5005 resultaten.
Windtranen voor zus
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.269 De zompige koude grond dempt het geklik, hij luistert aandachtig en geconcentreerd.
Hoor de brullende zee, zijn krullen schuimen in de wind, meeuwen worden papiersnippers.
De jas om zijn schouders beschermt niet langer, een troostende arm is gewenst bedenkt hij.…
Molen op Tessel
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.158 Zo rijst de molen, ‘t wrak verband ontwricht,
zijn twee lege armen uitgestoken,
als een gekruisigde op in ‘t koude licht.…
winter van ongenoegen
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
708 mezelf
de einder staat bol wollig
uit het grijswit van zichzelf
collage van bevroren beelden
het huis komt er onder te krommen
ik zou het liefst reepjes trekken
de wilgen en de katten
die de achtertuinen door steken
de ramen betrekken in een damp
binnen ligt alles te tochten in wachtkamers
het ligt er vol scheurprenten' plakboeken
het koude…
WONDEREN IN DOOD GETIJ
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
555 Koude morgenrijp versterkt
de geur van kerstgebak.
Een kerstboomlamp brandt
verstopt in engelenhaar:
vèr _ verstrooid schijnsel.
In het stille bos
klinkt de verre snelweg zacht
als bomengeruis.
We gaan door het bos,
komen op een oud landgoed:
hier zie je echt woùd.…
Titelloos
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
861 mijn bijdrage van heden
houdt werkelijk niets in
kent geen verleden of morgen
het is als wakker worden
zonder zorgen
iets gaan ondernemen
heeft dan geen enkele zin
vandaar deze holle woorden
want die zijn in ons koude
kikkerlandje meer dan genoeg
het enige wat ik heb te vieren
is de zege op de laatste mier
die ik langs de achterkant van…
- Nocturne van mijn hart -
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
554 En terwijl de nachten vrij dronken waren,
en wij nachten in elkanders armen lagen,
koud, ..geurde de zomeravond als meloen,
uitgegroeid de nachtbrocante groene kruidentuin.…
La morte-saison 3 In het vondelpark
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
808 vangen
zwaardere woorden op
het helpt zijn taal te verdunnen
naar hedendaagse herkenning
vlak, dun, licht of schreeuwerig
in de kringen op het asfalt
langs paden zingen bloemen
hun reuk door het waas
van een zuchtende nevel
prikkelen de geest tot een "Regenbogen"
van droefheid naar verwondering
van doorweekte broekspijpen
tot de koude…
Deern
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
675 geleden was al niet meer
te benoemen en het stralende licht in
haar ogen werd langzamerhand een schaduw
van geleefd tot aan de laatste dag
nu zit ik met jouw hand in de mijne
samen kijken we naar de steen
waarop schuingeschreven letters
levensvreugde lijken uit te stralen
even kijken we elkaar aan
en voelen ons sterk verbonden
met die koude…
Ik zie de mens, maar ik begrijp hem niet
poëzie
4.0 met 9 stemmen
1.885 Hij zoekt in dronkenschap een droom, die vliedt,
In 't leven, – tot hij, moede en koud, ontwaakt,
Naakt en gebroken: op zijn lippen smaakt
Des levens droesem bitter als verdriet.…
De eenzame schilder
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
665 “
maar het geschilderde skelet
antwoordt niet in de stilte
maar in zijn onheilspellende zwijgen
ligt de dood, gemaskerd, om de hoek
om het er koud van te krijgen.…
ALS STILTE PIJN DOET
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.132 lover heen
Als schimmen die erg ver staan en
beide voelen ze zich pijnlijk alleen
Fluisterstemmen en ‘t stil snikken
vormen nu ‘t hart van een verdriet
Zwarte wonden en eventjes slikken
maar geen die dat in ‘t donker ziet
Donkere bladeren, donkere takken
ach, het eenzaam waart thans rond
Het probeert de ziel te verzwakken
Mij..op een koud…
Nabij Zeus
netgedicht
3.7 met 21 stemmen
978 van golvend geweld
melodieën in een witblauwe sfeer
hij ziet in de verte
gedachten passeren
schepen, af en aan,
doch op wisselende afstand
in de herinnering
wel te verstaan
haren, dun door de jaren
en uitgedroogde lippen
vangen het zilte zout
zijn sigaret stoomt
in draaiende richting
en geeft een mistig panorama
van warmte naar koud…
REGEN
poëzie
3.1 met 7 stemmen
1.156 Een arme spreeuw was rouwig
die zat alleen en koud
bij zandkuil, en keek grauwig
naar 't paar in 't groene hout.
Hoe regen viel met gootjes
hoe de lucht op 't koren zat,
hoe de velden en de slootjes
verdronken, en het pad.…
STILLE NACHT
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
716 Een koude , donkere stille nacht
Waarin plots een heldere ster verscheen
Een prachtige ster die niet meer verdween
En die de herders naar Bethlehem bracht.…
Zonnegloed
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
533 Met je rechter bracht je de koude dood. De duisternis
is niet begrepen. Het zonnebloed van deze
aarde corrumpeert en brengt nog steeds de dood.
Kinderen onder de zonnegloed geboren horen vrije
vogels in de lucht; één en ongewond is onze ruimte,
wij verstrooien de beweging die ons lichaam is.…
ontmoeting in de regen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
924 het verleden zo gemakkelijk aan de kant gezet
er was een tijd dat ik al je problemen
had willen dragen op mijn rug
In mijn hart, in mijn handen
Er was een tijd dat je mijn handschoenen droeg
opdat je maar geen koude vingers zou krijgen
al vroren die van mij er haast af
ik was bij je en jij bij mij
En toch was ik altijd op zoek naar je……
Kloosterherinnering
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
490 Dat was vaak nadat ik in de refter enkele bekers
koude koffie achterover had geslagen, woest
en destructief, bij gebrek aan champagne,
de enige drug voor de nachtelijke jacht.…
Tot de bodem
gedicht
1.2 met 287 stemmen
18.465 Een kroeg bezoeken en naar glazen grijpen,
je geest, een luchtballon, van zandzakken bevrijden,
steeds hoger stijgen en blijmoedig verder hijsen,
de hoogste tijd, een nieuwe kroeg, je geld, je jas,
zo dweil je door de koude voorjaarsnacht en pist,
je bent een man of niet, schuimkringen in de gracht.…
Heuvelachtig terrein
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
471 Stemmig gebogen onder wind en weer,
mild vertroebeld door het kreupele hout,
was het in het jeugdig land van weleer
qua heldere herinnering warm noch koud.
De zon scheen in kleuren geel, goud en groen
langs het schelmendecor van stad en land.
De willoze rede met ongeschonden blazoen
ging met ongebreideld geloof hand in hand.…
compilatie en schuld
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
577 de waarheid
stoot zich telkens
aan dezelfde steen
hoe schuldig kan je zijn
aan onschuld, vraag ik me af
of is het de som van dingen
die aan het eind van de leugen wacht
glazen waterlelieknoppen verdragen geen stenen
ook niet op blauwe, bevroren lippen van sprookjes
de wereld
krimpt koud in uitgedoofde handen
wanneer je vloekt om…
STILLE NACHT
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
572 Een koude, donkere stille nacht
Waarin plots een heldere ster verscheen
Een prachtige ster die niet meer verdween
En die de herders naar Bethlehem bracht.…
VIJF LANGE MINUTEN MET JOU
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 De langste vijf momenten van mijn leven
waren die waarin jij geheel niets meer zei
Mogelijk duurde het voor jou slechts even
ik wist echter ‘t eind van onze liefde nabij
Vijf minuten niets dan je ijselijk zwijgen
de koude oorlog scheen dit wel in ‘t klein
In je zwijgende woorden klonk ’t dreigen
en uit je blikken droop een tankauto azijn…
Het ongelijk van tussentijd.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
535 Het ongelijk van een koude lente na een warme winter.
Van splinters in een kleuterduim,
de pleisters op de stigmata.
Betten van een wonde.
Het ongelijk van de havelozen.
Weggeknakt in beduimelde beden,
de kralen in de rozenkransen,
bloeiend tussen duimen rond.
Het ongelijk van lengen en slinken
van dagen die maar net begonnen.…
In verborgen vurigheid
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
700 Dan antwoord ik:
We zijn als Indisch volk verscheurd in twee culturen
Men zegt het niet, maar in onze vernedering brandt
de Gordel van Smaragd haar verborgen vurigheid
in een koud kikkerland…
Herfstregens op het Dodenhof
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
812 Ogen liggen verscholen, diep
in een ovaal van liefde
en handen priemen frontaal in de nacht
onder koude dekens die wenken
Met vereende kracht
sijpelt verlatenheid uit een loden last
Als kadavers liggen zij daar, herinneringen
aaneengeregen door de tijd
Ik hoor een adem kuchen, scherp dissonant
in het schrapen van een rauwe keel
Ligt…
Godina
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
572 Zij praten met de dieren, bidden tot de Logos van het Woud *
en blaadjes in ontbinding als maaltijd laat hèn niet koud.
Alleen trollen schieten met hun ondeugd altijd raak.
"De sluiers worden dunner. Kom met deva's in het reine!
Nu al kun je ons, zo rond zonsopgang, zien verschijnen".…
Als je niet buigt word je gebogen
gedicht
4.0 met 2 stemmen
5.642 .'
In huis staat een koude mist.
Ga ik in een kastje? Heb je me al in een kastje?
Geef mij je handje, kind, ik word een blinde.
Toen Jezus een kindje was had hij een tuintje waarin hij rozen kweekte. Ze waren tegen sneeuw bestand:
toen de sneeuw kwam bloeiden ze mooier.…
Turijn - Milaan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
589 vanuit een half glazen geleide bolide kijk ik naar de koude kant
betonnen wormen kruipen over zwarte paden - met witte streepjes
ze zijn al gevuld met stromen heersbeestjes
doorhangende lijnen spannen van paal naar paal
naar paal, de grond is bevroren wit
laagjes water plaveien hun pad naar de Po
altijd vooruit altijd lager
van glinst’rend…
Tortelduif
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
511 Maar, 'k moest mijn fiets vlug pakken,
en door mijn knieën zakken
en voelen aan dat mooie torteldier,
hoe het daar koud en dood,
rechtop nog stond om mij iets te vertellen
hier.
'k Ben weggefietst en dacht na.
En hoopte dat 't niet waar zou zijn,
dat 't er niet meer zou zijn.
Maar na twee uur stond het er nog.…
Zijn
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
708 Wachtende lagen heb je aangetrokken,
fluwelen leeuw de dagen voor de jacht
Je kijkt en ziet
niets van jouw gading
Of niet iets van wat je mist
Je houdt de koude buiten en laat de warmte niet toe
Je sluit de luifels, koestert je verlangen
Jouw binnenzijde is je huid geworden,
schurende schubben tegen ruwe bast
Afgeschaafde korsten,
wonden…