4281 resultaten.
Paris s'éveille
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
476 revolutiejaar achttien achtenveertig
droom ik 's nachts na een
wandeling
door een donkere schacht
een lange tunnel - alles is
even duister
als in dat ziploze ritsloze nummer
in een coupé in een trein
als een kluister
dan, aan het eind, kom ik aan
op een plein
de straatstenen al even grauw
als de lucht
geen mens te zien, van god
verlaten…
Het geluid van hoop
netgedicht
1.4 met 25 stemmen
346 Het zachte licht valt niet groots,
maar zoekt zich langzaam een pad langs barsten
in muren, over stof in verlaten kamers. Ergens dringt het door tot
achter het hart, waar nog naamloze openheid blijkt te bestaan voor iets dat wil groeien.…
Afscheid van Fleur onze Maltezer 10 november 2025
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.595 sneeuwwitte vacht
opgevreten door artrose
kan je niet meer stappen
spring in het veld
we laten u inslapen
tegen het verwachten
uw blik, nabij zijn
de warmte, de uitstraling
slepen van je lichaam
de pijn dat je verborgen hield
je adem als een wiegelied
Gaan slapen doen we samen
nu jij niet langer in de slaapkamer bent
voelt het als verlaten…
Dank
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
483 waar ik mogelijk ook gedanst
vroeger,
herinneringen en plekken waar ik geleefd en beleefd,
boven kwamen
nu jeugd het leven laten moest
terwijl ik van een kerktoren in Amsterdam hoorde
ja..hoe spijtig,
het oude
plaats maakt voor nieuw
terwijl we gisteravond
in stilte naar recitatie luisterden
we door stilte opgeslokt
maar bij het verlaten…
EEN PARACETAMOLLETJE!
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
290 straks over de komende dood van de Here Jezus Christus aan 't kruis:
"Mijn God, mijn God, waarom heeft U mij verlaten"
en dan in mei als de zon lekker gaat stralen, het voorjaar lacht
de Diepbeleefde Doden Herdenking op de Dam, ook zo'n alliteratie
'Oh Dood die waarheid zijt, nader tot u'
de doden-tekst van wijlen Gerard Reve uit 'NADER…
Herfstwinden
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
25 Schaduw dat daalt
Het lichaam verlaat...
Rijzende poolster...
de nacht die opstaat.
"Gewijde stilte in een bries,
frêle zielke dat zich laaft.
het verzeke dat blauwig blinkt,
't koor der klokken opspringt."
De schreeuwende meeuw roept:
'er is land'.
Leven heeft weer een waterkans.…
Banderheren *
poëzie
3.9 met 22 stemmen
9.902 Laat ons de Here bidden om geduld,
En meer ons zonden dan Gods straffe haten;
Des Heren goedheid zal ons niet verlaten.
Om `t lijf te houden men rijkdom begeeft
Met alle daar ons herte zeer aan kleeft.…
EEN DODE.
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.831 'k Heb u, even maar, verlaten
om nog te kopen wat petrool,
zodat van 't bleek gelaat en
handen
zou wijken sombre schemer dool
voor het vertroostend stille branden
van dit getemperd lampenlicht,
dat om uw dode aangezicht
ging leggen glanzen aureool.…
De morgenstond
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.434 De Landman, thans, thans verfrist van leden,
Verlaat, door ’t rijzend licht gewekt,
De stulp, die hem ter woning strekt,
En gaat naar ’t veld met rasse schreden.
Hij melkt, blijgeestig opgestaan,
Zijn kudde, vrij van wrange zorgen,
En voert, al zingende, elke morgen
Het grazig zuivel steêwaart aan.…
Op Treurschoenen Door Het Volle Leven
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
549 De enige misdaad van vannacht
is een verlaten fiets,
met een lege band en een ketting,
die verdrietig als een treurwilg
over haar eigen spaken hangt –
draperen kun je leren.…
Labyrint
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.051 gezwicht
Dronken van bittere levenssappen
Eeuwigdurend uit balans
Verdoemde zwarte rituelen
Een macabere dodendans
Waanzin spreekt uit vele tongen
Zonder onderscheid van echt
Overgeleverd aan demonen
Is zijn strijd dan toch beslecht
Blijvend zijn bezit genomen
Razernij maait om zich heen
Verloren van het recht der sterkste
Door God verlaten…
Hortus
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
835 Ik dumpte haar in de Hortus
we hadden zelfs een plattegrond
maar na een stap of twintig
bonden wij ons aan de grond
De stilte en de klaagzang, weloverwogen
het zwijgend kijken en het niet meer trekken
waar waren de spanningsbogen
omgeven door haar blinde vlekken
Ze vertrok met een 'bel me maar'
ik zat verlaten in de tuin
trok het tropisch…
Ommezwaai
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
1.349 n maag
Ze zei, `sterven zult u snel`
Nieuwsgierig als ik ben zei ik, `vertel`
Ze zei, `lijfelijk zult u er niets van merken,
ik kom uw goede kant aansterken`
Ik wist niet wat ik toen voelde
en ik vroeg wat ze precies bedoelde
Ze zei, `dat was je zwakke kant die sprak`
De godin keek me aan, heel erg strak
Ze zei, `gevallen dienaar, verlaat…
Prinses van hoge geboorte
poëzie
3.1 met 21 stemmen
4.089 Sinds loop ik arm, verlaten,
Klein meisje door de straten.
Wie vraagt, of ik kom, of ik ga?
Ik ben hier van allen de minste,
Ik leef niet van eigen verdienste,
Ik leef van mijns Konings gena.…
Lieve Schat
hartenkreet
4.6 met 55 stemmen
6.527 Er waren zoveel momenten dat jij je verdrietig voelde
en dan zou ik zo graag bij je willen zijn,
want als jij je eenzaam en verlaten voelt,
voel ik ook die pijn.
Je hebt nu je geluk en liefde gevonden
en dat doet mij heel goed.
Je voelt je thuis in je nieuwe land
en dat geeft mij dan weer moed.…
De trein naar nergens
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
905 En dronken slenter ik door alle straten,
en voel me ondanks alle mensen verlaten.
Mensen die van niets willen weten,
die liever blind zijn en vergeten.
Die liever doof zijn voor het geweld.
De soap op tv is alles nog wat telt.…
Het wederzien
poëzie
3.3 met 9 stemmen
3.743 En het is mij ook zó schielijk droef
of ik mij ellendig in 'n droom heb verlaat.…
Verlangen zonder angst
netgedicht
3.2 met 70 stemmen
4.694 lichaam
te doen samensmelten, dat oeroude,
eeuwige zoeken van iedere mens,
ik wil je laten slapen in mijn armen
en steeds kijken naar je gesloten ogen,
en luisteren naar de geluidjes
van je diepe, rustige ademhalen,
ik wil je lieve, mooie lijf strelen,
zonder dat je wakker wordt en dan,
heel even, stilletjes,
dit bed van zoete dromen verlaten…
Een V boven de stad
gedicht
2.4 met 132 stemmen
49.255 Verlaten door elke besturing
en geplaagd door geschitter gieren haar ogen
langs de maanzaadbroodjes de worstenbroodjes
de Finse bollen het zonnebrood geen stokbrood?…
Nieuwjaar
gedicht
2.4 met 93 stemmen
37.134 Nieuwjaar, kom niet naar onze huizen, want wij zijn dwalers
uit een schimmenrijk, verloochend door de mens
De nacht ontvlucht ons, het lot heeft ons verlaten
We leven als dolende zielen
geen herinnering
geen dromen, geen verlangens, geen hoop
De horizon van onze ogen is asgrauw geworden
het grijs van een bewegingloos meer
zoals ons stille voorhoofd…
Betondorp
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
1.764 Maar hij wees op het gevaar
van kuilen in de Nederlandse heide,
die door de adem snijden
als je valt
trok zijn hoed
van het hoofd en zei te willen wonen
in een bunker zonder horizon -
en zie hoe zwaar
het voelt als hij beweegt op zolen
zonder veerkracht,
de angst ook in zijn ogen
dat we hem opnieuw
gaan verlaten.
3.…
Pelgrimsreize IV
poëzie
3.3 met 12 stemmen
3.584 Sinds loop ik arm, verlaten,
Klein meisje door de straten.
Wie vraagt, of ik kom, of ik ga?
Ik ben hier van allen de minste,
Ik leef niet van eigen verdienste,
Ik leef van mijn Konings gena.…
Vos Krapuelle de Zotte II
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
671 de geestigaard kijkt ietwat meewarig
naar het vroege daglicht, zwermen
met verse ganzen trekken het land op
zijn witte baard droogt in de zilte wind
het hol is verlaten, kop – over – kloten
is moervos Snodaert gisteren vertrokken
haar welpen verlieten reeds eerder de
veste, alle speelgerei hangt in de bramen
stilte, alleen aangesproken…
DE VRIENDINNEN III
poëzie
4.0 met 10 stemmen
4.213 Wij verlaten,
Of wij niet uit maagdlijkheid ontwaakt,
Rein voor elk begin zijn, ongeschonden.…
Picasso
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.039 dwong hij op een vlak
doorheen de schuivende hoeken van een gitaar
kijk ik als een kikker naar een wak
als een vogel naar een verknipt gebaar
een taartpunt snijdt een halve cirkel
vijf gemaskerde hoeren staren me aan
gekruiste armen achter het hoofd
omlijsten de scherven van een gelaat
ze kijken verdoofd naar de matroos
die het bordeel verlaat…
de zon en de dag
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.384 leven
door jou stevig wordt vastgegrepen
zodat het niet aan je voorbijgaat
Stevig vastpakken en vooral niet meer loslaten
Want wanneer het tijd is, zal het zelf wel losraken
Je ligt 's nachts in bed, rustig wachten tot het gaat komen
Je spieren verslappen, ogen vallen dicht en je glijdt naar het land der dromen
Nu heeft de dag je weer verlaten…
Stress
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
1.543 Het voelt af en toe als of mijn ziel mij verlaat en weg rent.
Deze woorden komen uit mijn mond.
Ik slinger ze op dit moment in het rond.
Net als bomen uit de grond.
Net als het groen in de natuur.
Zijn deze woorden oprecht en puur.
Vertel mij wat is het antwoord op dit gevoel ?…
Uren
poëzie
3.4 met 5 stemmen
986 Zijt gij dan ook gestorven, koor der uren,
En ligt gij bleek en roerloos, hand aan hand,
In huivrig duister, naast gedoofde vuren,
Ergens ver weg aan een verlaten strand?…
De ontevreden roos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
610 De ontevreden roos
Een vlinder fladderde rond een roos
die gans verlaten in een hoek te treuren stond
omdat ze vond
dat men haar schoonheid niet verkoos.
Waarom, zo sprak ze tot de vlinder,
sta ik hier gans alleen
en staan mijn zusjes in de tuin
gezellig in de zon bijeen?…
Het vervallen middeleeuwse kerkhof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
984 Het
er naast gelegen kerkhof is
zeer verwilderd en verlaten,
tot prooi vervallen aan de elementen.
In de zerken en muren
zitten scheuren en gaten.
Oude graven die opduiken in
het dorre gras, geven het kerkhof
een surrealistisch aanzien.…