4810 resultaten.
ketting.
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.176 En de armen van geest en begrip.
Als baby de ballen worden afgesneden.
En tam en zoet worden als een meisje voor staat en koningin.
En ze zullen nooit meer een liefdesleven kunnen hebben.
En levenslang op een eenspersoonsbed moeten liggen.
Onder een loodzware hemel zonder sterren van geluk.
Zonder de liefde van een vrouw.…
''...en voor nu is het goed...''
hartenkreet
3.0 met 27 stemmen
2.290 er blij om, dat ik nu weet hoe het voelt
om speciaal te zijn
om vrouw te zijn
om in het middelpunt te staan
en helemaal voor iemand te willen gaan
Het is ook echt niet dat ik me er voor schaam
die verliefdheid toe te geven
zoiets is goed en het mooiste in het leven
Het met een man als jou te mogen delen;
lief, mooi, attent en scherpe geest…
ijspegels aan de zon
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.177 gebleven
ontmoeten is zo zwaar
dat botsen van de blikken
't beklemmen, het verstikken
alleen wanneer mijn handen hoger reiken
dan waar 'k, wanhopig zoekend, jou vermoed
als mijn vermoeide ogen hoger kijken
dan in de richting van jou vlees jou bloed
je zocht de weke plek en prikte sluw
je hebt mijn lichaam al te vaak
maar mijn geest…
Niets spilt de natuur om het niets
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
826 Onnavolgbaar speels is de geest
de zon doet stralend nog het meest.
Wat is om ons heen gelegen
is het de nacht
de volle pracht
met zeldzame nobele bekoring.
Het lijkt lief kind
dat wat buiten ontbloot ruist
kuist in de wind als jammer
een der verre treinfluiten is.…
POËZIE
poëzie
3.6 met 5 stemmen
2.324 Poëzie,
tenger en sterk mirakel,
dat zich voltrekt boven een trosselke woorden,
boven een enkele zin,
boven een luttel woord;
ach trosselken,
ach woordenrei,
ach woord weiger van waarde,
wie heeft uw geest gewekt
en over wrokkige aarde
doen heilichten
- Gods blik die gloort -?…
O Here maak mijn herte sterk
poëzie
4.4 met 8 stemmen
4.047 'k En kan niet meer, zo Gij niet haast
uw sterke geest mij in en blaast:
'k ga vallen, zwichten, zinken;
en U, die eens mijn blijdschap waart,
o God, - wat eendlijk noodgevaart, -
verzaken en... verdrinken!
Ach 'neen' toch!…
Lichtengel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
492 Zonder jou zou het zwarte nog zwarter
onze zinnen, onze geesten, verdwazen,
vermolmen als onbruikbaar hout,
jij bent de lichtgevende starter,
die heel de wereld doet verbazen,
onze Isis, onze Sophia, zo vertrouwd.…
De plek (prozagedicht)
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
1.513 Er is geen nieuws meer te verwachten, in de laatste droom
stromen mijn laatste gedachten, misschien ben ik me bewust
van de diepe zucht waarin m’n bevrijde geest begint aan z’n
vrije vlucht; hij kijkt in zijn vlucht op mij neer zonder zeer,
in m'n lichaam was z’n symbiotisch baan, zo heb ik begrepen
slechts een flits in zijn tijdloos eeuwig…
Kruispunt van het leven
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
605 De armoede heeft je wakker geschud
de geest kan niet leven van water en lucht
ademnood van de ziel raakt dan berucht
je bent door tegenslag veranderd
ziekte en geldgebrek
hebben je eenzaam gemaakt
in een leven zonder genegenheid
waar drank geen oplossing bood
je tussen de wal en schip viel
met niemand om je te redden
de strijd om…
De pedofiel en het meisje
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.668 een nogal eenzaam kind
Online ontmoetten hij en zij elkaar
de pedofiel en ‘t meisje tegenwind
Zijn woorden klonken zo oprecht
dat ze alles snel reeds ging geloven
Hij leek innemend doch was slecht
hij wou ‘t argwanend vuur doven
‘t Eerst treffen was al gek geweest
ergens in een vuil achteraf cafeetje
‘t Stond ‘t meisje nòg voor de geest…
Sem Peters : archeoloog
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
963 de passie is daar geboren
en door aanleg bevrucht"
schrandere ogen
bekijken het landschap
alsof hij de dieperliggende
lagen doorziet
ervaart,
stap voor stap,
de vroegere onbevangenheid
naar het hedendaagse
het verzekert hem
van ontdekkingsreizen
in het verschiet
"alles verandert
maar het ademen blijft"
in deze geest…
’k Zie schapen, witgewold
poëzie
3.8 met 5 stemmen
2.100 Want len- en warmte is daar,
Mijn geest stijgt op, naar boven,
’k Wil nat- en morgenuur
Met vul- en lippen loven!…
Zaaigoed van Vanille
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
2.617 spelen van de Batak
met hun hoofd nog opgeheven
en van krissen die zij kregen
van een meer dan oude man
die in de haven van Jakarta zag
hoe schoeners binnen dreven
Hier zijn stenenbakkers sterk
als hun vaders stille kracht
zij die met kretek in de hand
de wereld zoet konden vergeten
ploegen dapper de karbouwen
door hun akkers, dode geesten…
TER HERINNERING
hartenkreet
3.4 met 22 stemmen
2.648 Uren en dagen heb ik aan jouw bed gezeten
onze woorden en gebaren zijn gesleten
doodmoe ben ik ervan geworden
doodstil heb ik naar jou geluisterd
met een doekje je mond steeds afgeveegd
je wilde yoghurt eten gemengd met sap
alles wilde je aan mij vertellen, je wilde het kwijt
je geest was helderder dan ooit, niet aangetast
nog nooit was je zo…
Geharst in de Harz
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
515 lekkers
behoeft niets te vrezen
wie stout is de roede:
niemand wist wie vijand was
onwennig in een bange droom
verzorgd van de wieg tot het graf
aan het zwijgtouw van uitkijktorens
die groeten met schoten
in de aanslag met pennen
en witte kruisen in en aan de Spree
waar het water ooit bloed was
open deuren naar het dodenrijk
eigen geest…
Jongleren ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
628 De taal als betaalmiddel is beperkt
om dit verhaal te kunnen spreken,
de woorden zijn wat leeg, missen
het gevoel van richting en wat in de
geest verdwaald, slaan bruggen te ver
en te vrij vertaald, voor alle geplengde
tranen die ik heb opgehaald.…
Dorpskerk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
599 De Heilige Geest valt door het glas-in-lood.
Ik hoor zacht het orgel juichen:
een requiem, ode aan de Dood.…
Prinses van gouden woorden
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
1.967 Voor Kerima Ellouise
* * *
De mens werpt kogels op als kansen
de vruchten van een bedorven geest
maar in het woord van deze dichter
bloeit het kruid wat hem geneest
* * *
Zinnen slijpend werpt zij haar blik
op leven ‘s smalle schaduw
die zich aftekent
voorbij de wijzers van de tijd
In zacht grijs en krijtwit
beschrijft…
het huis dat we niet schoon kunnen houden
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
627 Uit al die hoeken en krochten
peilt de geest de diepten
van lusten, pijn door mensenwoorden
en helse herinneringen aan verwerpingen
waar bovenop nog passies die verscheuren.
Uithoeken van de ziel......
het huis dat we niet schoon weten te houden.…
Waarom uw blik...
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.018 De geest ontgoocheld, 't hart gewond!
Uw leven is de kalme vloed,
die zeewaarts helt met zachte baar:
mijn leven is de zwarte vloed,
die negenmaal de hel omkronkelt
en wegvloeit... ik en weet niet waar...
Waarom uw blik mijn blik niet boeit?
Waarom uw lach mijn lach niet wekt?…
Zucht ten hemel.
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.344 De scherpte en 't doorzicht van de geest, -
zijn opgelegde schatten, -
De vlugheid van het werkzaam brein,
dat niets placht af te matten: -
Ja zelfs die trooster (moet het zijn)
in 't doorgestane lijden,
Die zangdrift, die mij alles was,
en duizend mij benijdden!
Ik sta haar aan uw opeis af,
met wat ik heb bezeten!…
Genoeg
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
599 zeer geleerde Heer
die zocht en vond Universele wetten
hij had een grote hekel aan opinies
en wilde weten of God zelf Principes heeft
Die in zijn Huis, het Universum, geldig zijn
waar niets en niemand zich aan kan onttrekken
want, dacht hij, Isaac, anders blijf ik zweven
en heb ik nooit een fundament onder mijn kont
Hij was 'n exacte geest…
Pffffffffft
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
549 ook niet meer bekleed
dat rotte weg door bilnaadzweet)
past hier maar één dectreet:
~Op naar de laatste meet
maar energiek
fotogeniek
en als het lukt iets fanatiek
beklim nog ene keer die piek
als een bevlogen stalen Griek
vergeet de ouderdomstragiek
denk slechts aan lofmuziek
en als je ’t bordje FINISH leest
geef dan nog niet de geest…
brodsky
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
720 onvermijdelijke dood
het metaforische incurabile voor alle pijn
de tsarentijd onverhoopt achtergelaten
met geheven hoofd, geen tijd voor pijn
- jij luie jood die niet wilde werken - dichter en schrijver
daar verboden in je eigen kernachtige taal
met zangerige monotone aanhoudende klanken
je lichaam verteerd door rook en alcohol en melancholie
je geest…
dat is andere koek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
557 is andere koek
je wilt er zijn
- altijd en overal -
om en voor de ander
altijd ben je in de weer
voor je idealen
het algemeen belang
steeds weer
- en meer -
probeer je te sturen
- bereikbaar te maken -
het doel van jouw streven
je haast - rent en vliegt
jezelf vooruit
mentaal gaat het
- vaak net -
fysiek zeker
denk je
de geest…
hier sta ik dan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
695 gemis
het zijn van deze mens
hier sta ik dan
is het diepste weten
het geluk
van en door deze mens
beleven en ontvangen
het kan niet meer
maar ook
wat ik al mocht ervaren
aan deze mens
is van zo grote waarde,
van zo een betekenis
dat ik mij
om kracht op te doen
en plezier
in gedachten
het gezicht van deze unieke mens
voor de geest…
Dromenschepen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
523 schimmen
die geblinddoekt elkaar omarmen
de aarde kiert door de magma
van haar vruchtbaarheid
brengt spijzen op de plank
en ook van niet ontdekte plagen
oude magiërs tekenen de toekomst
in druppels dauw van angstzweet,
dat koudvuur ontvlamt achter
de wimpers van de horizon
het getijdewerk van
gesmolten sterren
ontspringen uit de geest…
Dichterbij
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
549 Vroeger zocht ik naar verruiming van mijn geest,
maar de laatste jaren raak ik meer en meer verdicht.
De zoete nectar blijkt alsmaar dichter bij huis
en de dingen dringen mij op aangename wijze terug
naar de simpele staat waar ik als kind in verkeerde,
een autoped was een autoped, liedjes waren liedjes.…
Hier en overal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
637 Ik heb een rustige rustplaats gekozen
een plek die we niet kunnen benoemen ,
pleisterplaats na zwerftochten van de geest,
heb ik het vermoeden dat ik hier al eerder
ben geweest en de wond hier het best geneest,
ik zoek hoe het de oude olm is vergaan,
waaruit de wijze uil allang is gevlogen
verder van het rotte hout vandaan, in
de hemelse…
Gedachten bij het graf van A.C.W. Staring.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.118 Maar, welk een treffend woord
Lokt mij naar 'skerkhofs poort
En schenkt de geest bedaring:
‘Uit nacht rijst morgenrood,’
Het was uw spreuk, o Staring!
‘Het leven uit den dood.’…