848 resultaten.
Dierlijk leven
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
636 Wijken vol dier, groeien beestachtig
snel. Aan de rand kijkt het dier argeloos
toe hoe versteend leven zich opdringt.…
Diminuendo
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
911 Stilaan gaan de harde dingen weerom wijken
en komt het tere licht en groen eraan;
de zoete klanken in de zomereiken,
ze doen de harten andere wegen gaan.
Zo graag wil ik met open handen leven,
maar 'k sluit ze telkens weer om wat kwaad geld;
wat is het toch dat onze ziel doet beven
alsof de beste dingen zijn geteld?…
Zeeslag
gedicht
3.6 met 51 stemmen
14.167 ervaar ik weer wat ik ervaren heb:
een kleine jongen ben ik met een schep,
hernekkig vechtend voor een wankel fort
totdat het weldra toch is ingestort -
de zee geeft op het laatst de volle mep;
een klap, die onafwendbaar komen moet,
maar toch, bij elke aanval van het water
verweer ik, driftig scheppend, mij fanater
en weet ik niet van wijken…
Zinloos
netgedicht
4.4 met 13 stemmen
786 steriele straten ogen
niet alleen verlaten
de bewoners verslapen
in haastig opgetrokken wijken
jaren die zonder betrokkenheid
vreugdeloos verstrijken
in weekenden rapen
de gapende massa’s moed
voor verplichte werkweekritten
ontladen dan het onbehagen
door zich stevig te beklagen
vittend op verzuurde buren
uren turend naar de buis…
Je bent me vreemd-vertrouwd...
netgedicht
4.1 met 29 stemmen
3.077 Wat vriendschap is, wat bindt en ons doet reiken
naar elders en naar meer,
het vreemd-vertrouwd zijn wil niet wijken.
Laat het maar blijven, onvervuld en vol van vragen,
elkaar nabij zijn, glimlachen en dragen.…
Echte Liefde?
hartenkreet
3.0 met 36 stemmen
3.093 Het leek me te moeilijk je te bereiken, te moeilijk om van het veilige pad af te wijken.
Ik probeerde je te vergeten, mijn gevoelens voor jou te onderdrukken.
Maar zelfs in mijn dromen liet je me niet met rust.
Na al die tijd dat ik probeerde te vergeten, denk ik de moed te hebben gevonden je te vragen.
Misschien zelfs nog deze week.…
Aan mijn stoel gekluisterd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.011 ontwijken
de grimassen rond mijn bitt're mond
maar de pijn die lekt uit ied're wond
doet mij uiteindelijk bezwijken
ik die de marathon kon lopen
zit nu gekluisterd aan mijn stoel
met slechts nog één onnozel doel
mijn zelfbeklag ontlopen
net nu de lente mij haar hand wil reiken
en vogels lokken mij alom
net nu de winterkou voorgoed zou wijken…
SINTERKLAAS ZAL 'T AVOND KOMEN.
poëzie
3.2 met 16 stemmen
3.008 Trouw bezoekt hij alle wijken,
Sinterklaas, de mijterman,
Denkt aan Grietje, denkt aan Jan
Komt in ieder huisje kijken
Houdt er stil met zijn gespan.
Hoor, daar is hij met zijn wagen
Sinterklaas, de mijterman,
Wat niet op zijn wagen kan
Dat zal Zwarte Piet wel dragen.
Kindren, heet hem welkom dan.…
Gemeenschapszin
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
3.795 De armoe die ze leed, wist niet van wijken.
Een echtgenoot kon haar wellicht verrijken.
Ze vond een heer. Hoe rijk zag die er uit!
Hij wilde wel een nestje met 'r bouwen
en vroeg terloops aan haar: 'Bent u nog vrij?'
Het klikte snel: gemeenschap wilden zij
van goederen, waarin ze gingen trouwen.…
Wat zou ik graag
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.097 Wat zou ik graag wat mooie woorden vinden
om jou te groeten die ik niet echt ken;
wat zou ik graag je hart aan 't mijne binden
maar zonder je te maken wie ik ben;
maar ach, de woorden moeten telkens wijken
en andere talen spreek ik niet;
hoe kan ik wat zo stil leeft laten blijken
als ik toch weet dat enkel liefde ziet.…
Einzelgänger
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
658 Soms, in één van zijn verdwaalde dagdromen,
waait er nog een sexy zomerjurk omhoog, een
bollende slip onthullend, maar zijn stenen
bezwaren weten van geen wijken, hij is nog
erger dan de paus. Ontsporen is voor slappe
kwezels, meent hij.…
IN NEVELEN
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
527 gesloten hekwerk zien
De sleutel maar eens ophalen misschien
Tweehonderd jaar geschiedenis meemaken
Het kleine godshuis binnenin bekijken
En met mijn vingers langs de banken strijken
De zerken lezen en de doodsoorzaken
Eens achterhalen van de dappere helden
Die voor mijn vrijheid het moesten ontgelden
Iel bedehuis, je weet maar niet van wijken…
Chaos in de woonwijk
netgedicht
3.2 met 26 stemmen
636 langs huizen
ik zie de linker
en de rechterbuur
en de bovenbuur rimpelt
in het raam mijn naam
de buur drie deuren verder
lijkt ook op mij
ik voel hun binnenkant, hoe ze tasten aan chaos
in de winterkamer en steeds wisselt de scherpte
van de lucht
het is het leven van alledag
ik heb je lief, schreeuw ik
tegen hen
langzaam wijken…
Een vader
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
671 maar gebonden
Voortdurend vluchtend voor de eeuwigheid
Gekozen lasten ankerden met spijt
In stramme schouders dichtgegroeid met zonden
Geboeide handen waar in oude wonden
De onmacht schreeuwend werd tentoongespreid
Het zwakke hart voorziet de levensader
Vermoeid en traag van bijna stollend bloed
Waaruit de levensstroom spoedig zal wijken…
Mijn lichaam.
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.126 In een proces dat we samen doen ik goddelijk gelukkig ben en u niet van mijn zijde zal wijken.…
Bekijks
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
570 op
De sprong in het diepe
Die komen gaat - maar die
Nog niet half zo erg is
Als het gejoel, geschreeuw
En gefluit van die horde van
Zestig kinderen die mij naar
Het einde van de wereld wensen
Omdat ik er onmogelijk bij loop -
Tuur triestig naar de voegen
Tussen de tegels van de Aquarena
Vloer en hoop dat ze zo ver
Zullen wijken…
Spionnenlied
gedicht
4.0 met 3 stemmen
3.034 Je mag haar wel maar kent mij niet
Ik ben het spook dat in je huiskamer
de spulletjes verplaatst -
het oog dat door de bolle lens
je buurt bewaakt
Je kent me niet
Je noemt me Igor
Ik woon drie straten verderop
en rij altijd om zeven uur
met een Kadett de wijk uit naar mij werk -
de rol die ik vervul als held
als wolf tussen de schapen…
Spionnenlied
gedicht
4.0 met 2 stemmen
7.924 gewoon de buurvrouw
die gelukkig zwaait als ze een taart bakt
of de hond uitlaat
Je mag haar wel maar kent mij niet
Ik ben het spook dat in je huiskamer
de spulletjes verplaatst -
het oog dat door een bolle lens
je buurt bewaakt
Je kent me niet
Je noemt mij Igor
Ik woon drie stralen verderop
en rij altijd om zeven uur
met een Kadett de wijk…
Oogopslag
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
921 meer ingetogen dan met vooruitziende blik
schemert zij licht bij de nacht,
verscheidenheid ligt besloten,
in de geborgenheid van gedachten
een teder begin daagt haar karakter uit
warm en wild, weerbarstig als altijd
haar mond zacht toegeknepen,
ontembaar haar sprekende kracht
over schaduwen die liefde verbeelden,
willen van geen wijken…
dan uit het niets
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
430 zomaar het gevoel ontvangen
van gemis, de uitkijktoren van vrede
het bouwwerk van Babel, weten dat de hoogte
het werkelijke leven ontwijkt
laat september, de zomerschermen wijken
voor de wallen van herfst, mijn hart wil schreien, doch
nu mijn twijfel zich ontfermt over bijbelse
vaardigheden voel ik ruimte
het hoofd vol stemmen wordt lichtelijk…
Jesaja 17
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
570 Hij zag het Al Sham van Jasmijn
En fontijnen wijken voor steenhopen
Voorspelde elkaar bekijvende steden
Heenlopen onder een ware barrage
Zoals lang geleden Israël en Judea
In ravage deden verstommen
Wee het gelag dat deze Levantijnen
Met hun belastende bagage
Nu in stoetsgewijs vlieden van drommen
Tot gelijkelijke verstrooiing dwingt…
Zeeslag
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.695 Ervaar ik weer wat ik ervaren heb:
Een kleine jongen ben ik met een schep,
Hardnekkig vechtend voor een wankel fort
Totdat het weldra toch is ingestort -
De zee geeft op het laatst de volle mep,
Een klap die onafwendbaar komen moet,
Maar toch, bij elke aanval van het water
Verweer ik, driftig scheppend, mij fanater
En weet ik niet van wijken…
De man op de zuil
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
442 Ergens voor de eeuwigheid wil
het leven niet voor de momenten
wijken. Bevindt zich een man op
een zuil die zich alleen door
God in zijn hart laat kijken.
Hij is die man van het nu,
maar ook van een devoot verleden.
Zijn hart vindt pas rust als er
voor de eeuwigheid kan worden
gebeden.…
Als een hond
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.258 Zoek mij nimmer in de trotse wijken
van Boulogne en les Elysées,
waar zij geeuwende de dag bekijken
en eerst leven tijdens het diner:
liever zal ik als een hond bezwijken
in de simple Rue de l'Echaudé.
----------------------------------
Verzamelde gedichten (1966)…
Kijkend naar Holland (1)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
524 naar Holland
zie ik linten van files
stromenderwijs
ter bestemming gaan,
stuurhutcabines
op vier of meer wielen
in dampen van diesel
aan de einder staan;
veen, onder talloze
hallen bedolven,
varkens in stallen
verzurend het land,
appartementen-
complexen in dorpen,
kronen op torens
in 't westen des lands,
overbevolkt raken
wijken…
apllaudisseren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
426 Drie huizen verder klonk
I never walk alone
Luid genoeg voor de hele wijk.
Zoveel samenhorigheid had ik niet verwacht.
Maar vandaag heet zoiets
een niet-essentiële verplaatsing.
Als je meer doet dan toegelaten
daar staan hoge boetes op.
Corona doet vreemde dingen met ons.…
Noordzeevlakte 1
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
556 aan, leg aan
De Noordzeevlakte 1
Voor die grootse (cruise)schepen, zee-reuzen
Voor de Haven en stad van Amsterdam
En verplaats Data Steel daar naar toe
Dat zijn 2 vliegen in een klap
Dan toont Nederland zich groots
En wordt zelfs nog groter
Beter voor het milieu en economie
Winst voor de veiligheid, gezondheid
Van velen met name die van Wijk…
Rimpelwoud
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
668 klatergoud lokt
voor de verloren kinderen
je laat mijn hand niet los
peutert handig uit jouw neus
roept wat vlinders om versterking
en in het bij je zijn klinkt een lied
over hoe jij jezelf bent gebleven
onder het maanlicht
van de nacht
ben jij de mens
die jij voor ogen ziet
we huilen samen, drinken bier
het gevoel wil maar niet wijken…
Talen zonder woorden
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
583 Woorden zullen moeten wijken,
wanneer we elkaar raken willen.
De noodzaak om ons te uiten,
kent zo een noodzaak niet.
We hoeven alleen maar ...
Een gevoelige hand te geven.
Een schouderklop te slaan,
In elkaars ogen te kijken.
Ook omhelzen gaan zoals,
mensen hartelijk doen.
Geliefden zijn aandachtig.…
Jouw straat
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 Het is nog vroeg, geen klanten
niemand op weg naar zijn werk
alles nog zoals gisteren
de brandkraan altijd paraat
en nachtrondes tegen diefstal
Hier doe jij jouw boodschappen
hier ga jij naar de kapper
hier wonen jouw vrienden
dit is jouw uitzicht, jouw straat
jouw wijk, jouw thuis
waar jij rustig kunt slapen
zonder akelige dromen
zo…