5388 resultaten.
De kleuren van de avond.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
560 Het is de schaduw van je lichaam.
Vaag zie ik je gezicht.
Zacht fluister ik je naam.
Je prachtig mooie ogen dicht.
Het is je glimlach in de avond.
Een lieve, zoete pijn.
Denk aan hoe dit ooit begon
en we drinken rode wijn.…
De nacht valt in
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
525 in
het leven trekt zich langzaam terug
en vlucht
in opgetrokken muren
geen klank, geen toon
verliest zich in de straten
het woord valt stil
wat zeggen wil
er valt niets meer te praten
een lamp gaat aan
zo'n schamper licht
het heeft geen kleur
geen geur
het zal natuurlijk
nooit echt duren
de nacht valt in
een schaduw…
Verandering.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
661 Anders zijn de wegen, een gezicht,
lichtval en de schaduw.
Jouw lach, woorden, het verhaal,
de taal gesproken en geschreven.
Anders is de wijze van spreken,
betekenis, de geschiedenis, de
ontwikkeling van een kind.
Alles wat elkaar uitéén drijft en
verbindt.
Anders is de stemming, de tram in
de stad en het lesrooster op school.…
Weg is de toekomst.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 Hoop ik je nog eens te zien,
je schaduw, een glimp van je gezicht,
misschien.…
Wat ik op de vloedlijn vond
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
452 Een tijd dat ik de zee verstond,
dat de golven redetwistten voor
ze werden verslonden, rij na rij
stuifwater roept rollende vragen
op uit de schaduw van gedachten
maar die holle tijd is voorbij.…
De zusjes en de antilopen
gedicht
3.3 met 3 stemmen
8.447 ' Hijgend
draag ik mijn lijden naar de rivier,
was het uit als een bruidsjurk
Iemand vraagt of ik die goud-, nee hommelgele, beloftevolle schaduwen zie.…
Onverlichte oevers
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
696 De schaduw die ik werp
als eieren over kiezels die
voor een deel de avond stuurt
en niet mijn bereik vergroot,
vervreemding van licht en donker
verwekt een karikatuur van een
pad naar een vers gedolven graf
passend naar mijn schaduwlengte
voor mij alleen een wereld waaruit de
bodem is geslagen, houten kruizen
gezaagd uit de herinneringen…
Diffuse?
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
389 Zelf sta ik op de rand
van een innerlijke beschaving
verklaart zich het onwrikbare
van deze telg, hierin zijn de
melancholieke glitters
niet weg te denken,
verstrooiing heeft zich in
formule van de taal vastgelegd,
Het zwijgt, maakt stil,
de duisternis wordt diffuse
en is mij kwijt, ik zie de schaduw
die met zijn ego vecht en bedriegt…
Wees niet de schroom'ge...
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.182 Want, kwam nog, wijlend in uw kommrend oog gegleden
de schaduw van mijn vróeger lied, -
draag ík dan, rústig, 't lévend leed van ons verleden
niet, niet?...
- - Wees niet de schroom'ge...…
Overal zag ik je
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.979 is de maan zeker zestig mager en vaal
de haren wit bij haar nachtelijke wandeling
kijkt zij steeds naar de grond
zie je mij niet meer staan
jawel jawel ik ben in gedachten ik denk
steeds aan jou hoe het toen was ik weet
het nog precies ik zie het nog voor mij
hoe wij elkaar voor het eerst zagen
allebei wit en jong en nog helemaal
zonder schaduw…
Geen verklaring
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
689 Hier rust een uniek ontwerp,
geraakt door welgevormde zinnen,
verkoos het gezegde, geen
deelwoord bleef onvoltooid
nog voor haar stem zich verder
kon ontplooien, in het stramien
van het denken, verving de kracht
in een ongeëvenaarde zetting
waarin zij de grip en geest verloor
een schaduw langs het leven streek
terp van wilde rozen…
Mijn lichaam...
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
692 Als een boom
zal dit lichaam blijven staan
wachtend onomwonden
tussen het spel van licht en schaduw
tot haar vingertoppen sterven en
zuchtend ophouden te bestaan
de dans verloren...!…
Novalis
gedicht
2.6 met 11 stemmen
11.766 Er hingen - wonderlijk - over het paars
Behangsel schaduwen van vreemde dingen -
Hij kon zijn angst niet dempen door te zingen,
Het leven droeg iets stils, dood-stils en zwaars.…
Erosie?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 Als in de avond de
zonnen ondergaan
verbleken schaduwen
op de voorbestemde weg
in mijn tijd en ervaring zijn ze langer
rekken zich uit in het voortbestaan
het lichaam verliest aan kracht,
de lichten wordt milder, transparant
in de rimpeling van water door de warmte
van de huid ingebed , de tijd houdt me in
z’n greep en wijst mij…
Een luwtje
poëzie
4.0 met 2 stemmen
974 wuiven, -
De snelle vliet schijnt moede voort te schuiven,
En in het matte schuiven nog te talmen;
Op de' akker buigen zich de blonde halmen
Ontzenuwd, en beschutten met haar kuiven
't Viooltje, dat geen vlinder komt bestuiven,
En dat de hette tussen 't graan voelt dwalmen;
De mens, in 't mals en mollig mos gezonken,
Trekt uit de zwarte schaduw…
Eik
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.565 - meer heb ik niet te geef behalve schaduw,
als wolkendek ontbreekt. Dus hou uw mond,
tenzij u eikels vreten wou; ze vallen
straks na eerste kou. Mijn jas? Ik zou beschaamd zijn
u zo ruig doorgroeid te zien, vol mos.…
Bomen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
477 Naast het pralen met hun bladerkroon,
vegen zij bij wind de hemel schoon;
geven schaduw, en de wereld lucht.
Voor al dat dienstbetoon
vragen zij niets terug.
Nu ja, misschien om hen te sparen.…
Warm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
657 Zachtjes, bijna stil, loop ik mijn eigen schaduw,
en tel, ietwat lichtzinnig,
en zo vergeefs,
hun bloemen in het zand..…
Ode aan de zon
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
832 Hoe kan ik jou vergeven,
je bracht mij keer op keer
de schaduw in mijn leven,
dan keek jij op mij neer.
Toch kwam je altijd weder,
liet mij nooit lang alleen.
Je was soms fel soms teder,
geluk waar jij verscheen.
Dolend door de zwarte nacht
op zoek naar jouw bestaan.…
Rust.
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.068 Vertoef nog, vreemde weelde van die kalme nacht;
naar dees vergetende uur heb ik reeds lang getracht;
laat om mijn moede ziel uw eeuwge schaduw hangen.
Maart 1893…
landschap
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
741 schitterend belicht door de stralen van de zon
het constant zware zoemen in de verte
boven een oneindig lange zwarte baan
door geel en groen gekleurde velden
onder veranderende hemelvormen
dit schouwspel zie ik vaak vanaf de dijk
peinzend over de toekomst stap voor stap
omgeven door gekrijs van hoge vogels
vrolijk scherende schaduwen…
hier sta ik
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
604 hier sta ik dan
een oude eik
wiens takken ooit
jong en groen nog
zich verstrengelden
met een appelboom
uit de wortels
van die omhelzing
entten zich de loten
die schuilend eerst
groter groeiend later
uit onze schaduw traden
zo is vol het leven
in het kleine woud
dat wij samen waren
tot rot op zekere dag
ziek en dodelijk
mij…
De zeewaterse kou
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
500 bent opgebouwd
eenmaal aangekomen word
je milieuvriendelijk geschouwd
het parkeren is gedaan
alleen de maan heeft nog
een eigen plek als stek waar
jongeliefden anoniem de
vorm kiezen die hen belieft
ik was verkeersagent
deze manier van verplaatsen
zal mij overbodig maken iedereen
gaat op zijn beurt zolang de zon
de lengte van je schaduw…
Diffuse?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
504 we willen openbaringen zien
wel in een zuivere speeltijd
van het leven. herschept het
verlangen naar een zwervende bruid
die mij in haar val heeft gelokt
het zwijgt, maakt stil,
de dagen worden diffuse
zijn mijn sporen kwijt, ik zie
hun schaduwen in spiegels
die om meerdere ego's strijden,
in het uur van de uil die naar zijn…
Speels cursief ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
434 Afscheid herkent
zich in de kleine dood na
elk moment van minnekozen
lijkt zicht te hechten aan
de schaduw van verloren tijd,
als die zou bestaan
decennia las ik elke
verwondering in spiegelschrift,
onomwonden, deels vermomd
door onvolkomenheid
gesmoord in eigen twijfel
maakt het subjectief,
gegrift in hersencellen, een
weg…
Een eend vliegt uit de bocht...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
481 verklikker
de ijsman speelt met vuur
't is lente en de rozen klappen open
en huppelen vrolijk in de natuur
De zonaanbidders bakken het bruin
de regenman rent naakt in de tuin
de dekselse dames zwaaien rond
met hun zoete suikerkont
De regen klettert tegen het raam
de wind wakkert nieuwe dromen aan
de schemer sluip dichterbij
en de schaduwen…
Kasteel te ver?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
419 Door de schaduwen
in mijn rugzak
besta ik in alleen in
mobiliteit, al was het
maar voor even, de dorst
gelest uit geleende tijd
voortgestuwd en aangevuld
met andere levens blijft hij
mijn vriendin, bezwangerd het
gemoed van aanzwellende golven
eerst veraf, nu angstig dichterbij,
wie niet winnen wil, heeft bij
voorbaat al verloren…
Een wilde roos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 Hier rust een uniek ontwerp,
geraakt door welgevormde zinnen,
verkoos het gezegde, geen deelwoord
bleef bij haar onvoltooid
nog voor haar stem zich verder
kon ontplooien, in het stramien
van haar denken, ontving de kracht
in een ongeëvenaarde zetting,
maar zij de grip en geest verloor
als schaduw langs het leven streek
terp van wilde…
terug bij het huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
424 tegen
het breken van de tint
de klok met lange tikken
soms vergeten dan weer
indringend aanwezig
en als het middag is hoor
je de aanslag op de piano
lichte ivoren veren
in gewichtloos goud van
het glas en lood venster
struiken groeien in de tuin
de zeis van mijn opa
had niet meer het gras in
halve kringen kort gesneden
de schaduw…
Private Geoff Young
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
449 En toen het met het schoolgaan was gedaan
Nam mijn vader me onder zijn hoede
En leefde ik in zijn schaduw een bestaan
Als hulpje bij het varkensvoeden
Tot op het dorpsplein wat soldaten
Eens hun wapens kwamen demonstreren
En met mij en m'n maten begonnen te praten
Over wat je in het leger al niet kon leren
Waardoor we opgewonden vonden…