inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Sporen in het zand

Met jou in mijn gedachten, mijn voeten
in het zand, de zee hernieuwt mijn krachten,
een leeg verlaten strand, een zon die niet wil
schijnen, een schelp die open is, de krabben
die verdwijnen, naar eeuwig duisternis.

Dan zie ik dichterswoorden in 't koude
natte zand, als teer muziekakkoorden
verwarmen zij mijn hand, verwarmen zij
mijn voeten, mijn stille eenzaam hart, dat
zo naar jou verlangt nu, een bitterzoete smart.

Jouw handen aan te raken, jouw lippen zilt
en zacht, jouw mond dicht als een oester
die opent in de nacht, ik voel je in mijn
dromen, astraal zijn wij al één, als twee
vergroeide bomen, als wit en zwarte steen.

De woorden berg ik op in een kleine
dichtersdoos, die sluit ik in mijn hart met
wat zand en zeewierkroos, wat schelpen
en een tand van een overleden haai, een
meeuw die overvliegt, de herkenning,

en ik zwaai.

... Voorgelezen door de schrijfster, zie link. ...


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=uY0AxWQwkVI

Schrijver: Gabriëla Mommers, 4 jul. 2016


Geplaatst in de categorie: vakantie

4,3 met 15 stemmen aantal keer bekeken 871

Er zijn 6 reacties op deze inzending:

Naam:
jonhy donovan
Datum:
30 aug. 2016
mooi meisje
Naam:
Leonardo
Datum:
6 jul. 2016
Mooi gedicht, Gabriela.
Naam:
Martien Montanus
Datum:
4 jul. 2016
Heel mooi deze vergroeiing met!
Naam:
Dianah
Datum:
4 jul. 2016
Geweldig gedicht!
Naam:
Ralameimaar
Datum:
4 jul. 2016
erg mooi!
Naam:
Hanneke van Almelo
Datum:
4 jul. 2016
Wat mooi, Grabriella! Met heel veel plezier gelezen.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)