591 resultaten.
De praaiende dichter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
536 de oude duisternis
doordringt de nacht
zeilen vol gedachten
bollen de sterrenhemel
ahoi laatste horizon!
een hoofd vol ideeën
klieft de radiogolven
de woorden lijnen uit
strekken strakke zinnen
ahoi uiterste oosten!
de jonge zon deint
licht op het water
de Aarde rolt ijlings
door oranje luchten
ahoi ruige roeier!…
Wees niet de schroom'ge
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.328 - Treed nader, zie mij aan, en hoe mijn oog, gelaten,
géen liefde vraagt, o kind;
- ik heb de zeilen van 't verlangen neer-gelaten
bij liggende' avond-wind....
En weder teder in uw deinend over-peinzen
van ons geschéiden wee,
zal ons veréende droom misschien ten einder deinzen
der zélfde vrede-zee.…
HOEVE BIJ HET BOS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
694 Over de arbeidzame, hechte stee,
waar dierlijk zwerven vrijt met kampavontuur,
drentelt de hoge zucht uit pijnbomen,
spreekt als oude zeilen op onbekende zee,
welke nieuwe koers wezen aan 't aarzelstuur,
Goudeneeuwse kracht heden weer doen komen.…
De dood
poëzie
3.4 met 11 stemmen
5.491 verlangen gloeit,
om bij zijn vriend te zijn,
Die op het land, aan de andre zij des meirs,
zijn stille woonplaats heeft;
op ‘t zien der zee, die hevig bruist en woedt,
Een koude sidd’ring voelt;
zijn angstig oog ziet starend op het schip,
dat sling’rend rijst en daalt;
De stormwind giert en snort door ‘t hoge tuig
en beukt het dond’rend zeil…
Kraaien
poëzie
4.5 met 2 stemmen
2.189 Een donder-wolk van vlugge vogel-vlokken
Die kraaiend zeilen door de dompe luchten:
Eén lijn uit, of ze elkaar met grappen lokken,
Eén lijn uit, of ze speels elkaar ontvluchten,
Tot, plots, ze zitten, en de bomen zuchten
En schudden klagend hun bemoste knokken.
-------------------------
uit: Verzen (1901)…
Eens en Nu.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
2.366 En 'k zie het Leven als door koele glazen:
Een blauwe stroom, een zonbeglansde wei,
Waar 't bruine paard en blanke koeien grazen,
En een wit zeil drijft, achter 't groen, voorbij.…
Als reizigers
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 Zij hesen nog wel het zeil van hun levensdroom
maar de wind kreeg het niet meer bol.
Gestrand in een wereld die verworden was tot hun wereld.
Verloren gedacht werd het land
waar graan groeide op de akker.
De nacht gevallen, als een deken zo zwart.
De ochtend brengt de kiem aan het licht.…
Wees niet de schroom'ge...
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.182 - Treed nader, zie mij aan, en hoe mijn oog, gelaten,
géen liefde vraagt, o kind;
- ik heb de zeilen van 't verlangen neer-gelaten
bij liggende' avond-wind...
En weder teder in uw deinend over-peinzen
van ons geschéiden wee,
zal ons veréende droom misschien ten einder deinzen
der zélfde vrede-zee.…
Hij is de man
gedicht
3.6 met 5 stemmen
2.710 Hij vouwt bootjes van zijn dromen, blaast zachtjes
om niemand wakker te maken hun papieren zeilen
vol en kijkt ze zachtjes zachtjes na tot uit het raam
hij houdt als de ochtend aan komt rollen de kozijnen
en de lijsten rond de foto's op hun plaats en wacht
tot alles bedaart en iedereen aan het ontbijten slaat
hij houdt de hele dag de kleine…
De Schutsluis
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.809 De tjalken schieten aan tussen de strakke dijken
en vullen 't glad kanaal met driftig schuimgedruis,
totdat zij met een vaart hun lange zeilen strijken
en glijdend binnengaan in 't veilig vak der sluis.…
Opnieuw te baren?
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
466 De blouse in warme wind
gevuld als bollend zeil,
contouren bezeilen zon,
en maan, lijkt er niets mooiers
te bestaan, tussen huid en
hemel, in de wisselwerking,
de eclips van het bestaan
ontstaat vuurwerk uit een
omhelzing, een beloning uit de
armen van een windekind onder
een transparante deken van naakte
wolken voert tot een…
Binnen die grenzen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
524 Vertel mij waar het geluk dagelijks zal stromen
In een spiegelgladde vredesrivier
Waarin geen zware wind of storm zal komen
Slechts schepen zeilen onder kruisbanier.
Breng mij daar, waar die grenzen liggen
De zangen klinken in het stille hart
’t kwaad, angst en spot niet binnendringen
Haat en jaloezie de vrede niet verwart.…
Je kunt...
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
642 je kunt wegduiken, plooien gladstrijken
je kunt hoog of laag springen, hindernissen
nemen maar eens zul je me missen
Je kunt het voortouw nemen,
torens in de wacht slepen
je kunt het ijs breken, vuur spuwen
en blussen met winterhanden
Je kunt in je eigen leugens geloven
maar eens komt de waarheid boven
je kunt de wind halen uit de zeilen…
Buitenwerfs
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 schuine bomen
een badkuip gekanteld tot trog
de dijksloot een lint roodalg
afgebladderde borden op de grens
water en land
het kabbelen knabbelt aan het talud
langs het kruinpad kraagt gras
ik wandel langs het wijde water
hier gieren geen banden
soms op zuidwester dagen
de meeuwen en de wind
achterom wappert de was
wit als de zeilen…
donders fijne vrouw
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
509 in verzet
dat die regels aanprijst
die juist wat is bedoeld
weer ondoenlijk maken
de warboel ontwarrend
die stelsels veroorzaken
smeedde jij zo een keten
die ieder de ruimte geeft
wat moet simpel te doen
een verbindend houvast
met standaard als norm
jou wacht een vindtocht
een onbekende horizon
waarheen jij varen kunt
met het zeil…
Kerstnacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
604 Voorzichtig stap ik uit het ledikant,
loop rillend naar de bevroren ruit,
mijn blote voeten plakken op het zeil,
muziek vormt het enige geluid.
Zes leden van de plaatselijke fanfare
zie ik in het bleke maanlicht staan,
er is geen wind, maar 't is flink koud,
ze dragen mutsen, hebben dikke jassen aan.…
Binnen die grenzen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
514 Vertel mij waar het geluk dagelijks zal stromen
In een spiegelgladde vredesrivier
Waarin geen zware wind of storm zal komen
Slechts schepen zeilen onder kruisbanier.
Breng mij daar, waar die grenzen liggen
De zangen klinken in het stille hart
’t kwaad, angst en spot niet binnendringen
Haat en jaloezie de vrede niet verwart.…
Onbekende wateren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
121 Je bent op
Onbekende wateren en jij bent dan een gestrande schipper die de zeeën wel wilt bevaren maar geen schip of zeil bezit
Het zijn
Onbekende wateren maar je zal een bekende schipper nooit om een lift of kaart durven vragen omdat je je dan minder waard voelt
Je wilt
naar onbekende wateren waar ik je als schipper mee naartoe neem omdat…
Het huisje in de duinen
poëzie
3.7 met 20 stemmen
4.645 Het scheepsvolk lichtte de ankers
En hief een kreet van heil;
Het schip schoot door de golven;
De zeewind zong in 't zeil.
Hoog, in de top der masten,
Stak ene kleine hand
Vooruit, door vlag en zeilen,
Naar 't verre vaderland.
Daar zat de jonge scheepsknaap;
Een lach zweefde om zijn mond.
Och!…
TSUNAMI (2)
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.161 het zepige water in de zinken teil
begin jaren vijftig woningbouw
wordt huizenhoog opgestuwd
als bevroren kijk ik naar het zeil
waarop het water grote kringen
vormt traag verandert in zwembad
met rimpelingen zand loopsteigers
hete muur voelbare herinneringen
het strand van Schier doemt op
verlatenheid met plukjes mensen
een tractor trekt…
Ganzenpas
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
951 Langs de havengeul
Hangen zwaluwstaarten aan de draad
Jij vangt de flarden van hun lied
In jouw bloes dat bol staat als een zeil
Aan een bezemsteel geknoopt
Alsof je in matrozenpak in het kraaiennest kroop
Op de boegspriet een radeloos evenwicht vond
Het schip ligt aangemeerd
Dan scheert een meeuw
Hapt naar jouw tepel
De zoetzure bes…
Messias
netgedicht
4.9 met 19 stemmen
810 Hij biedt weerstand aan de verlokking van een ravijn
en richt zich op de zeilen aan de westelijke kade,
de zandstorm van zijn twijfel is ragfijn
en wordt gevoed door het verre schrapen van een spade.…
Kracht
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.061 met tranen
Met woede en wanen
Een keiharde val
Hoe diep ook dat dal
Die kracht van binnen
Om opnieuw te beginnen
Overwint steeds de val
Want al glij ik uit
Ik sta ook weer op
Voel de wind voor de kop
En ga weer vooruit
Omhoog naar die top
De ene voet voor de andere
Ik zie de zee veranderen
En kies het ruime sop
Ik sla de zeilen…
Depressief II
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
1.347 Maar het is jouw zicht die bepaalt
Of het anker groot is of klein…
En je hem met beide handen inhaalt
Net als de tijd die reeds is verdaan
Op weg naar een veilige haven
Het is enkel een kwestie van geloven
Te kiezen dat je ervoor moet gaan
Geen dag is zo somber
Als dat jij hem denkt
Maar geen oever is onbereikbaar
Zolang de zee jouw zeilen…
HET JAAR 1602
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
527 Noordzeegolven vol late middagzon
worden overschaduwd
door een pas vertrokken Oost-Indiëvaarder
zeilen bollen strak naar voren
willen sneller dan de houten romp
lange spitse wimpels roeren zich heftig:
rappe tongen van reuze albatrossen
welke zilte luchtstromen proeven
kieskeurig de verlangde wind zoeken
vroege schemer nadert bedachtzaam…
SAIL 2010 Amsterdam
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
881 het IJ leeft, woelt en kolkt van kracht,
de bovenlucht is vol wind, scherpe wolken,
bolle, blozende zeilen verrukken het publiek,
stoer en statig veroveren tall ships de stad,
stilschuimend, ingetogen, glijden ze voort
op de adem van al lang vervlogen tijden,
een golvend eerbetoon aan prachtige schepen,
bemand door Russen, Zweden, Noren,…
Engel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
629 Engel spreidt je prachtige vleugels,
zeil langzaam weg op de warme winden.
Neem terug de eigen teugels,
zodat jij je zelf, weer mag vinden!…
klare taal
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
454 gedrenkt in gal en azijn,
woeste woorden
vol dubbele bodems
waarmee ze proberen hun tegenstanders te overdonderen
en hen meteen lik op stuk te geven,
met verwijtende krachttermen
of daardoor hopen de label te verdienen
van ongelikte beer
in het kamp van wolven
die meehuilen in het bos,
om denkers en doeners daar buiten
wind uit de zeilen…
Als kapitein op een schip
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.086 Gelukkig heb je matrozen die de zeilen strijken
jouw helpen met het leven zo samen aan boord
al zal niet alles even makkelijk voor je lijken
niemand die zich dan aan je foutjes stoort.…
moederinstinct
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
609 als de zon dan komt pralen, kan ze weer diep ademhalen
de maan wil ons glinsterend zilverig de slaap voorhouden
haar kinderen slingerend naar ‘t diepe oogzwart
eigenlijk zou ze het liefst het verre zicht onthouden
raar dan als de nacht dan komt is haar heldere blik zo pikzwart,
want weet je, plichtmatig wil ze 's nachts een oogje in het zeil…