6020 resultaten.
Binnenvuren
gedicht
2.7 met 258 stemmen
160.208 Dit is het wat de schemering mij bracht
verbijstering om de dag, haar korte duren
het willen overdoen van verloren uren
het willen tegenhouden van de nacht
een laatste vogel zingt, en in zijn droeve toon
hoor ik de weemoed van mijn eigen klacht:
'k heb niet geheeld wat ik te helen dacht
ik was niet schitterend maar doodgewoon
op wijsheid in…
herkenbaar voor de date
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
2.361 uitpuilende buik een eendensnavel
frisse reuk goedkope aftershave
de baard van vier dronken dagen
hangend kruis in afgezakte broek
opmerkelijk de bedrevenheid
in beurtlings knipperen beider ogen
bij aanspraak der passerende freules
amechtig hoestend en proestend
snotneus groene pegels in wording
schrijdend over dubbeldooiers
in gedachten verloren…
opstijgen om te dalen
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.433 de rand op de top
wachtte op mij
dat voelde zo aan
geen weg terug
naar de grens van 't leven
de afgrond, waar het water
stotend bruiste
gedagzeggend tegen
wie ook, kom maar
spring maar
daar op die plek,
kijkend omlaag
sprak ik de schepper aan
ik schreeuwde
het was mijn verloren kind
ik krijste, het was de oude man
in mij,
en…
engellicht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.054 Die vrouw, haar lijf, je verloor je verstand.
Je slikte pillen, je geest was dood.
Wie kijkt er nu om, naar iemand in de goot.
Zie daar was een engel met vleugels licht en pracht.
Het trok je omhoog uit je graf, niemand had dat verwacht.
Die vrouw ben je nu vergeten,
zou ze het ooit weten.
Laten we nu drinken en vrolijk zijn.…
De historische werkelijkheid
gedicht
2.7 met 23 stemmen
12.929 Of dit: men leefde gebogen over akkers en houtvuren,
verloor de kiezen jong, de kinderen jong,
geleund op gereedschap met stelen loerde men
met van tandpijn scheefgetrokken smoelen
naar alles wat anders was (reizigers, mooie vrouwen).
Soms werd een hooivork in het onrustbarende gestoken.…
Overgave
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.590 Nu mijn zoektocht
ten einde loopt
sta ik stil
en verloren
als aardling
in deze nacht
zonder einde
Verwonderd toch
in bange verwachting
richt ik mijn ogen
naar de hemel
waar in het
nachtzwartfluweel
sereen flonkerende sterren
mij toefluisteren
wees niet bevreesd
nu het einde
van uw wil nadert.…
Troosten
netgedicht
4.5 met 18 stemmen
1.381 kijkt hulpeloos en kouder
dan ik voor jou wil zijn
emoties mee willen voelen
doet mijn hersens krampend woelen
toch blijft niet jou zijn mij beperken
voor mijn gevoel met grove vlerken
omarm ik je vol goed bedoelen
maar blijf je bergen in mijn armen
laat me jou liefdevol verwarmen
ik voel maar huil niet met je mee
als ik mijzelf verloor…
Als hoog moet
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.213 Hij schat het pad dat voor hem ligt in als klimop
en richt zijn blik met vastberadenheid naar voren
voetje voor voetje volgt hij eeuwenoude sporen
die leiden naar het wijde zicht vanaf de top
zijn wens om daar te komen stuwt hem hogerop
van rust of stijgen met beleid wil hij niets horen
de stenen die hem storen tuimelen verloren
waar luide…
Lamentatie aan de Meester van het heelal
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
852 Oh Heer van het universum, hier spreekt
een van Abrahams verloren zonen.
Onzeker of ik hier goed aan doe, want het steekt
dat U zo ver weg van ons bent gaan wonen
toen in Nazi-ovens ons licht doofde.
Weer staan Israels kinderen onder vuur,
blijft U nu weer aan de veilige kant?…
de natuur
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
903 Het licht is gekomen de donkerheid verdween
je kunt zien en loopt niet meer verloren.
Je ziet de natuur, de bomen het bos
de slootjes de struiken de prachtige heide.
Ruik al die geuren de planten het mos
en geniet van de rust die hen ons bereiden.
Bezin jezelf mens en geniet ieder uur
maar probeer er vooral van te leren.…
Wezenlijk geluk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
625 Leegte gevormd in het dagelijks patroon
Routinematig sleep je door de onveranderende dag
Gevoelens spelen al lang niet meer de boventoon
Je werkgever betaalt je voor zijn beslag
Niemand waarschuwde het verloren kind voor dit hard gelag
Vooruitstrevende toekomstplannen betalen geen loon
Ik bepaal mijn eigen lot is slechts spot en hoon
Het werd…
kindsoldaat
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
1.277 Van binnen leeg en koud bevroren,
waar moed iets fatalistisch heeft
waar dromen lang al zijn verloren
en met kogels zijn doorzeefd
Karaktertrekken uitgewist,
als sporen na een regenbui
Een radertje in een machine
niets op zichzelf, direct vervangbaar,
een leven dat vergiftigd wegtikt, explosief,
niets te verliezen,
radeloos, een hoopje mens…
Een hand
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
660 Verlorenheid was wat ik voelde.
Eenzaamheid en diep verdriet.
Alsof verlatenheid door mij woelde,
een oog die geen toekomst ziet.
Een pijn die kliefde mijn hart.
Mijn handen met boeien gebonden.
Mijn hoofd bonzend van smart.
Zo had ik nergens rust gevonden.
Geen mens die zag ’t lijden.
Geen mens die dit begrijpen kon.…
Dag en Nacht
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
623 De nacht strijdt met het ochtend gloren
zonder dat ze ooit nog won,
ook dit keer heeft ze al verloren
want aan de kim is reeds de zon.
Het licht trekt langzaam over velden
waar zich nu nog dauw bevindt
en tjilpende vogels, zij vermelden
dat een nieuwe dag begint.…
Verdwaald in tijd...
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.222 midden in de wereld stond
De liefde en passie liet zij samensmelten als vuur
en haar vrouwzijn tot diep in haar ziel verstond
In een helder moment praat zij zacht
en ziet zij de wereld vanuit een ander licht
Voor heel even verschijnt er een glimlach
op haar rimpelig zichtbaar oude gezicht
De wereld om haar heen vervaagd
en voelt zich verloren…
Mens zonder naam
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
494 Een vreemdeling werd kaal
geboren, de huid en broek
zaten hem te wijd, de riem te
strak, het gewei van corruptie
stak tussen beide oren, liep
voorop in een verloren strijd,
achtervolgde de balans van alle
ongeboren stemmen, die de wereld
in bezit namen, dat kon de
gedachten niet remmen, respect
is niet te temmen, gevat in het
eelt…
Sta op mijn lief...
hartenkreet
4.5 met 47 stemmen
1.550 Laat mij de verloren momenten opzoeken
in de stilte van de nacht
wanneer het licht de duisternis mijdt.
Laat mij tintelende golven gaan beroeren
wanneer de prikkeling der zinnen
vederlicht de dans der minnespelen laat beginnen.…
Dag en Nacht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
542 De nacht strijdt met het ochtendgloren
zonder dat zij ooit nog won,
ook dit keer heeft ze al verloren
want aan de kim is reeds de zon.
Het licht trekt langzaam over velden
waar zich nu nog dauw bevindt
en tjilpende vogels,zij vermelden
dat een een nieuwe dag begint.…
Advent
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
989 Advent, tijd van geloven en hopen
Gods beloften zullen worden vervuld
Aan een wereld, verloren in schuld
De hemelpoort gaat wagenwijd open.
Advent, wachten op het grote wonder
Dat straks op deez’ aard gebeuren zal
Tot heil en vree, voor ’t groot heelal
Oh, Vredevorst, dank voor dit wonder.…
Kom
gedicht
3.7 met 21 stemmen
10.036 De eerste regel ging verloren
in mist boven de weg, rook-
slinger door het land.
Vuurslag, geweld van vallen.
Ontelbaar maal toeval, gestapeld
wegwijzer naar meer, verder, altijd
dezelfde afval van stenen en verzen.
Wie de weg volgt, over puin klimt
groeit met de berg bij elke stap.…
Ondersteboven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
537 Zwetende voeten,
dansende druppels
van kruis tot appelkruin
en kruimels in de schoot verloren.
Want voor mensen die graag
ondersteboven
top en dal verhaspelen
is een berg
een plas
die als emmer
een prima pak
verpesten kan.
Daar hangt de man.…
God is buitenkerkelijk
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
589 mens
blijven ze voor God spelen
bepalen met kracht
de liturgie van macht
exclusief voor heren
zij slaan de maat
met dissonanten
systeembeheerders
vol celebranten
die niet willen horen
hoe we willen bidden
hoe we willen zingen
niet begrijpen
hoe we willen vrijen
hoe we willen spreken
al die pastores, paters
bisschoppen heiligen
verloren…
Als voetstappen
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
748 verjagen
en de sterren bijeen schaarde
als zomergolven over het witte strand liet schuimen
en ik het struinen naar sprokkelwoorden
staakte
de langdradige zinnen in zeewier wikkelde
te drogen en te verbleken neerlegde
wanneer de zon aan de hemel rees
en oesters loom open gaapten
opdat jij zag hoe ik jou zocht
ergens op een verloren…
ver van mij
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
674 mijn masker nam ik af
toen ik voor jou viel
maar jij
kwam te dichtbij
en kraste
koude winterwoorden
op de ramen
van mijn ziel
ik dacht toen
dat die woorden
voor altijd
bij mij hoorden
en leefde lange tijd
in de echo
achter die leugen
als bevroren
maar niet alles
ging verloren
in die kilte
want nog steeds kan ik
de warmte van…
- Flyers-
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
523 Dronken vliegen woorden weg
dragen zwevend de titel van
de provincie
kostbaarheden
van het kunstmuseeum
verzamelbaar,
en toegankelijk voor iedereen
het drukwerk
op efficiënte en professionele wijze
een echte bedrukte flyer op kwalitatief papier,
topkwaliteit tegen een scherpe prijs,
een betaalbare gedrukte compositie
...de verloren…
Sterrenlicht in water
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 Ondergoed van bloemenpracht
en verlangen naar
inwendig vandalisme in
vermoeid bloed
De draaiende beweging
komt nu tot uiting in
verloren pirouetten
In ogen die
kolken van verliefdheid
Een opeenhoping van
verlichtingsleed
zwevend door de dood
naar vernieuwing…
stil leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 's nachts weet ze waar ze is
ze komt vanzelf thuis
in het donker valt ze
vloeibaar samen met tijd en ruimte
de locaties plakt ze naadloos aan elkaar
in een eeuwenoude, holle ruimte
vallen trage waterdruppels
in het water ziet ze het verloren kind
dat niet weet waar het hoort
de kleine mond zal niet spreken
ze grijpt in het water naar…
IM Mezelf
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
687 Oren plakken aan mijn wangen
vangen verloren geluiden zonder toon.
In mijn mond een ranzige smaak
van zuur geworden papillen en tonsillen.
De fiere neus ben ik helaas kwijt
er rest slechts een schotje tussen gaten.
Mijn voeten zitten vol schimmels
en mijn knieën kraken op slot.…
- Als ik de stille dag benader -
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
716 persoonlijkheidsverandering,
die zich potentieel verveelde,
hartritmestoornissen die mij ooit vertelden
van hoe een mens het telkens overleeft
die dolgelukkig geraakt zijn kan
als hij zo onverstandig ongelukkig is,
om op een heuveltop onder bomen te gaan schuilen
diep getroffen ten opzichte van het inslagpunt,
de mens, die zijn hoofd en hart, ja trots is verloren…
Mijn hart klopt hoorbaar...
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.353 Mijn hart klopt hoorbaar in de zwarte toren,
boven de straten en haar dof gerucht,
en 't hijgt in zwenkende en geknotte vlucht
en klaagt in klamme duisternis verloren...
Mijn harte weeklaagt in de zwarte toren,
al zijne smarten in de jammerlucht
uitwenend in een lange stervenszucht,
en weer tot nieuwe jammerklacht herboren.
Hoor!…