5143 resultaten.
HET SPROOKJE DAT NIET BEGON
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.097 Misschien had ik niet moeten komen
op die dag dat jij mij dat briefje zond
Dan had je mij de adem niet benomen
toen je daar in al je schoonheid stond
Misschien had ik door moeten lopen
op die dag dat ik even stil bleef staan
Dan was ik nooit in je hart gekropen
en leefde ik nu zonder smart en traan
Misschien had ik nooit mogen kijken
die…
Jij kind
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
857 Jij kind
zo mooi en onbeschreven
is jouw bestaan ontvouwen
en in het volst vertrouwen
adem je puur het leven
je kirt naar ieder die je kent
en krijt je baby brabbelbrij
brengt een lach, ieder is blij
omdat jij in ons midden bent
jouw levensweg ligt open
geen steen verspert het pad
niemand die het ooit betrad
enkel jij kunt het belopen…
de stilte voorbij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
582 daar is de stilte
Alchemistisch dichtbij
plotseling voorbij
ineens hoor ik
bloed kloppend suizen in mijn oren
belletjes blij borrelen in mijn darmen
mijn voeten vertellen van nieuwe schoenen
ik voel de zon van gisteren op m'n armen
mijn adem verhaalt van de tochten door
mijn alsmaar verkouden neus
mijn ogen schreeuwen dat'k moet slapen…
Regen voor zonneschijn brengt stilte na de storm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
498 Vliegen zonder vleugels,
ademen zonder lucht.
Verbeelding komt tot leven,
aangekomen waar het begint...
'THUIS'…
De aarde wentelt voort
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
609 Ik loop door een straat
loop door het mysterie
van een straat op aarde
De huizen
ademen donker
van het onbewust
door de dood
te worden verteerd
Dood!…
Droomdrogsel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
600 je wulps woest stotend
In zeisige zolvende zachte man
Hieper hoog hijgend
Holt rook uit je halsterig geknepte mond
Oud benauwd piep je je piepende papje
Ziet velig verschieten de dampende resten
Van de wezig wijze mannenziel
Schrik schroterig slijmig verstikt
Greep grapperig grijp je
Je onbegripte keel
Stik stak stoterig sterft iets ademigs…
morgen ga ik rozen kopen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
901 die je nog had willen wegen
Mijn oren vol verhalen
Het goud uit mijn haar
Mijn mond van teveel woorden
Mijn - o sorry - veel getrapte schenen
De echo van mijn veel te harde lach
Mijn op hol geslagen hoofd
Dat balans zoekt op zwijgzame schouders
De volle rugzak pak ik uit en gooi
de inhoud in de was
Jouw was, wit, bont en blauw
Mijn adem…
En zie, 't is lente!
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.271 Zijn geest nog zal het werk bestieren,
Zijn adem over d' akker gaan;
En dubbel zalig zal hij wezen
Zo de aarde, met zijn zweet gedrenkt,
Zijn kindren lief haar wondre schatten
Met moederlijke mildheid schenkt.
1890…
Het Leusveld
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
559 Dwalend langs de lanen van Het Leusveld
waar de adem van het landhuis
vertederend ritselt en
de morgens bedauwt
waar bij elke stap het stof van het verleden opdwarrelt
en neerstrijkt op de dromerige dreven van Oeken
die languit luieren tussen kanaal en rivier
het jachthuis heeft zijn gevaren ingepakt
verpulverd ligt het restant van vroegere…
Drummagie
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
462 Ik schuifelde rond in het Panthéon,
waar ik onder anderen de stenen graven
van Voltaire, Rousseau, Hugo en Zola
ontdekte, achter ijzeren spijlen, extra
beveiligd tegen de boze buitenwereld,
dacht ik, terwijl de kille mufheid
op mijn adem sloeg.…
Zwanenzang
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
673 ballerina van glas, zonder ogen, zonder hart
zie hoe ze cirkelt in haar eenzaamheid
onbevlekt wit en onbevangen
er ligt geen deken van onverschilligheid
over de waandenkbeelden die haar vader bezig houden
tijdens het ijlen in de koorts-tocht van zijn ziekte
op zijn vlucht langs de levens-rivier
vergezellen witte vogels zijn zwarte paard
dat adem…
Eerherstel
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
729 Jeetjemina, het is nu echt gelukt, wat ben
ik enorm blij voor de zo getormenteerde
ziel van Oscar, die nu gerustgesteld adem
kan halen.
In gedachten zie ik duizenden homo's de
indrukwekkende graftombe van Oscar komen
kussen, terwijl hijzelf als een Methusalem
hen één voor één hartstochtelijk omarmd.…
Abgeführt
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
440 Door het duister stampen ijzeren zolen
en af en toe wordt op deuren gebonkt
en menigeen houdt zich verscholen
bij het schreeuwen van bevelen
houdt men de adem angstig in
bij het naderen van zwaar geronk
terwijl in het spaarzaam licht van een lantaren
weerschijn van helm en banjonet blonk
“Herr Cohen?”klonk snauwend de vraag
“Mit kommen!…
Wolga vriend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
598 klein in het ontvangen
het begint met projecteren
je ziet in mij een nieuwe maagd
het leven bestaat slechts uit proberen
het is de moeder rivier
die stroomt door Rusland
terwijl ik droom over romantiek
en we drinken op de samenkomst
beleven onder ons de liefde
nu de rivier naar zee stroomt
en je mijn benen uit elkaar duwt
jouw hijgende adem…
Als ringen krimpen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
487 langzaam schuurt
de wind langs mijn vel
het drijft de warmte weg
dat gaat alsmaar door
zo weet ik wel
het droogt de huid
niet nieuw als ik dat zeg
en verzucht soms
mijn adem op een ruit
zeker, de nieuwe lente
openbaart zich telkens weer
in het voorjaar, of bij toeval
soms nog een andere keer
toch is de piramide onverbiddelijk
de weg…
Anderhalf
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 Tijd is kostbaar
En waardeloos trouwens
Wij zijn ..., wij zijn zijn adem notabene
In ............, en uit .................…
Mijn ‘hét’?
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
414 Hét is een schrander dier
dat het bloed besluipt,
hét is de kus van een
vruchtbaar lichaam wat
willig openslaat, hét kruipt
door hét oog van tederheid ,
hét stuit me op de vlucht,
hét noemt mijn naam in een
adem met de dageraad,
getooid in een zonnenaam,
laat het syndroom van hét,
transparant en tijdloos zijn.…
De crematie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
536 Ze ademen een bekende geur van ooit ook treur uit
is op deze achtste het eerste dat in mij ontspruit.
Mijn hart worstelt en kantelt daardoor momenten lang
het bestaan van deze dag maakt mij toch lichtelijk bang.…
DE GEDICHTENFABRIEK
poëzie
4.8 met 66 stemmen
2.087 een hoofd als een uitgeplugde bluesgitaar
de dichter drinkt een koffie met een scheutje wanhoop
de dichter smeert een boterham met hinkende regels
de dichter rookt een sigaret met inspiratie,
in het park met de betekenisvolle beelden
de dichter graaft diep en vindt slechts onbetaalde rekeningen
de dichter schrijft zinnen als:
- in je ogen ademen…
Serenade van het leven
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
498 Hij wil zo graag nog even leven, ademen valt hem zwaar
wellicht nog eens luisteren naar klanken van een gitaarsnaar.
Verder heeft hij geen verlangens om nog iets te verwerven,
hij wenst dan enkel ooit een waardig en rustig sterven.
Maar we weten de dood komt altijd onverwacht
wellicht word je daarvoor op de juiste tijd uitverkoren.…
Reflectie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 Zelf adem ik gewoon vanzelf,
rustig in en kalm weer uit.
Ik, die altijd denken moest,
dat ik overal buiten stond,
maak hier nu deel van uit.
In dit spiegelende water,
spiegel ik mijn leven.
We worden onbewust geboren.
We gaan helemaal niet dood,
maar terug vanwaar we kwamen.…
op dun ijs
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
517 de koude adem breekbaar
maar onomkeerbaar verglaasd.
een bedrieglijke eenvoud
beslaat het gladde vlak,
een onfeilbaar plamuur gestreken
over het kil uur van vergeten.
spoorloos dromen
in het mat zonlicht,
snavels en vleugels
wijs, zedig dicht.
het is zonder bezinnen
jezelf overwinnen.…
hartslag van leven - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 voorbij de spanning van de twijfel
vind jij steeds weer een betere ik
mooier dan wie jij ons toch al bent
de willekeur van meningen voorbij
kies jij voor het maken van keuzes
door het onverwachte toch te doen
gemotiveerd voor de volgende stap
door de oude deuren dicht te doen
die jou als een keurslijf vasthouden
geef jij jezelf weer adem…
vrijage
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
905 plagend, tintelend verstijven tepels,
zinderend kippenvel
Zijn vingers betasten venushaar; verkennen
teder vulvalipjes, verborgen gleufjes,
cunnilingus tot ze komt
Haar warme zachte lippen zuigen; bespelen
liefdevol zijn fluit; adagio, vivace,
in fellatio felicitas
Grenzen versmelten, lingam zinkt in yonivocht,
ritmes synchroniseren, adem…
Verwantschap
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
582 thans is mijn ademen nog gelijk aan
de kracht van een woestijn die aan mij zuigt
doorheen het uitgestrekte hete zand
om de weg te volgen die naar verluidt
naar een verleidelijke oase leidt
.…
Preludium
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
510 Een wrede verstoring van godin’s meditatie
toen een woordenbrij haar omsingelde
een oeverloze woordenstroom kakelde
over de stilte van de watervijver
Hera hield geërgerd haar adem in
Praatzieke babbels gijzelden de godin
sloegen zelfs de zang van de leeuwerik
in de wind
het zonlicht kleurde slechts in bleke tinten
Hera voelde zich een…
verdwaald, ergens tussen toen en het Nu
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 geweld zonder een toefje
slagroom of de jam
van die Flipje uit Tiel
non-vergeten kreten
dat het absolute voor
mij als kind het einde
als een hoopvolle
glorie betekende, ontbraken
de enten en de loten
aan de zomerse lot
die ik nimmer had
bemerkt of gevoeld
nóg zijn de speelweiden
aanwezig, aanwezig
wanneer de schellen
weigeren te ademen…
De vonk van inspiratie
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
486 Vonk in het duister
een fluistering leidt mijn pen
woorden vinden vuur
Soms is het een fluistering in stilte
van de ochtend, een gedachte die zweeft als stof
in een gouden lichtstraal, een woord dat zich vastklampt aan
de rand van het bewustzijn, wachtend om geboren te worden in inkt en adem.…
de kunstenaar van zijn
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
504 in kleuren en klanken leeft hij voort
de man van penseel en akkoord
zijn handen vol verf, zijn ziel vol muziek
een uniek kunstenaar, raadslid en hart
hij schilderde dromen op muren van steen
bracht licht in straten, bracht schoonheid
strijd tegen graffiti werd ruimte voor kunst
dat jong talent vrij en bewust ademen liet
met trillende snaren…
Bloemen schreeuwen je naam
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
516 Wij ademen
jouw stuifmeel—gif voor wie
niet meer durft bloeien.
Geen einde. Geen genade.
Alleen dit: eeuwig honger
naar handen vol bloemen
die nooit bestonden.…