoeding
Het aantal slachtoffers neemt gestaag toe
Gelijk aan de verloedering
Onkruid…
Veilig in míjn bos
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
993 de stilte galmend in mijn oren
de wind zacht fluisterend door mijn haar
de bomen zingen een lied wat alleen ik kan horen
dus blijf ik daar
zwijgend staan
mijn handen op de bast van een berk
zoekend naar het echte leven
de gouden stralen van de zon
beroeren haar ook
al is het dan maar even
als ik achter een rots,
de zon zie verdwijnen…
Mummie
poëzie
3.9 met 19 stemmen
2.240 wereldrijk,
Die uit verre gebergten had gesticht
Ongenaakbaarheid tot het laatst Gericht,
Buiten heiligschennend mensenbereik,
Diep op de bodem slaapt van de eeuwigheid
Uw vrome chrysalide, en wacht, en wacht:
Ik wilde, dat voleindigd was de tijd,
Die verned'ring aan uw weerloosheid bracht,
En opsteeg naar uw godlijk voorgeslacht
De gouden…
Uitgestelde pijn
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
3.799 Weten dat wat je aanraakt
verandert in goud
En wat kapot gaat maak jij weer heel
Ik mis die kracht erg veel
Want ik doe het tegenovergestelde
Ik maak kapot wat goed is
Ik breek een hart, zelfs twee
en ween dan pas om het gemis
Een soort van uitgestelde pijn
Maar niet meer zielig hoor
Ik bewandel nu een andere weg
Ik sla me er wel door…
PASAR IN DEN HAAG
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.578 Slurven, boeddha’s, priesteressen
Wierook, batikstoffen, goud
Kruiden, sambals, jong en oud
Ieder kan zijn dorst hier lessen
Heimwee, kooplust, droge kelen
Handelsgeest, voor elk wat wils
Cocosmelk, wijn, water, pils
Ogen staan zowat op stelen
Want Javaanse schoonheid danst
Trommelt, glimlacht en behaagt
En van Dort signeert muziek…
een glimlach liet je achter
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.417 ontdaan van je waardigheid en luister
je wassen handen gevouwen op het laken geel
verstilde glimlach, de eeuwigheid nu je deel
je glimlachte toen de Engel Gods je kwam halen
in je geest begon het licht steeds feller te stralen
je richtte je op en verliet het bed
vergezeld door onze liefde en smekend gebed
lichtvoetig sprankelend in het gouden…
Het schilderij...
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.055 zich wakker kussen
Door het licht van de vroege morgen
Speels laat de wind zich ruisen
Door de bladeren van bomen
De vroege herfst regeert
En laat het bos uitkleden
In een gedaante verwisseling
Geeft de herfst zijn prachtige kleuren
Stil laat het bos zich kleden
In een mantel van kopergroen
De bladeren laten zich inkleuren
Gemengd met goud…
De eerste korrel
poëzie
3.4 met 7 stemmen
2.558 Eén graankorl, achteloos in een vruchtbre grond bedolven,
Zien we, als een zwangre halm, ras op de luchtstroom golven,
Hij schudt zijn vruchten af, rijpende in de grond,
In halmen opslaan, waar eerst ruigte en heester stond:
Dan duizendvoud herteeld en duizendvoud herboren,
Doorgolft een gans gewest een gouden zee van koren:
En 't land, eerst…
HERFST
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
954 Te grijze wolken, met hun scherpe, gouden randen,
benemen mij geraffineerd de adem van de zomer,
als dode vlinders vallen bruingele bladeren,
dwarrelend weggeblazen door een stoere noordenwind
Elk jaar opnieuw weet ik dat dit moment komt,
het moment dat de zon zijn kracht verliest,
dat het noordelijk halfrond gaat verkillen en
elke hartstocht…
uit het hart
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
827 hun tempel in goud
temidden het bruin der bergen
schittering onder loden zon
op haar lokroep tot over de horizon
miljoenen uit hun schulp
ter openbaring hunner wereld
haar ingewanden opengesteld
consumering binnen haar muren
het hoogste goed der net gehuwden
met menig zaad geplengd
voor ‘t eerst op koud plavuis
onder 't oog van niets gezien…
Zeeklacht
gedicht
3.9 met 55 stemmen
25.157 Daar helpt geen moederlief, geen vaderstout,
Geen bokken, dokken, knokken of gekscheren,
Geen brein van boterkoek, geen hart van goud:
Of men voor dames voelt of meer voor heren,
Het water van de zee blijft altijd zout.
----------------------------------------
uit: 'Het mes op de gorgel.
Gorgelrijmen en andere gedichten', 1960.…
Speed date
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
683 De ruimte is single verlicht
30 tafeltjes met flora’s, hoela’s
sommige zijn bloednerveus
de mannen stoptrein stopt en stopt
een ja, nee of misschien
te kaal te grijs te dik te oud
te dom te soft of te veel goud
te lief te arm te boers te relax
te mager te somber teveel nog ex
Mijn vriendin (sinds kort losgekoppeld)
wil best solo onderhoudend…
als woorden schuren
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
959 als woorden schuren
over de ziel
breken korsten af
die leegte maskeren
van pijnlijke vuren
denkend worden zíj
jaren verdoofd
dan wel verdrongen
in vleesgeworden
lichaamstaal
en zijn kennelijk
door een vroege duivel
afgedwongen
hoe zeg ik nog
je mag er zijn
als goud smelt
in warmte
wat zeg ik nog
als de tong
slechts wonden
kwelt…
INDISCHE NACHTEN (2)
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.793 geven gul de kunde aan ons door
ze volgen nederig het oude spoor
en laten eeuwen door hun handen vlieden
aanvaarden wat het leven heeft te bieden
want niets wordt gewonnen, niets gaat teloor
ze voelen vormen, scheppen uit graniet
gestalten waarvan niemand weet hoe oud
want deze stille kunst verandert niet
onder een onderdak van donker goud…