7674 resultaten.
ondergronds
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
400 zwaar en traag buigt
de stilte door
het taaie stroperige
onvermogen neemt
ons in de tang
de tijd zuigt minuten
uit verzengende uren
zwermen muggen
leggen strijdend
hinderlagen klaar
ze heeft ons beet de
witte woestijnzon
onze schrale harten
wachten op een
groene boom
wellicht volgt de
zangvogel die de
zware trage stilte…
Reikwijdte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
629 richting de wolken
reiken de bomen
richting de hemel
reikt de berg
het zal nog millennia
duren voor ze er komen
en in hun grootsheid
voelen wij ons slechts dwerg
tot zo hoog kan een mens
alleen niet komen
hij wordt duizelig
raakt verward
hij zal er toch van
blijven dromen
en het klinkt dan
misschien apart
maar een mens hoeft niet…
Geweven licht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
664 zacht klingelt
illusie in de
top van de boom
schitteren sterretjes
in alle kleuren
van je mooiste droom
golft engelenhaar
op de weerkaatsing
van geweven licht
versluiert en
warmt zij de plaats
waar het kindeke nu is
magisch is de zang
waarin het diepgevoeld
verwachten klinkt
tot eindelijk ontsluiting
de tijd verdrijft met…
dierendromen
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
471 geschapen
waren bossen op zijn mooist
maar door tijd en evolutie
werden dierendromen stil vermoord
wilde dieren moeten wijken
want hun habitat werd afgenomen
mede door de slimmen en de rijken
die hun bossen kolossaal onthoofdden
ik kan hier enkel maar wat hopen
dat industrie en bondgenoten
éérst wat denken alvorens zwaar te knoeien
opdat bomen…
De kopie van de doodsrivier
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
412 nu ruisen de
bomen in de lucht
van koeienstront
en apen in zacht
gedempte stralen
als je aan mij denkt
herinner mij
mijn woorden in
de schittering van
het zwaard
dat de draak
vermorzelde
de zwarte kopie
aan de andere
kant van de
doodsrivier
als je aan mij
denkt
herinner mij
mijn woorden
voor nu
en later…
Veranderd perspectief
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
504 VERANDERD PERSPECTIEF
Hier zou ik tevreden kunnen zijn
de bomen kraken, suizen en ruizen
bewogen door een zuidwestenwind
het langzaam draaien van de aarde
Rustend zacht in de volle ondergrond
op het vochtig zachte, gouden zand
jij bent verstild tot minimale gebaren
de tikkende stiltes van een distelvink
Hier kan ik gelukkig zijn met blazen…
kleine mysteries
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
497 nu het
virus blaffend
gaten in het
leven vreet
weten we
dat bomen
geen gouden
appels dragen
nu stemmen
verstarren
in monotone
virustaal
wekken we
ongeboren
woorden tot
leven
nu we
de wet op
de zwaartekracht
tarten
verheffen we
gewone
mensendingen tot
kleine mysteries
nu we
in de stilte
stiller
worden…
Afscheid van het oude huis.
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
928 Nog één keer de tuin in
waar de bomen gerooid zijn
en de poezen begraven.
Molly de grijs gevlekte moederpoes
die stierf tussen de spinazie.
Rijden langs het oude huis,
ik kan het niet en wil het niet
kijken hoe de haag niet langer
scheef geschoren is.…
E2
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
442 Hier sta ik
Eenzaam achter glas
Een wijze uil kijkend
Vanuit een hoge boom
Die het even niet meer weet
De vrijheid loopt
Daar beneden over straat
Frank vrij jong en kwiek
Zoals het jeugd meestal vergaat
Vrolijk en gezond
En hier boven op E2
Loop ik rond
Met een infuuspaal
Als schaduw aan m'n zij
Mijn strohalm met het leven…
Liefdevol raken
netgedicht
5.0 met 451 stemmen
436 ik zag energieën
vervloeien als
wij stoeiden
niet in de
harde greep die
vaak te pijnlijk bleek
wel in elkaar
liefdevol raken om
zo intimiteit te maken
waar spanningen
ontladen die wij achter
ons hebben gelaten
als hoge bomen
zwiepen zal gevaar
naar angst verschieten
pas als liefde
werkelijkheid droomt
en wij ons verliezen…
Nachtwoud
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
476 Met iets dat er ontroerde in verdriet
misschien in schemerlicht iets anders leek
in Amsterdam Oost, in een mistroostige
eetgelegenheid brak zij het brood
en schreef in het avondschrift
woorden over het nachtwoud:
Bomen van het nachtwoud
staan in duisternis samen
onder sterren van de nacht
jonge takken spruiten naar de hemel
onder het…
Vervlakking
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Nergens klinkt geluid zo iel
als waar geen bomen
bergen of muren zijn
in eindeloze ruimte van een ziel
waaraan elke hoop is ontnomen
enkel ontluisterd in pijn.
Nergens klinkt geluid zo iel
als over verre vlakte
waar geen weerstand
of strijd overwinning ten offer viel
het leven tot de horizon vervlakte
elke roep om hulp verzand.…
In haar eigen zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 de wateren liggen in korte golfjes
zilverblauw
onder de kleurenboog
maar de droeve wolken
onder de verwoestende stadswind
met de pijn van een aangedane boom
met wormstekige bladeren
vol met stervende vlinders
maken haar stem droef van ingehouden tranen
maar in haar eigen zijn
in wonderlijke lichtkring rood als fluwelen…
Seizoenen komen en gaan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 Proestend druipend voorover gebogen in de wind
loopt hij op het melkwit grint
Veegt de hangende tranen uit zijn baard
terwijl het meisje voorbij galoppeert op haar paard
Seizoenen komen en gaan
het witte huis de bloesem
stille boom onder de gouden maan
De blauwe rivier
ik herleef ze
schilder met vrije adem de bruisende zee
het…
wat je ervan maakt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
418 je schildert je ziel
in as- en aardetinten
een donker palet
bestrijdt de leegte
de grauwe werkelijkheid
de grijze tonen
je verdedigt je
tegen molens en reuzen
te vuur en te zwaard
bezielt de stenen
zandkorrels en de bomen
steekt de vuren aan
je veegt geesten weg
rijgt de witte kralen aan
zingt een liefdeslied
schopt de tijd…
Verwachting
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
571 Laten we er zijn
als er sneeuw ligt
Laten we er zijn
bij de eerste lentedag
de eerste bloem
het vroege ochtendlicht
Laten we onder de bomen gaan liggen
Laten we er zijn
op een zomeravond
aan zee
Laten we gekleurde bladeren zien vallen
Laten we in de wind gaan staan
en in de regen
Alles stroomt
Alles uit de tijd gelicht
en vol betekenis…
Dromerijen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 In het schijnsel van vroege maan,
dansen silhouetten tussen vermoeide bomen
waar wolven huilen en durven te komen,
dan bront mijn stille waan
Bij het dwalen door het leven.
Eén bewegen waardoor spiegels breken
en het gelaat smeekt om te vergeven
door alles met liefde te strelen.…
Voila, ik ben wakker
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
455 De morgenstond stond koud en blond
Bij mij op het venster te kloppen
Bomen en vogels besproken haar naam
Als hielp ze beholpen de rozen uit knoppen
De wind preste haar boezem ineen op het glas
Nieuw besef kwam als zuurstof mijn lijf in gegleden
Dat onder de dekens, gekruld als een vrucht
Naar het diepere land van de droom was gevlucht…
Seizoenen Haiku
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
558 Moeder Natuur zucht
Vier seizoenen in één week
Dat is wel wat veel
Libellen paren
Terwijl de paddestoel groeit
Bomen kleuren geel
De struik aarzelt nog
Krokus weet het ook niet meer
Wordt het koud of warm
Nieuw blad in de knop
Naast het vallende blaadje
Vivaldi fronst diep
Dan speelt de viool
Klanken van alle kleuren…
plaats relict
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
460 hier moet het zijn
-dit is de plek;
hic locus est
bomen, regen, zon
verweerd maar onverdreven,
het water is stil gebleven
aan het einde van de dag
als adem is neergedaald
begint het roerloos herhalen
heel even lijkt alles nog gisteren,
onaangetast door werkelijkheid
en autonoom naast elke gebeurtenis
een rimpeling vlucht voor de…
METAMORFOSE
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
628 landschap van sterrenfonkeling
sluimerende bomen
bergtoppen in mist gehuld
landschap van gekleurde wolken
moedeloze hemels
drager van mythen en sagen
landschap van haver en rogge
eindeloos ontvouwen van
nabije dingen en verder weg
landschap was jij hier
ademde jij hier niet
was jij niet onbegrensd?…
Elegie
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
517 de soldaat
die sterven gaat
wacht
in de nacht
het inloopgraf ligt klaar
de modderlaarzen wegen zwaar
in niemandsland daar huist de dood
de aarde is er zwartgebrand
het kraterwater donkerbruin tot rood
geen struik geen boom
maar woekering van prikkeldraad
de horizon vlakbij
en heel ver weg de dageraad
soldaat ik groet…
De profeet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
215 Bij de omgevallen boom,
In een hut onder de grond.
Niemand kent mij,
Maar ik heb weet van al
En iedereen.
Ik zie met mijn derde oog
Knarsend de wereld aan.
En zeg de mensheid:
Keer nu om!
Het is nog niet te laat.
Maar niemand luistert
naar een zonderling
Met een vergiet op zijn hoofd
En tanden als botte messen.…
Treurnis en hoop.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
210 Straks komt de lente wel weer aan,
dan dragen bomen nieuwe kleren.…
Mayday Mayday
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
549 Tot geen vogel nog
door de lucht zal dansen
geen boom haar takken
naar de hemel heft tot Gaia
taal noch tekens geven kan.…
Zeeuwse adel
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
377 Groeten vanuit West -Vlaanderen.,
buur van Zeeuws Zeeland,
waar de Damse kanalen niet bevist worden,
de buizerds met tientallen wonen,
ten zuiden van de Zeeuwse schonen,
met haar rijen bomen,
roofvogels tortels en houtduiven de tijd doden,
de wintertijd is aan het komen
we allen de hemel beloven
waar geen bladeren vallen
zijn verloren…
Natuur puur
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
476 Alleen maar nog leegte tussen de bomen,
toch voel ik vreugde door mij stromen.
Want ik was even één met de natuur,
tot in mijn tenen, zo intens, zo puur.…
koninklijk tijdsbeeld
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
808 de prijzen rijzen
mazzel-trixie bij ‘t land gepast
de pan nota bene nog in de kast
pieter’s berg betast en toen bekrast
de rotgans maakt nu zomer
de weg naar Rome vol zure bomen
spijkers zijn verdronken
laag water afgezonken
lazarus in zee gedragen
werk in heuvels omgezet
tiengemeten eindelijk afgemeten
wie leest nu nog de Beatrijs?…
DOMBURG
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
862 Kijk eens - zucht zij - zalig
eindeloze ruimte zover ogen zien
een late boer rijt z'n akker open
elke portie wacht op bevruchting
een enkele boom belooft rust en
's zomers boterhammen in de schaduw
een sloot - de zekerheid van water -
wie kan hier anders dan dankbaar zijn
zelfs de toerist vergeet even zijn pijn…
ik adem
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
952 ik adem jouw zucht
die waait als een wind
door bomen in het bos
ze gaan hun weg als
een vliedend gerucht
en landen stilaan op
het zachte groene mos
in mijn frêle gedachten
ik hou ze even vast
maar laat ook weer los
zo gaat het vaak
met bevrijdende krachten
wat rest in jou
blijkt de zielestempel
die bouwt na iedere zucht,
minitieus…