5126 resultaten.
petrarca sonnet 126 vertaald in blank verse
poëzie
3.5 met 2 stemmen
5.565 met kracht gedacht
geen aarzelende porie in het lichaam
postgevat vlucht rijzend in het
vlees naar het geraamte
toch keert de tijd bij zorgzamer
gebruik de schoon gevatte veer
gezegend zij die morgen die de
huid stropt en de blik oplaadt
en keert; dan valt zij als een stenen
schaal respectvol naar de grond,
amor geinspireerd door ademende…
De donderbui
poëzie
4.0 met 2 stemmen
937 De koeien grazen weer gedwee,
Het volk komt buiten, één, getwee,
Staan mensen; allen ademen vrij.
Goddank! wij leven! 't is voorbij!
En hier en daar glimlacht men stil:
‘Doe met Uw knechten naar Uw wil!’…
De Engel en de aardling: oftewel de vernietiging van een Homo sapiens. (3)
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
579 Vroeg in de middag, een zachte winterzon bescheen haar bleke gelaat,
stopte het ademen, haar hart was gestopt.
Hij zag het bloed uit haar gezicht wegzakken, en ze kreeg een vale, gele kleur.
Zijn Engel was gestorven.
Het spookte in zijn hoofd, waar kon hij heen?…
Kinderen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
2.048 luchttrillingen boven het asfalt in mei
het is waarheid en ik vind het cool lacht mijn kind
dat de wereld om andere redenen bemint
en het macro van denken nog niet heeft geleerd
kon ik stemmen dan tegen ondanks mijn verweer
ik schenk het mijn hand en trek het dan mee
naar het riet langs het schuim en de vliegers boven zee
en ik vraag het te ademen…
Thebe
gedicht
3.7 met 52 stemmen
51.345 Maar had geen adem meer genoeg
en ben gevlucht in dit gedicht:
noodtrappen naar het morgenlicht,
vervaald en veel te vroeg.…
Over
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
2.464 Ik weet niet wat jij met mij doet
Het voelt zo fout maar toch ook zo goed
Ik probeer mij te verzetten, maar zie overal jouw gezicht
Hoor je stem, voel je adem en zie je staan in 't avondlicht
Ik pak je hand en vraag je bij me te komen
Vertel me geen leugens, laat me nog even dromen
Houd me stevig vast en sluit je ogen
Nog een knuffel, probeer…
Alleen met jou
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.969 zijn als
Golven op een rustige zee
Deinend op de zachte zilte wind
In perfecte harmonie
Je ogen in het donker zijn als
Kaarsen, brandend tussen 1000 rozen
Een prachtige rode gloed
Verwarmt mijn hele lijf
Je lichaam naast het mijne
Een pas geplante boom
Waarvan de bladeren
Nog ontluiken moeten
Jouw woorden vormen mijn wereld
Jouw adem…
Oom Karel: een familiefilmpje
gedicht
2.3 met 125 stemmen
56.177 Hoe goed zou het zijn een filmpje van zijn sterven te bezitten
als operateur zijn laatste adem af te draaien
vertraagd het stollen van zijn blik, het vallen van die hand
langs ijzeren bedkant nog eens en nog eens te vertonen.…
Verlost van al mijn zorgen
gedicht
3.6 met 29 stemmen
14.935 eenzaamheid
evenmin voor deze angst
als balling te leven in Amsterdam
om mij heen, ballingschap
in de palm van mijn hand
zie je nu maar te amuseren,
als een kind in een leemte,
ontheemd
ach, vriendschap door dik en dun,
ik ben bereid te versmelten met jou
in de stilte van de nacht
eerst zal ik hymnen zingen
dan zal ik luisteren naar de adem…
Kruimeldief
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.135 De rede wil het zilveren gordijn dicht
Een mist drijft om het huis van glas
En we halen ruimer adem.
Want zo doorzichtig is ook geen zicht…
Liever dit
Dan een schandvlek in de blote zon.…
Overspel
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.409 lach
Toch blijft zij liever droog op haar vlot
Met zilte vingers
Knoopt ze haar bloes aan de mast
Tokkelt een toonvast lied
Tot de minnaar spartelt op haar dek
De zomer draalt op haar laatste benen
Een waakvlam prikt de zool
De hitte vlucht uit mijn wintertenen
Naar een zuiderse schoot
Ze gaat een ander ontdooien
Met die tong die adem…
Vleugels
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.236 Ze snakt nog naar adem, omdat ze zo-even
teruggekeerd is van een enerverende vlucht;
de eerste die zij ondernam in haar leven.
En nú pas beseft ze een vogel te zijn,
geschapen met vleugels waarmee ze kan komen
op plaatsen waarvan ze voorheen slechts kon dromen.
Ja nú pas beseft ze een vogel te zijn!…
Verschrikkelijk Gedicht!
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.740 Ik kan alleen nog adem halen
door die kieren in mijn smoel.
Beide ogen missen scherpte
en zijn liever lui dan moe.
Glazig staart rechts naar de verte,
links hangt doelloos in de hoek.
Zie ik mezelf eens in een spiegel,
ontdek ik tot mijn grote vreugd
dat ik, gezien mijn hoge leeftijd,
gezegend ben met zoveel jeugdpuistjes!…
Herdenking
poëzie
3.8 met 12 stemmen
4.689 In onze adem hijgt een hopen,
Maar niet als in die ene nacht.
Dit samen-zijn zal schoon verbloeien,
Maar niet als in die ene nacht.
Plots gaat een gaal weer klanken sproeien,
Maar niet als in die ene nacht.
Straks strenglen streling moede handen,
Maar niet als in die ene nacht.…
voor N.F. negen wetten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
541 staren me aan
niet in staat tot bewegen
versteend door een wurgende angst
het is hun nabijheid die me beklemt
wanhoop maakt zich van me meester
ze sluiten me in
ze zullen verdwijnen
de vijver lonkt
of honger verleidt tot een zwanengang
naar het water
zwanen, ook de zwarte,
houden meer van elkaar
dan van mij, menselijk wezen
ik adem…
Huisgeest
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
876 het dons van mijn kussens,
ik hoor je flemende stem,
en wanneer ik sta te douchen,
fluister je in alle stralen
lieve geest van dit huis,
je bewaart mijn heftige geheimen,
je woont in de klok en je wacht
je bent de ziel in alle flessen,
soms kijk je verwijtend, maar
je zwijgt tegenover de anderen
ik voel hoe je bedwelmend zoete adem…
Achter glas
gedicht
2.2 met 209 stemmen
62.114 Jij wil de kathedralen van de taal
zes letters gotische liefde achter
gebrandschilderde ramen
daarin zie ik ontstaan
het staaroog der vervalsing
geloof me niet in woorden
woont de adem
zomin als goden wonen in de tempels
ik kan wel liefste zeggen
een mondvol waanzin
die buiten jou geboren is
maar laat ik je dansen
met mijn schaduw
ik…
‘Hulde voor ellende’
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.100 Ik heb je gal te geven,
Mijn maag verteert geen leed
Ik laat mijn wonden gapen
En veracht wie ik verweet
Mijn bloed zal nimmer stollen
In de kraters van mijn trots
Als Prometheus hang ik hier
Aan mijn eigen rots
En de holle waanzin,
Die ook mij zal resten,
Verzwakt weldra mijn ego,
Zal mij tot slot verpesten
Ik twijfel of elke adem…
Ylkoorts (1)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.387 Een pesthaard likte aan onze gevels
Met adem die roet tegen de deur afzet.
Besmet door haar pijn
Holde ik door het parfum van sparren
Het zilvermeer lonkte
Dreef me naar de rietoever.
Lippen, schilferend door de droge vrieswind
Plooiden van spijt
Hoe kon ik haar koorts vergeten?
Hoe haar snik vergrendelen in een geheime doos?…
Doofstom
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.546 Soms
breekt een vage glimlach door
die verdwijnt in een snelle
wegkijkende blik over de golven
Wij proeven het zilt in de lucht
Slijm in neusgaten en keel komt los
we kuchen en snuiven en slikken
tasten naar onze hals met wanten aan
gezicht verborgen in sjaal en capuchon
Thuis zijn wij hier, halen diep adem
conserveren wrakhout gedachten…
Stervens-pijn
poëzie
4.0 met 23 stemmen
4.756 Daar hangt wat adem van mijn ziel
Op iedere weg, in iedere bloem;
Daar blijft een beetje van mijn hart
In al de namen, die 'k vernoem.
En 'k voel mijn ogen stil verwant
Aan ieders wee..., aan elks verblijden...
Gij, die me lieven hebt geleerd,
God, leer me scheiden.…
Als de liefde niet bestond
gedicht
3.6 met 300 stemmen
349.490 bedorven
De wereld was gauw uitgestorven
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zou de zon niet langer stralen
De wind zou niet meer ademhalen
Als de liefde niet bestond
Geen appel zou meer rijpen
Zoals eens in het paradijs
Als wij elkaar niet meer begrijpen
Dan is de wereld koud als ijs
Ik zou sterven van de kou
En m'n adem…
The Matrix Unloaded
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
649 De rustige adem,
het open spelen van haar oudhoutgeribbelde hand, hij
krimpt ineen tot hij vergeet dat hij bestaat, staart
voor zich uit, als naar een computerscherm. Staat
als een graf onder de laatste groene bloem. Wortels leggen
zich vriendelijk om zijn arm. Hij durfde zelfs niet meer
bang te zijn.…
Innerlijke strijd
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
668 De angst voor al wat komen ging
dreigde haar te verlammen
gisteren liet ze toe
dat haar voeten als het ware
vast werden gezogen
in drijfzand
haar hoofd bonkte
zweetpareltjes
op haar klamme huid
en voorhoofd
haar adem stokkend ……..…
ONTROERING
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
578 vergeef me, maar ik voel je zo dichtbij,
je blonde, zachte lokken geuren, vol van lente,
de wind speelt golvend langs je haar,
ik proef het zwoel van koriander en thijm,
ik proef je stille, zoete, zachte adem,
strelend langs mijn huid en lichaam,
stil en verlegen, zoeken je handen,
je vingers tasten naar zoet en teer,
naar warmte, borsten…
Goed en kwaad
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
863 figuur
die op ‘t binnenhof al te vaak
geshockeerd staat te oreren -
hij is tot vlees geworden taal
die in de echo van z'n nederlaag,
wegens gebrek aan resultaat,
zijn opvolger al beschuldigt
van gebrek aan daadkracht -
dit slecht gedrag is niet de mens
maar het democratisch systeem
dat 'n nieuwkomer de mores leert
hem woorden ademen…
Kungfu
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
915 de pers
afgestudeerd in de Shaolin tempel
nog even een stage
geheel alleen met de blote vuist
de Twin towers neergehaald
Master Fighter, je deed het lijken
of het een terroristische daad was
Mai geri, maai George in het kruis
boem blang, Kabang dang
naaktslakken in je neus
een verstikkende pladijs
tussen de kiezen
je hebt leren Zen ademen…
Il Dono del Cervo
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
571 hun adem bewierookt de koude lucht
de vriesganzen trekken gakkend over
het glasheldere meer, de stilte zwijgt
en luistert naar lege lucht, dode wind
ik hoor een fluiten tussen de dennen
kruisbekken verknagen zich aan lariks
het voelt eigenlijk alsof wij overbodig
zijn met ons lawaai, ook als we zwijgen
als het graf, raven…
Bij de rivier
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
859 Ons ademen had een vorm gekregen
die middag toen we afspraken
vond ik onze jurken in flanellen streken
jij had in een droom een woord gebroken
ik vroeg me af naar de zin van het bestaan
en maakte met wat rukjes mijn vest los
we sliepen soms nog samen, overdag
en ’s nachts waren we bloemen
en deden ons best zoals de rest
we spraken…
o Gij die kommrend sterven moest
poëzie
4.2 met 8 stemmen
2.956 uwe baard;
- ik, die thans ben als een die in de avond vaart,
en moe de riemen rusten laat, alleen gedreven
door zoele zomer-winden in de lage reven,
en die soms avond-zoete water-bloemen gaart,
en zíngt soms, onverschillig; en zijn zangen glijden
wijd-suizend over 't matte water, en de weiden
zijn luistrend, als naar eigen adem…