471 resultaten.
Avondregenboog
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
385 En terwijl de boog langzaam
en verstild oplost in het donker, blijft iets
van zijn helderheid bij ons achter, een dun spoor dat
in de nacht doorademt en ons herinnert aan wat zacht mag blijven.…
Overgangsverdriet
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
1.150 In de ochtenden die koeler
worden, ligt een dun verdriet dat niet
zwaar wil zijn, een stille beweging die door mij heen
gaat, alsof de zomer nog even aan mijn huid wil blijven hangen.…
Op de dood van Sterre
poëzie
4.0 met 119 stemmen
19.722 Nu Dood, nu snik, meteen verschenen en voorbij,
Nu, doorgang van een steen, van een gesteen ten leven,
Dun schutsel, staat naarbij; 'k zal 't u te dank vergeven;
Kom, Dood, en maak mij kortst van deze koortsen vrij:
'k Verlang in 't eeuwig licht tezamen te zien zweven
Mijn Heil, mijn Lief, mijn lijf, mijn God, mijn Ster, en mij.…
De merel
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.581 Hoe zag 'k in 't zinkend avonduur
- Een zwarte stip in bleek azuur -
O merel menigmaal
U zitten op die dode tak,
Die boven 't groen nog opwaarts stak
Zo dun en dor en kaal
En trilde onder uw licht gewicht,
Terwijl ge, 't kopje omhoog gericht,
Maar klaar en kwettrend floot.…
Bij het krieken van de dag
netgedicht
4.8 met 14 stemmen
611 Wittig blauw kleurt de lucht over
de grenzen van de morgen, die nog
verscholen ligt in dunne mist, met daar
bovenuit, zo lijkt van alles los, halfslachtig
de stam en kruin van het berkenbos,
langs water, diep en donker met
lange grijze rimpels van de nacht
staan dun de stengels diep dicht bijeen
met hun fluwelen pluim als wachters
roerloos…
Oude wijn
poëzie
3.3 met 15 stemmen
4.027 Iedre drank vraagt eigen beker:
Zoetst en zuiver bovenal
Drink ik uwe blijdschap zeker
uit dit dun en broos kristal,
Oude wijn van vreugd gekelderd,
Die, mijn late lust en lied,
Daaglijks op mijn tafel heldert
In verkristallijnd verdriet.…
De zachte cadans
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
468 Avond in het gras
een dun ritme tilt de lucht
boven de stilte
De avond sluit zich
langzaam rond mij heen. Ik voel elke
beweging van de lucht mijn huid raken, grenzen
vervagen in het stille weefsel. In dat web hoor ik plots een sprinkhaan.
Zijn klank is zo fijn
dat het bijna pijn doet, een draad van
zilver die de schemer doorsnijdt.…
Voor een hart
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
505 Het licht van vervlogen dagen werd bleek en
dun, en zocht beschutting in schaduw, wachtend om te verdwijnen.
Aan de veranderlijke horizon
verschijnen er andere harten: beloften en
momentopnamen op lange termijn. Het verleden reikt
nog eenmaal een herinnering aan, tot tranen stromen bij het we(d)erzien.…
Het volstaat om lief te hebben
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
365 Mijn huid voelt dun, de muren
lijken verdwenen; elke blik en elk geluid
laten diepe sporen achter. Soms zoek ik dekking in de
luwte van de schaduw, omdat de echo van het leven mij te luid raakt.
Toch ligt in die openheid ook het
antwoord, het vermogen om de tederheid
te herkennen.…
Tussen vogelgezang en wind
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
536 En als de avond het laatste
licht dun uitspreidt over de verre duinen,
blijf ik nog even luisteren naar vogels die oplossen in
de schemering alsof de natuur wil tonen hoe stilte langzaam adem wordt.…
Wat nog geen woorden heeft
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
267 In de zachte ruimte achter mijn
vrije gedachten, waar stilte als een dun vlies
om mijn broos hart ligt, blijft een woordloos weten tegen
mij aan leunen, alsof het wacht tot ik klaar ben het te ontvangen.…
Verlost van al mijn zorgen
gedicht
3.6 met 29 stemmen
14.935 ik heb niet gekozen voor deze eenzaamheid
evenmin voor deze angst
als balling te leven in Amsterdam
om mij heen, ballingschap
in de palm van mijn hand
zie je nu maar te amuseren,
als een kind in een leemte,
ontheemd
ach, vriendschap door dik en dun,
ik ben bereid te versmelten met jou
in de stilte van de nacht
eerst zal ik hymnen zingen…
CHRYSANTEN IN DE OOSTELIJKE TUIN
poëzie
3.3 met 6 stemmen
3.104 In ’t midden van een perk sta ik lang stil,
De zonneschijn is dun, de wind snerpt kil,
De bloemen zijn verrot en uitgeroeid,
De volle zomerbomen uitgebloeid;
Alleen een tengere, bleekzuchtige chrysant
Staat, door de wind vergeten, aan de kant.
Ik heb een beker boordevol geschonken,
Maar merkte nauwlijks dat ik had gedronken.…
de toekomsstad
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
790 Zonder grenzen is de stad
waar ik vertoeven wil
Het zicht is dun en ijl
Mijn ogen staren stil
Klanken strelen zacht mijn oor
Storm ontaard in frisse bries
Geen oorlog geen geweld
Dit is de stad die ik verkies
Ziltig smaakt de waterbron
Rivier door dam, gespleten
Vruchtbaar, oevers overspoeld
O, Stad hoe zult gij heten!…
lief lieven
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
936 het kwikzilver van toen
nog maar een jaar gelee
laat als opmaat naar het robijn
kleurrijk als het leven
dun en bijna doorzichtig
in crêpe nu zich sieren
met elkaar beleven wij
doorheen die jaren
het goede en het kwade
dat droog, zonnig en zomers
dan wel nat, guur en winters
ons het leven brengt
in het eigen familiebos
als kroon op de…
Hongerwinter
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
618 Met mijn tot een lover zo dun
Vermagerde middel en van noodruft bijkans lijp
Heb ik die hongerwinter meegeholpen
In de Govert Flinkstraat in de Pijp
Aan het slopen van winkelluiken
Totdat men lont begon te ruiken
En iedereen de benenwagen nam
Wanneer de Grüne Polizei eraan kwam
Voor de gaarkeuken wachtend op de stoep
Op een halfvolle…
Vlinder van het licht
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
274 Kleurige vleugels
vlinder glijdt door zomerlucht
stilte in de lucht
Onder een zachte hemel
glijdt een vlinder over het blad, zijn
vleugels glanzen als dun glas in het zonlicht. Een
trilling raakt kwetsbaar het hart, en de wereld lijkt even stil te staan.…
Tien jaar stemgeluid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
357 Ze vervloekt, roept,
maakt mijn dagen dun als papier.
Toch breekt soms een straaltje licht
door de barst in mijn denken.
Ik ben moe van straf die geen rechter sprak.
Moe van waakzaam zijn in mijn eigen hoofd.
Toch speel ik weer met lego,
maak muziek van wat ik niet kan uitleggen,
bouw woorden in plaats van muren.…
Maagdelijk wit
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
474 hamas netanyahu
maar niets van dat alles
niets is minder waar
we beginnen met regen
en hagel en sneeuw
en af en toe plaatselijk regionaal
ontstaan er weer wissels
die storen, bevroren
en treinen die weigeren
verder te rijden
na nachten van bittere ijzige kou
enkel nog matige tot strenge vorst
plaveisels bedekt met een ragfijn
dun…
Waar niets van mij verlangt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
319 En als de avond neerzakt over de
duinvalleien en het verblekende licht zich dun
verspreidt, vind ik een diepe rust die zich in mij neerlegt als
een zachte waarheid die fluistert dat ik hier mag ademen zoals ik werkelijk ben.…
Wolkentapijt
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
125 Avondlucht ademt
een tapijt van witte wolken
stilte kijkt mee
De lucht spreidt boven
mij een dun veld van lichte vlokjes.
Tussen blauw en stilte beweegt een zachte stroom
die traag iets in mij opent, alsof de dag zich van binnen ontvouwt.
Hoog boven mijn schouders
drijft het patroon in gelijkmatige lijnen.…
55 jaar samen
hartenkreet
3.2 met 17 stemmen
9.573 Hoeveel blijven er samen
Kijk om je heen,
Wie gaan er nog door dik en dun
55 jaar haalt bijna geen één.
Beter lang samen
Een gelukkig stel
Lief en leed gedeeld
Nog gezond en wel.…
huizenjacht
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
756 Dun als krijt
Staat je leven
Op steen getekend
Foto’s van stof
Zelfs al heb je
En houd je in kluizen
De meest tastbare relieken
Niets verdrijft de angst
Van een toekomst
Die schromeloos
Met een wisser in de hand
De tuin van je verleden
Hertekent tot een stad
van nieuwe dromen
zeker als die morgen
dwaas heet
en ‘s nachts in bed…
Schrale veren
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
362 Het rare gezicht van een
bewegend bekje
dat praat zonder woorden
en knikt naar zijn plekje
alsof hij iets weet
maar het net is vergeten
of liever nog even zichzelf
wil beten
een vogel die plots zijn
takje verlaat
alsof hij te laat is
voor iets dat niet
bestaat
hij rekt aan de tijd die
dun wordt en kraakt
doet alsof haast hem…
Zomergevoel
hartenkreet
2.4 met 10 stemmen
2.254 Een glas rosé een terras vol mensen
Twee honden stoeiend in het zand
Mijn ogen dicht sproeten op mijn neus
Ik geniet met volle teugen van het strand
Zoveel mensen bruin of roodverbrand
Allerlei soorten dun lang slank of moddervet
Allemaal een dagje lekker naar de kust
Op handdoek of lezend op een ligbed
Blikjes bier en ijsjes worden gretig…
3 jarige tsunami-herdenking
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.117 zijn logge lichaam bleek te dun:
onbeheersbaar opgezweept
sloeg het over de randen,
raasde -terwijl verschrikt de sirenen loeiden-
ver over het hem verboden land
alsof hij grote landhonger had.
willoos rolde hij zichzelf voorbij
tot aan het eind van zijn wezen.…
hetzelfde
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
497 Dus kijk……
Dun of dik?
Niemand is hetzelfde.
Dat zeg ik.
Iedereen heeft recht op vrijheid.
Stop de oorlog en geweld.
Dat is wereldwijd.
Dat heb ik nu al verteld.
Vuur of water?
Niemand is hetzelfde.
Maar dat komt wel later.
Je hoeft niet te wachten.
Dus sta maar op.
Dat zit in mijn gedachten.
Geef jezelf niet op de kop.!!!!!…
Liefde is projectie, zegt de wekkerradio
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
799 Zachtjes streelt ze jouw omtrek,
vingers glijdend door dun haar,
trillend fluistert ze je woordjes,
likt jouw rimpels langzaam af:
maar morgen niet vergeten, was
doen, judo bellen, juf en tandarts,
dan voordeurslot en keukenkraan;
je rug rilt antwoord op haar zucht.…
Lijn 33 Groningen – Kuala Loempoer
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
653 En dat u later verkleed als oberchinees
met zo’n dun lang zwart snorretje
aan zijn tafeltje komt en zegt.…
Als ik toch haar moeder was..
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
934 Edoch, deze straffen zijn te mild,
dit gebroed dient dun gevild,
met kilo’s pekel in de wonden,
voor eeuwig naar de hel gezonden.
Maar dochterlief zou’k adviseren
zich als bruid te presenteren
van, als ik mij niet vergis,
de man die dan haar moeder is.…