5774 resultaten.
Sporen in het zand
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
1.373 Met jou in mijn gedachten, mijn voeten
in het zand, de zee hernieuwt mijn krachten,
een leeg verlaten strand, een zon die niet wil
schijnen, een schelp die open is, de krabben
die verdwijnen, naar eeuwig duisternis.…
Wat is geluk?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
321 Misschien slechts dit:
liefhebben ondanks de duisternis,
gezond genoeg zijn om het licht te voelen,
en barmhartigheid dragen alsof het een litteken is.
Dát, fluistert iets in mij,
is eerlijk en waarlijk geluk.…
Bevrijdend
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
244 harten blijven kloppen
ze pompen bloed
naar schone handen
tastend in duisternis
naar licht dat eeuwig zal branden
als het vuur van liefde
alleen maar liefde
explosief zonder granaat
Het is die liefde die ons nooit verlaat
zelfs als lijkt of de wereld vergaat…
Stille liefde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.403 Stille liefde
Ik zwijg
Maar ik voel me zo fijn
Ik voel me zo vrolijk
Ik vergeet al mijn pijn
Stille liefde
Niemand die het ziet
Ik wil zo graag
Maar jij ziet mij niet…
De jongste
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.042 , het dorp keek toe
En verder is hij niets
dan gekerm in duisternis
ja hij leeft, hij ademt - hij
de jongste zoon…
Woorden van gisteren
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.003 In duisternis verborgen
blijven leugens bedekt.
In wijd open ogen
wordt bekende pijn gewekt.
Traag wordt de waarheid,
lokt de dood in mijn hart.
Angst breekt vertrouwen,
sluit mijn handen vol smart.
Vochtig wordt de stilte,
heeft de liefde onteerd.
Zwart wordt mijn lichaam,
de duisternis daalt neer.…
nachtelijke tocht vanuit Ransdorp
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.475 Inktzwarte duisternis sluit ons in
gevangen tussen twee koplampen
ontrolt het smalle pad zich voor onze ogen
nachtreizigers onder de sterren
er vlucht een dier voor al het licht
door de dansende auto de berm ingesmeten
de duisternis slokt gulzig alle beelden op
alsof er niets bestaat
wij zijn slechts het dwaallicht in de verte
dat uit…
Verdwaald
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.164 Verdwaald in het leven
Soms hebben we dat even
Dat we het niet meer weten
Door een duistere sluier omgeven
Dat we even in duisternis leven
Tot de zon weer zal doorbreken
En de duistere sluier zal afbreken
Zodat we door het licht zijn omgeven
Zodat we ons weer op de goede weg begeven
Zodat we weer verder gaan met het leven
Zodat we de duisternis…
Lichtend Licht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
617 lichtend licht aan ons gegeven
doet de duisternis teniet
opent een weg in het verschiet
waarin ontwaakt het nieuwe leven
het blijft een wonderlijk beleven
als men het plotse ontwaken ziet
lichtend licht aan ons gegeven
doet de duisternis teniet
Het komt onze zonden vergeven
die het met Zijn liefde overgiet
een vredig koninkrijk aanbiedt…
Geluk
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
1.590 Geluk
slaat zijn mantel
om mijn schouders
van weemoed
gehuld in zijn warmte
dromend in zijn duisternis
word ik wakker
ik sta op
ik droom niet
ik ben gelukkig…
gothisch gegriezel
netgedicht
2.0 met 15 stemmen
1.680 ze nam me mee de nacht in
rond de lakens
duisternis
die steeds dichter ons omringde
en tijdens het spel
mij als klauwen bij de strot greep…
Zielenrust
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
771 als een ziel
zich aan
de winter schenkt
is dat slechts schijn
als zij even
onzichtbaar wenkt
lijkt het sterven
doch ze draagt
in duisternis
dolende pijn…
stormen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
411 onverdroten vaart
hij verder in zijn
smalle bootje
op vleugels van
verlangen trotseert
hij alle stormen in
het glas van licht
tot verste duisternis…
Goede Vrijdag 2026
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
213 Goede Vrijdag
Verlatenheid en duisternis
oeverloos lijden
toen en nu;
liefde niet begrepen,
licht niet gedoogd,
God, wees ons, zondaars,
genadig…
Mijn eigen stille verdriet
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.490 Ik zit hier tussen jullie
maar niemand die het ziet,
het vreet aan mij van binnen,
mijn eigen stille verdriet.
Ik kan er niet aan wennen,
klinkt als een liefdeslied,
het gevoel bij mij van binnen,
mijn eigen stille verdriet.…
MIJN BLEKE DENKEN
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.619 Mijn bleke denken dwaalt tot u door diepe nachten
Als moede schapen naar haar eindelijke stal;
Zij maken wit de nacht met schemerblanke vachten,
Weidend de duisternis van het welig donkere dal.…
Toen de nacht
gedicht
1.1 met 2404 stemmen
28.287 toen het licht van de nacht
duisternis was
het licht van de nacht
ons onzichtbaar maakte
en wij alleen nog stemmen waren
op een bank in de tuin
toen de nacht ons omgaf
en meenam in de duistere vragen
wanneer en waar en wie
toen de nacht een geheim was
dat met de nacht verdween
--------------------------------
uit: 'Toen ik dit zag…
Schiermonnikoog
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
668 Aan de rand van het aflopende land
De lichten
Zijn duisternis
Maar het was halverwege dat ik naar rechts keek
En hem zag komen
In zijn zwart met witte pij
Terwijl hij me in stilte voorbij ging
Liet hij me achter met mezelf op mijn eigen verlaten eiland
Onderweg naar waar de lichten licht zijn…
De gele wolken werden langzaam rood...
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.049 Dan merkte hij, hoe in zijn afgrond diep
Het donker stond en langzaam overliep,
En golven duisternis de omgeving vulden;
En dan, op eens, zag hij blauw fonk'len, vlak
Tegen de schuine lijn van 't verste dak,
Die mooie ster, blank als een nieuwe gulden.
-------------------------------
uit: Brahman I (1919)…
Schijn
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
596 weer een droom
de eeuwige stilte
rond de maan
verdriet om jou
het verzwijgen
dat ik je mis
het is wat het is
zo wrang
nooit, nimmer nog
wezenlijk hier
weer een illusie
dat stilzwijgende
rond de maan
toch ten volle
in gedachten
licht in duisternis
het is wat het is……
LAIS CCXXXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Zij sterft daadwerkelijk bij dageraad
als weerschijn die de ganse nacht optilt,
een rode sluier die in ’t wit vergaat
Aurora die het wildste hart verstilt.
Het ziet zijn lusten die haar schoonheid schilt,
als licht dat wreed door tijd en ruimte gaat
en liefde is nu, ver van ieders haat,
hoe zij ontbreken, in en aan elkaar:
verzegeld wordt het…
2021 spreekt...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 Korter kunnen dagen niet worden.
Langer kunnen nachten niet zijn.
De liefde heeft op ons gewacht.
Onze stem wordt nu gehoord.
Méér kansen dan vandaag de dag,
werden ons eerder nooit geboden.
Het coronavirus leert ons kiezen.
Volop leeft vandaag de hoop.
Het is aardedonker nu.
Het is nieuwe maan.
Het is nog winter.
Het was wonderlijk…
Waar angst moedig wordt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 Van duisternis in het licht.…
Als vleermuizen in de nacht.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Als vleermuizen in de duisternis,
smeken ze om vergiffenis.
Ze spuwen hun gal,
met een zwart hart in het heelal.
Zo komt het eeuwig terug.
Vleermuis, vlieg naar huis,
daar waar het behaaglijk warm is.
Begrijp toch eindelijk dat dit plekje,
diep in jou van binnen te vinden is.…
GEHAAT EN GEZOCHT
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
451 De nachtelijke stemmen
van het oerwoud in duisternis zwijgen
slechts takkengekraak laat zich horen
de kudde olifanten voert strijd
met kronkelvingers van lianen
achter de groep ligt een pas gebaand pad
daarover strompelt een eenzame bul
reusachtig _ spookachtig _ vaal wit
wegens die eigenaardige kleur
door zijn medeschepsels verstoten…
Het Duister
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
622 Rivieren, meren, zeeën lagen roerloos,
Niets meer bewoog nog in hun stille diepten;
Verlaten schepen rotten weg op zee,
En een voor een vielen hun masten neer.…
Hoop
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
485 in de diepste stilte
fluistert ergens een stem
in de somberste duisternis
gloort een voorzichtig licht
en als het gordijn
wordt weggetrokken
horen en zien we hem…
OGENBLIK
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
513 Het zwijgen is
er van de duisternis. Licht, het ogenblik is daar.…
EIGEN BEHOUD
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
449 Bij mijn lange reis
door het waaiende duister
van de stormende levenszee
verlang ik naar een vaste rots
boven de kokende golven
om stevige steun te hebben
maar ik klem mij vast
aan een kleine sterke zuil
die liggend voort host
wild danst springt en duikt
op het brullende schuim
doch onverstoorbaar koers zet
naar de lage enige ster
aan…
Laetatus sum
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
642 121
ik hoorde het bij Monteverdi
Laetatus sum: ik ben verheugd
Licht reflecteert in het water
van bergstromen vloeiend en snel
wat ergens als gletsjer begon
wordt een Mondscheinsonate
en later
een langzame brede rivier
Panta rhei et ex tenebris lux
alles stroomt nimmer blijft zij zichzelve
Verheug je op andere tijden
uit duisternis…