Alle inzendingen over schaduwen

5375 resultaten.

Sorteren op:

De tijd even vergeten…

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 631
versleten in een straffe tegenwind, verwaaide jaren vol geheimen, liet zich de toekomst niet raden, voorspellende tekens zijn niet te rijmen, in de tweespalt van de ongeplaveide paden, waarvan het gebroken asfalt niet bleek te lijmen, verblindt door zwaluwen in hun onbreekbare vlucht, voor die trektocht vanuit de eigen schaduwen…
pama23 april 2009Lees meer >

bloemen in haar haar

netgedicht
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 555
maar nu ze dapper overwonnen heeft kan ze loslaten ze zegt…..jouw liefde maakt me mooier jouw warmte doet me glimlachen in de morgen jouw vertrouwen in mij draagt me door de moeilijkere uren de echo van je stem heeft me verlost van eeuwig durende twijfel ik kan nu alleen zijn en me toch gelukkig voelen samen met jou wandelen in de schaduw…

Asielzoeker

gedicht
2.7 met 75 stemmen aantal keer bekeken 15.656
in de stationsrestauratie Spreek mij van je broers die je ginds hebt achtergelaten die gestorven zijn zij die leven zij wier naam is verdwenen spreek mij van de rode en okeren aarde van de verblindende zon van de almaar opnieuw begonnen dagen van het ploegen van de aarde/haar te laten braken Vertel - de mannen die op een dag op je schaduw…

Spinnenrag

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 585
Op de beslagen ramen verschijnt nog eenmaal de wasem van mijn stem, één voorjaarbeurt en de kamer maakt zich vrij van stof of spoor in waar mijn schaduw snel verscheen, in aanwezigheid van mij, een tocht die uit geopende vensters verdween, en teloor ging tussen avond en de nacht, ontsnapt in alle standen, benieuwd naar een ander onderkomen…
pama21 januari 2009Lees meer >

Gebroken beeld

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 693
tapijt in plooien langs de voeten van de bomen die knikkebollend weg dreigen te dromen door kalm wiegende bries daartoe verleid en waar de knoppen van de rozen schromen het licht te zoeken dat hun hart bevrijdt heeft teder zilverschijnsel zich gevlijd in spiegeling van kabbelende stromen de Morgenster is nauwelijks ontloken wanneer een schaduw…
sacrajewa27 januari 2009Lees meer >

Ritme van warmte

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.193
Waar schaduwen zonnestralen temperen voor koelte tegen middagzon wind zacht tot bries doet slinken strelend water tot kalmte maant stromend naar zee van rustige deining denkend aan ochtendkoele oevers waar warm bruisend water eigen ritme slaat.…

De kruisweg

netgedicht
4.3 met 21 stemmen aantal keer bekeken 929
aan mij trekken vaak stoeten voorbij ik spreek liever van stille tochten geblinddoekt passeren verdrongen gedrochten elkaar vasthoudend in een rij, zij aan zij doorgaans zijn ze ook in schaduwen gehuld nauwelijks zichtbaar voor mijn ogen omdat de ziel maar niet wordt bedrogen immers die is al met te veel spagaten gevuld ze zingen het oude…

de Schemering

hartenkreet
1.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 852
Je ziet duidelijk daar de klokkentoren zijn schaduw valt al ver naar voren als hij al vele malen slaat, het verkeer wordt minder intensiever dat maakt de sfeer ook weer wat liever en het wordt stil op plein en straat.…
H.J.Breuren11 januari 2010Lees meer >

Vers gedolven lucht

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 665
Ontgonnen ontstaan er bronnen waarmee men tijd en land wil winnen en oude lagen afgraaft, gestaag beklimt een kind de helling waarboven speelse winden geduldig zand te spinnen staan, slaan vlinders vleugels uit om in de zachte schaduw van een kind een innig lied te zingen over een gedroomde vlucht, ongeduldig, ruisen diepe verlangens…
pama15 januari 2010Lees meer >

Verholen?

netgedicht
2.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 612
Uit de zure regen van hand – gespitte graven waaruit de ochtenden zich laven tot het morgen gloren, worden nieuwe tranen geboren, leggen zon en maan een schaduw over een geleefd gezicht, lucht en water verhangen zich aan nevelringen, de mens wikt en schikt zich in een aantoonbaar gewicht, naar de maat van al die overbodige…
pama3 februari 2010Lees meer >

Ik droomde dat het anders was #4

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 641
Ik droomde dat het anders was Vrij van geest de dagen lengde De uithoeken des levens verkende In rust volledig van de angsten genas Explosies van verblindend licht Zwepen sloegen in mijn gezicht Implosies van vergaan vertouwen Die muren tussen lichaam en ziel bouwden Flarden mist mijn stad omsloten Schaduwen verdwaalden in het duister…

Er fluistert een traan

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.216
Rebetika om zelf gevonden te worden zoek ik jou omdat ze klinken als de jouwe volg ik voetstappen waar we samen ooit liepen op elke plek de schaduwen volgend die slechts een aftreksel zijn van jou naar mezelf leiden die terug want jij bent er niet meer En ik, ik ben mezelf kwijt en als je nu bij me weg bent zul je nooit bij me…

Henry Moore in Palais Auersperg*)

gedicht
2.3 met 22 stemmen aantal keer bekeken 7.693
De cirkel van kastanjes, langzaam uit elkaar gehaald, legt op het grasperk nog de handen van zijn schaduw, bedekt het met een zoete regen van genade, van gebladerte. En midden in de tuin ligt wit en vol van rust een marmeren gewricht.…

onder dekens, diep weggezonken

netgedicht
3.2 met 13 stemmen aantal keer bekeken 747
het gesprek dat ze met zichzelf voerde vond hij terug in zijn hand hij schreef naar huis zij sprak vanuit een schaduw met ogen van weggaan een laatste reis door een donker huis, denkbeeldig heengegaan in de veelheid van rouw ze ontkleedde woorden en het wachten uit openstaande deuren het geluid en de stervenspijn; erom huilen…

Verkoeling

netgedicht
4.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 602
rimpelende rietkragen schommelende schaduwen in de plas het dragende drijvende water koel zoete waterschelpen zeeverbonden huiden duinende handen spiegelend meer zij zwemt in de adem van het koele water verdwijnt in het groene gebladerte als gras zij is daar even gebleven in haar natuurlijke hart hij was als aarde zo bleek ontstegen…

Handkus

poëzie
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 2.003
't Zijn lelies, waar de schaduwen om spelen, Gekruifde golfjes, die de meeuwen scheren. Ik druk ze, en zal hun wederdruk niet weren, Ik wil, ik wil ze kus op kus ontstelen. Een warme handendruk zal ze niet deren, En deerde ze al, een handkus zou ze helen.…
Jacques Perk30 augustus 2025Lees meer >

De prijs voor later ?

netgedicht
4.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 952
Klasjes kinderen rennen uit school parapluutjes werpen schaduwen over zon en regen en het aureool van het verleden, door hun praatjes de hemelen te bewegen wordt alles gewist, boort hun schater duizenden kleine gaatjes als een zegen die in plassen aan het asfalt kleeft, zweeft moraal van schaamte in een veinsend boetelicht over werelds…
pama21 augustus 2010Lees meer >

Mysterie

poëzie
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 3.321
En een mijmring van tonen zingt éven Uit de stilte, als de huivrende geest Eener geur die schaduws deed beven... Maar mijn ziel is vervúld geweest. En hetgeen in haar duister blijft hangen, Een levende smart schoon ze zwijgt, Is de snik van een eindloos verlangen Uit een droefheid die woordenloos hijgt.…

Hand in hand

hartenkreet
3.8 met 12 stemmen aantal keer bekeken 757
We wandelen hand in hand over deze eindeloze ijzige stilte totdat we het koud krijgen en onze schaduw achter nalopen naar ons warme huis…

De ridder der droefenis

gedicht
0.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 4.218
het schuim en de schade aan zijn schaduw. Hij voelt hoe dit schiereiland zich langzaam losmaakt van het vasteland dat knarsetandt. Het laat zijn kathedralen jankend wegzinken. En Sancho houdt zijn christelijke adem in. Hij speelt met de namen van de sterren.…

ontmoeting met een dichter

netgedicht
3.1 met 25 stemmen aantal keer bekeken 763
ik zoek de lente en een deel in mezelf om aan jou te laten zien schrijf je toe dat er een schaduw is waarin ik af en toe verdwijn, in veelvoud en dat het zo moet gebeuren woordverwarrend tegen het diepe en de windvlaag, vol met oude kuilen zo gaat het steeds weer het staart me aan, het grijpt en richt zich op vanuit de ribben van doodgravende…

Ben ik resistent?

netgedicht
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 595
Vanuit verloren stilten, boren miljoenen vragen zovele gaten in gordijnen van het paradijs, steeds meer licht priemt door onwrikbare schaduwen, waarin onmacht wordt beleefd, wanneer het verloren bloed door de mazen van de schijn is weggevloeid.…
pama15 april 2011Lees meer >

Achterhuis

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 601
Westertorenklok toe sla nu even niet door de verscheurde stad luister toch en fluister dicht gespijkerd bonzend hart in doodsangst strak gesloten daken muren en plafonds ademtochten wasemen langs geblindeerde ramen schaduwen passeren kapot getrapte deuren er schrijft een meisje met gesloten ogen: dat haar dagboek lief is…

Geprevel van orakelen

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 522
pas als de avond valt en dauw het gras nat maakt kom jij tot leven is de matheid in gebaar en ogen snel verdreven in het lonken naar de maan steels zoek je de bezem en waar schaduwen de bomen raken ga jij ons verlaten snel als een vage veeg langs gelig licht zoek jij de kring van paddenstoelen op het gezang en dansen rond het…

Zwemwat

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 704
Helaas letterlijk in volle omvang Op het gras ziet zitten, liggen, staan Plonzen plumpuddingen bommetjes En pogen nu al bomvolle kinderen Water te verplaatsen in te grote hoeveelheden Langs vrijwel alle zichtlijnen zijn slechts M/V te zien  Met spataderen, drilbillen, cup soep en droefsnoet Achter te grote zonnebrillen En schijnt de zon haar schaduw…
Pjoer19 augustus 2011Lees meer >

die dag te sterven

netgedicht
3.9 met 12 stemmen aantal keer bekeken 727
geeft er antwoord en de treurwilg prevelt tevergeefs: niet doodslaan naald na naald in ogen, ontredderd blauw nijptangen in bolle buiken trekken de dood naar lege handen; het geschreeuw waait door onbestaande ramen, vrouw na vrouw niet doodslaan trage messen sluipen door identieke lijfjes; harten op zwarte, naamloze schaduwen…

ZEFIER

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 550
De zoele verstrooide zucht strijkt 's ochtends over de wei doet grashalmen zijn adem zuigen broederlijk naar elkaar knikken tussen hen verborgen wezens ontwaken blaast bestendige dwaallust door schemerig maar bewust riet brengt op het glanzende meer dunne schaduwen van huiverende twijfel verzinkt boven de rivier onder…

Lof in liefde

netgedicht
3.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.579
water schep ik uit weemoedige ogen die als een zee over onze naaktheid spoelt en zwoel trotseren wij het verleden in een omarming voorbij de oevers van de dood Mocht de zee je komen halen dan krans ik rozen op de deining van onze afscheidskus dan zal het gekrijs van de meeuw de parel nimmer breken Ook als mijn eenzaamheid jouw schaduw…

Schemerende stromen

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 433
De ijskerker van vroege dagen verbergt een verleden schaduw. Vers geworpen licht verstoort de trage rust ruw. Een gewaagde fluistering verhaalt van verholen scepsis. Niettemin kruipt licht onder de deur naar de duisternis. De contouren van de schemer vervagen in de ijle nacht.…

Perpetuum mobile zoektocht

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 491
In lijnen loop ik mijn weg over deze aarde zoekend de rechte baan maar kom mijzelf dikwijls tegen daar paden in cirkels gaan volg mijn leven in hoeken donker uit het licht blijf stug in schaduw zoeken naar zonneschijn en evenwicht geen wegen lopen recht, noch krom door vlakten of bergen en langs de waterkant kan niet de stroom verbergen…