4281 resultaten.
Vreemd
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
2.504 Ooit had ik beloofd je nooit meer te verlaten
Het echoot in mijn hoofd
Maar ik krijg het in de gaten
Sinds wanneer streel jij een andere huid?
Zo lang al is het uit…
Hersteld crisisinzicht
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
959 dringt met crisis
voor herstel van inzicht
waar Poetin goed voor is
onder vadertje is niet voor niets geleden
op die wegen wordt nog steeds gereden
-------------------------------------------
Toelichting: zie www.nederland2.nl/uitzendinggemist/programma/van-moskou-tot-magadan/4263/9031608
Jelle Brandt Corstius sliep bij -30ºC in verlaten…
Geen frambozen
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
856 We zouden nooit verlaten leven.
Niet van diep begrip of tweemaal.
We zouden over beekjes praten
en wilde bloemen.
Geuren naar overal en herinneringen brengen
naar warme stemmen in de ochtend.
Ons schrijven zou het reizen zijn, rijzen
tussen het sandel en het frambozenhout.
Nee, zeg je.
Ik sprak over vrijheid.
Voor jou. Neem aan.…
ode aan een vrouwelijk dichter
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
892 mijn gedachten, ze leren me lachen
en eenzaam spelen
jouw schragen dragen zwaar gewicht
je kent de dode hoeken
dansend op spitzen van touw
jouw boosheid,....... golgotha met rente
nimmer zal je behoren bij
de uitgebloeiden, de verdorden
want je bent als je stem
brede sleutelbeenderen
in een open hemd
achter jouw blijft een verlaten…
Parijs 5, 2 rue de Latran
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
757 Hij verlaat het park,
- le jardin du Luxembourg -
haast zich rustig
richting Odéon
en slaat af naar de Sorbonne.
Nee, niet de Sorbonne.
Geen senator, geen hoogleraar.…
Ik, broer van mijn moeder
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
969 je komt me morgen toch halen hè
vraagt ze zacht doch met dringende ogen
als ze merkt dat ik haar verlaat
natuurlijk, morgen om tien uur ben ik er
het bezoek aan haar duurt een eeuwigheid
maar met veel genegenheid over dat ene gepraat
ik mag toch wel een paar dagen
naar vader en moeder
dat vinden zij toch wel goed
natuurlijk, ik…
OPA 85 IN DE HEMEL
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.027 Zoals jullie weten, zat ik dood in mijn stoel
ik heb er helemaal niets van gemerkt
vanuit de hemel kan ik nu alles overzien
op aarde voelde ik me vreselijk verlaten
iedere gedachte aan mijn kinderen maakte me eenzamer
ze reageerden nooit zoals ik verwachtte
tijd konden ze nooit voor mij vrijmaken
het was altijd druk druk en nog eens druk
vanuit…
ZELFBESTRAFFING
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
830 liefst was doodgegaan
na elke niet te vervullen wens
Altijd in ‘t eenzaam schreien
wijl het duister om haar hing
Kroop de dood heel nabij en
vroeg haar lijf zelfbestraffing
Leed vervulde heel haar hart
als die zelfstraf was geschied
Smart kleurde alles pikzwart
als dan spijt haar niet verliet
Ze leefde in de wereld, groot
in haar verlaten…
Verzuurd?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
585 Verwachting stort
gaten in het gewelf,
perst licht uit de longen
van de wijsheid, omarmt
het weer in eb en vloed,
en uit de schede en de roede
tegelijk, we zijn de barenden
op een verlaten strand,
wedergeboorten in één hand,
de tong op de zilte lippen
die een bijsmaak geeft van
zelfbevruchting en in het
proeven onderscheidt,…
het water van de Amstel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
618 voert straten en bomen met een boog
naar een overbrugging van zijn loop
de dag roeit aan de oevers lange slagen lawaai en
getoeter aan een hoge draad worden trams zingend
door de stad gedragen een woonplaats onzijdig en groot
over het water verglijdt tijd in een golvende plooi achter een motorboot
maar wanneer de kantoren leeg zijn en verlaten…
Kalme kracht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
653 Zee en verlatenheid, ze horen bij elkaar.
Het lijkt een beeld van een apocalyptische toestand, maar vreemd genoeg kalmeert het me.
De zee en het besef van nietigheid.
De golven die in een eindeloos ritme op het strand slaan.
Brengen mij tot rust, turend naar een verte die niet te zien is.…
Verbeurd van alles
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.373 Wij zijn de lang-verweeuwde en kind-verlaten moedren;
wij blaffen in het spoor van, smoorlijk, Hecabe,
of, in de ontreddring van de laagste rust verzonken,
ons lammen dag ontlaên en leeg van alle vonken,
verliezen aan geduld de vormen zelfs der beê.…
Zwervende vlakten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
656 Verlaten geesten dwalend
over verre vlakten.
Dorre weiden die
dorstopwekkend uitdagen.
Enkel dwalende herders
weten waar ze moeten zijn.
Schapen die lijdzaam volgen
naar de bron.
De honden dartelend
naast de mannen die hun dagelijkse routine volgen.
Schreeuwende vogels hoog in de lucht,
arenden loeren naar een lam.…
nog niet geboren -slot
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.316 hare zag ik de
man die mijn Vader zou worden
ik had het kunnen weten dat ze
een zielenpoot had uitgekozen
hij was jong en dronken
en zeker niet uit liefde voor
haar
ontsteld stond ik voor niemand
te zien in het licht
rakelings liepen ze langs me heen
tot opeens mijn Vader verdween
ik begreep het ineens, zij zou
door hem worden verlaten…
Bemin me, verzin me
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
620 Niets liever gewild dan jou
Bemin me, verzin me
Koorts die me niet verlaat.
Als dit gek is, dan maar nooit meer genezen.
Streel me, heel me.
Bemin me, verzin me
Omarm me, verwarm me.
Hunker en verlang me
Die mij doet zuchten en smachten.
Honger en dorst zijn.
Waar woorden tekort zijn.
Bemin me, verzin me.…
De man met wie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
606 Ter plekke claimde de kit
nu is dit een plaats delict
u dient het huis te verlaten
en talmde ik gelaten
bij de deur in de regen,
week voor de schouwer
die zou ontvouwen hoe zijn
dood de natuur toebehoorde,
‘alles is in orde’.…
De dans op het graf
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
825 Hij stapte over weerstand als over lijken
en eiste het eeuwig leven
omdat hij niet verder kijken kon
dan zijn verwrongen wil
Hij vormde de spil waar dode kinderen
om draaiden, gedwongen offers
die een blauwe zee roder kleurden
dan de dorre rozen op zijn graf
waar ik met de kreupelen op dans
als de verdorvenheid zijn koude lijf
verlaten…
Ode an de Leegte IV - Epiloog
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
470 ’t Verlaten en vervallen vacuüm cumuleert
een maalstroom van atomen, tollend zonder tal.
O, de profundis, waar het stof zich hergroepeert
in glorierijke weergeboorte van ’t heelal.
Het afval stroomt doorheen de hel van ’t universum,
waar tot op heden oude Chaos werd beleden.…
L1CHT-SPEL1NG.
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
868 De zacht-gelende lamp lijkt vreemd verlaten
van 't schemeren, waar zij de kern van was;
't wit licht slaat binnen! Zie, hoe bleek zij staat en
sterft in goudig gesmeul en grijzige as.. .
Maar jij, bij dit altaar, jij wordt een wonder,
mijn herelijke vrouw!…
De straatvechter
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
551 Mensen hebben een stem gekregen
Vertaald in een minister president
Want de chaos was groot
En de andere partij
Was er niet een die echte oplossingen bood
We doen het als vrienden
Onder elkaar, maten
Maar de ego's botsen
en het vuur is te heet
En zonder trouw te zijn aan een echte eed
moet men elkaar verlaten
Hij wordt geïsoleerd
Hij heeft…
oude vrienden van weleer
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.336 Samen,
maar toch alleen
Toen de vriendschappen ontstonden
werden
we door leed en oorlog gebonden
We maakten beloften
naar elkaar
we raakten in de samenleving
een snaar
Konden onze talenten benutten
en uiten
gingen onze eigen weg
We bleven in ons hart kornuiten
Dikke maten
die het pad der oprechtheid nooit zouden verlaten
niet te evenaren…
Terreur
gedicht
3.0 met 13 stemmen
2.929 schoons iets smerigs maakten,
onderdanig zich an hol vertoon vergaapten,
bleek, verkeerd begrepen door hunnazaten
die de geur van het succes niet konden verdragen,
bij heel wat tijdgenoten op het lijf geschreven
De hemel die nu heerste had meer weg
van een groothandel in grofstoffelijkheden;
het afgetrapte slagveld, ooit vol leven, lag verlaten…
Groningen lijdt
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
520 over het bedolven land dat
ooit de naam Groningen droeg, monumentale
restanten ontstijgen het puin waar nu
de laatste bloemen hun kleuren nog trachten
te uiten - in een pracht als nooit tevoor
landerijen haasten zich om de gewelven
van mijnbouwschade te ontwijken, terwijl
het grondwater zich meandert tot een bedding
vol van verdriet, verlatenheid…
Wij zijn geen vreemden,
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 Beklemming van de realiteit
waarvan de kleur naar een vrije
keus van denken zich langzaam sluit,
worden ook de witste vleugels
besmeurd, ongecontroleerd
in de thermiek van twijfel,
omhelst door pure paniek,
tegenstelling van elke diagnostiek,
terugblikkend door het matglas
van verlaten schimmen, een
ongeblust verlangen achterlaat…
Ruimtereis
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
484 Het is al vijftig jaar geleden, die eerste vlucht naar de maan
met mensen die heel dapper onze aarde gingen verlaten
om als astronauten ongehoord ver de ruimte in te gaan
en daarmee de kracht te tonen van de Verenigde Staten.
Want die ruimtereis was wel zeker politiek gemotiveerd:
Oost-West kende toen immers een heel breekbaar evenwicht.…
VERHITTE CORONA
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 Na het beperkte rondje waar toch nooit iemand kwam
te hebben ingevuld met alle fantasie die een mens over
diepe ontmoetingen met anderen zou kunnen hebben,
stel ik me nu tijdens het heen en weer lopen over een
verlaten maar bomenrijk pad elke keer een andere, uiterst
avontuurlijke natuurwandeling voor in een vreemd land.…
Kringloop
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
503 Ingeklemd tussen BZN en Alle 13 goed
keken zij mij meewarig aan,
daar in die doos, afgedankt
en van God en iedereen verlaten.
Ik heb ze mee naar huis genomen
hopend op een tweede, beter leven.
En ze strategisch neergezet.
Op mijn schouder om mij altijd te beschermen.
Op de werkbank om mijn twee linker handen.…
Delvauxesque
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
776 Je ligt als LAIS
met waaier en kroon jezelf te verlaten:
ik geef je de parel, je hebt
het bereikt.…
Tijd is relatief
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
598 Net als geen mens weet van de geboorte
weet wanneer het precies op aarde kwam
net als het verlaten van de wereld
is er niemand die er het fijne weet ervan,
Besef dat!…
Herfstzangers
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 Nachtrust voorbij, eksters en meeuwen
verlaten en brengen vliegtijden door in een opklarende
hemel zowaar een tussenlanding maken op een bladloze tak om de
omliggende wereld te verkennen of lopen voorzichtig en vrijmoedig over de straat.…