21825 resultaten.
Wanneer vleugels terugkeren
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
488 Vleugels keren zacht
naar het nest vol licht en rust
stilte draagt hen mee
Hun sierlijke vlucht opent
de weidse lucht als een adem, een boog
van wind, van ruimte, van verlangen, elk vloeiend
ritme een echo van vrijheid die zachtjes terugkeert naar zichzelf.…
Waar het wonder klein blijft
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
471 Roodborstje op tak
winterlucht houdt even stil
een klein wonder kijkt
De zilverwitte nevel van
een vroege decembermorgen sluipt
traag tussen de bomen en legt een dunne stilte
over alles heen — zo breekbaar dat ik bijna bang ben te ademen.…
Ergens hier ver vandaan
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
573 Elke golf tegen de rotsen echoot verlangen - stilte
bewaard als een schelp tegen het hart, tikkend op herinnering.
Ik wandel de grens van
zand en zee, waar de horizon ademt
als een dromer die weigert te ontwaken. De lucht
is te groot om vast te houden; elk kleurverloop trilt op mijn arm.…
De rust van heilige stilte
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
498 Gouden licht breekt stil
glans danst op eeuwenoud hout
zachte wierook zweeft
Even stilstaan bij wat
hier is, zonder uitleg te zoeken of
richting te geven, in een ruimte die mij niet aankijkt
maar wel ontvangt, waar stilte niet leeg is maar dragend aanwezig blijft.…
Coma
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
383 De stilte neemt het over
waar woorden hun recht verliezen.
Er was woede.
Er was afstand.
Maar nooit
de intentie
om je pijn te doen.
En toch blijft de vraag
zich herhalen
als adem tegen glas:
Dokter,
denk je dat hij het haalt?
Mijn gedachten ontsporen.
Wat ik gaf.
Wat ik liet liggen.…
In het Oog van de Storm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
369 De stilte is scherp, bijna tastbaar.
Ik laat mij dragen,
zoals water zich zonder verzet
naar de zee laat voeren.
Alles hier voelt veilig,
kleurloos en helder tegelijk.
Het geraas verstomt,
alsof de wereld haar adem inhoudt.
Maar aan de rand van deze stilte
beweegt al iets.…
Ik draag je in gedachten mee
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
707 Buiten raast de storm
binnen weef ik jouw stilte
veilig in mijn geest
De wereld dondert
soms te hard voorbij, een storm van
kleuren, geuren en geluid. Ik sluit mijn vermoeide
ogen om rust te vinden, terwijl je wezen zachtjes in mij landt.…
Wortels en vleugels - vier natuurhaiku’s
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
393 Wortels diep in rust
vleugels openen naar licht
stilte draagt mij zacht
Zacht rijst de zon op
adem van de aarde stroomt
vleugels vinden rust
Wind streelt mijn gezicht
bladeren fluisteren zacht
vrij, maar stevig staat
Hemel vol adem
wolkjes dansen in de zon
hart vindt thuis in lucht…
Geluk
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
333 Ik stap uit,
sluit de deur met een zware klap
en zak in de stilte als in een diep bed.
Het is niet weg.
Het is er nooit gekomen.…
Zelfbehoud
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
297 De blauwe vlam likt langs de pan.
Het vlees slaat zwart uit.
Roet trekt in de kamer.
De stem stopt niet.
Hij drukt op de schakelaar in de gang.
Een vonk.
Een droge knal.
Metaal zonder verbaal.
Hij kijkt naar de kapotte knop
alsof licht een kwestie van geduld is.
Alsof systemen zichzelf herstellen
wanneer je lang genoeg wacht.
Op de…
Wachten op de rimpel
netgedicht
1.8 met 11 stemmen
465 Zijn fijngevoelige, ontvankelijke
blik weeft stilte uit lucht en beweging, en
vangt de fluistering van riet en insect. Wat voor een
ander slechts een schaduw blijft, wordt voor hem een teken van leven.
In het beeld van zijn grijze veren
draagt hij de rust van water, wind en wolken,
en bewaart hij wat tijd te snel voorbij laat gaan.…
Canon in D
netgedicht
2.6 met 29 stemmen
755 Stille stroom glijdt zacht
noten fluisteren in de wind
hart ademt mee…
De spiegeling van de ziel
netgedicht
2.3 met 20 stemmen
578 In deze open stilte word ik
opnieuw transparant, niet langer overspoeld,
maar simpelweg verbonden. De weerspiegeling toont wat
ik helemaal was vergeten: dat ik zelf de kalmte ben, diep onder de stroom.…
Dak
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
463 Het is tijd dat we praten.
De kamer is leeg,
de geheimen opgebruikt.
Vergeef me de vraag,
maar veeg de tranen weg—
ze breken het zicht
op wat komt.
Soms wil ik de tijd stilzetten,
de val verzachten
nog voor de grond bestaat.
Een gedachte
op een rand van zink.
Zwaartekracht
onderhandelt niet.
Ik zat op het dak
en zag de dag sterven…
Wervelwind
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
298 De wekker gaat.
Hij ligt al wakker.
Het raam in de keuken slaat open.
Wind trekt door het huis,
laat kastdeuren klappen,
tilt stof op uit hoeken
waar niemand meer kwam.
Op het nachtkastje licht het scherm op.
Hij kijkt tot het donker wordt.
In de straat scheurt een vuilniszak open.
Papier rolt over het asfalt
alsof iets probeert te…
Legitiem einde
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
289 De stilte houdt wat overblijft.
Aan mijn bos hangt de sleutelhanger
die je me gaf.
Een sleutel zonder deur.
In de lade ligt een trui
die nog ruikt naar wie je was.
Onder het kussen:
een armband,
een zilveren cirkel
zonder pols.
Kleine voorwerpen
die niet weten
dat ze te laat zijn.
De autorit was stil.
Geen muziek.…
Slaap
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
308 Zing.
Mijn stem kraakt bij elke letter.
De lamp boven het bed flikkert,
het blijft toch branden.
Mijn schoenen nog aan.
Veters half los.
Op het nachtkastje
een glas water
dat ik niet aanraak.
De klok knipt minuten kapot.
Ik draai haar met het gezicht naar de muur.
Zing.
Niet luid.
Gewoon genoeg
om het tikken te breken.
De gang…
Stukje
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
334 Ik laat je,
een stukje van me nemen,
een fluistering van mijn hart,
een trilling in je hand.
Moge jij daarin
de rust ontdekken,
die ik zelf zo vaak mis.
Toch vrees ik stil,
een dag zonder jou,
een leven naast het jouwe,
waar ik slechts,
een verre schaduw blijf.…
Altijd aanwezig
netgedicht
2.1 met 14 stemmen
356 Stil water ademt
mijn aandacht wordt weer lichter
ik kom langzaam aan
Hoe ik aanwezig word
in het moment, alsof de open lucht mij
voorzichtig uitnodigt om te vertragen, en elke adem
een dunne draad spant tussen mijn binnen en wat zachtjes beweegt.
In mij beweegt een stille
gevoeligheid die elke nuance opvangt -
het verschuiven van licht…
Wat blijft in het voorbijgaan
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
491 Wolken drijven weg
langs de stille hemelrand
wind zonder gewicht
Wolken glijden voorbij
als zachte gedachten, licht in hun
beweging, open in hun stilte. Ik voel hoe mijn
binnenwereld meeschuift, zonder iets te moeten vasthouden.
Soms hangen ze laag,
bijna tastbaar, een zachte herinnering
aan kwetsbaarheid.…
Samenleven
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
405 Steen in de ochtend
kleine planten zonder naam
stilte in de lucht
In de zachte ruimte tussen
ons in waar mijn aandacht zich opent
zonder haast voel ik hoe je aanwezigheid mijn
binnen raakt en iets in mij herkent dat al lang wilde ademen.…
Ochtendschemering
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
363 Wanneer het leven opnieuw
op gang komt, nemen geluiden en lichten
hun plaats weer in; de stilte laat mij los en fluistert dat
ik mag gaan, wetend dat deze plek mij telkens weer zal ontvangen.…
Waar het geel mij leest
netgedicht
2.7 met 40 stemmen
451 Golvend veld van geel
lentelicht raakt de aarde
warmte in de lucht
Hoe een lichte beweging
van koolzaad mij uitnodigt om trager
te worden, alsof elke stengel een fluistering in zich
houdt die ik pas hoor als ik stil genoeg ben om haar te ontvangen.
Het veld wiegelt als een
lichaam dat mij herkent, een zachte golf
die mijn binnen streelt…
Tijdgenot
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
733 En in die helderheid ontstaat genot waar ik blijf, gedragen door stilte.…
Natuurwijsheid
netgedicht
1.8 met 13 stemmen
592 Ochtenddauw op blad
stille adem in de rust
aarde spreekt tot mij
In het vroege licht
ontwaakt de aarde, elke grasspriet
draagt een stille boodschap. Mijn broze huid
luistert naar wat vormloos is, een trilling van zachtheid.
Langs het water beweegt
wind als een oude gids, niet sprekend
maar wijzend in rimpeling en rust. Mijn adem vindt…
Hart voor Aarde
netgedicht
2.3 met 15 stemmen
444 Nog groene sprinkhaan
op open paardenbloem zacht
de wind houdt zich stil
Ochtend komt aan in
stilte die nog ademt, licht dat zich
uitspreidt over zachte grond, alles lijkt even te
wachten zonder haast, alsof de wereld zichzelf weer wil voelen.…
Lichtpuntje
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
320 In diepe duisternis
een vonk van hoop die blijft branden
stil in de nacht
In diepe duisternis
gloeit een vonkje van hoop, niet
bereid te verdwijnen. Het blijft aanwezig onder wat
zwaar op mij drukt. Ik voel hoe het tegen de nacht in blijft branden.…
De zon zegt zo veel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
150 De zon zegt zo veel,
maar de maan verspreidt een licht --
dat naar je luistert.…
Late merelzang
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
496 Merel op tak
avondlicht op stille daken
wind in de lucht
Hoe de hemel al zachter
hangt tussen de daken, doffer licht
ligt over ramen zonder glans. Dan gaat zijn zang
daar doorheen als iets kleins dat alles verschuift wat stil wordt.
Hij zit hoog in het groen,
herkenbaar als een donkere vorm die
rust op takken die niet bewegen. Zijn stem…
Tiedesyndroom
netgedicht
3.5 met 101 stemmen
1.992 Ik zit in een kamer vol met mensen,
ken er geen één —
die tegenover doet denken aan Dahmer
Ligt het aan mij,
ligt het aan die,
ligt het aan mijn brein?
Ik durf niet te praten,
mijn mond zit dichtgelijmd.
Ik weet dat ze me haten,
ook als ik ze slijm
Ligt het aan mij,
ligt het aan die,
ligt het aan mijn brein —
ligt het aan mij?…