5854 resultaten.
Duister adem
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
619 zwaard
van de eenvoud
zoals ik al wist
tijdens het begin
zijn spreektaal lippen
trillen de zaadlozing
uit elkaar als een dode kip
laat hij zich pakken
voegt hij zich zijn worst
bij het uitgestalde vleeswaar
van de Agrarische Hema
die soms neigt naar het Oosten
dat zucht onder de hunebedden
en de bezwaarde zwaartekracht
van het lege…
Opsporing verzocht.
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.340 wie zag haar staan
in de flarden mist
langs het tractorspoor
op die koude vroege ochtend
haar gelaat besmeurd
haar kleren gescheurd
haar ogen leeg en doods
haar blik bijna levenloos
de kwelling van het kwaad
had zich verstopt in die nacht
haar heimelijk opgewacht
geschopt en verkracht
haar vrouw-zijn ontmaagd
haar dromen verjaagd…
Versteende Bomen
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.219 Verontwaardiging sliep daar
waar eens verzadiging zich schaarde
in een veld versteende bomen
zat gevoerd - meer dan voldaan
Zonder te weten hoe de geur
het huis van kastelozen scheurde
en de nasmaak van de honger
naakt de machtelozen kleurde
hoe vernederd de vernederden
hun droom zagen vergaan
tezamen met de rechtelozen
die hun lege handen…
Laatste ronde
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
610 Of moet
na laagste maanstand
de zonnewijzer worden
geijkt en luidt de bel
voor nieuwe ronden,
waarin het eindpunt wordt
verlegd, we zijn te veel
aan elkaar - en aan de
planet gehecht - ,intussen
is de wereld niet vergaan,
leg mijn hoofd op het kussen,
daaronder luidt de wekker
voor het opstaan.…
Mate van verschil
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
838 Als het gemis te groot wordt
schrijf ik je een brief, lang of kort
met de bedoeling die eens te sturen
te laten merken dat ook aan mij
de tijd niet ongemerkt voorbijging
maar voor de zekerheid leg ik hem
op de stapel van één, twee, zeven
Gelukkig bestaan er van ons twee
geen foto's, voorzover ik weet
wel de beelden in mijn hoofd
de koude…
DRUK LEVEN IN STILLE OMGEVING
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
505 Het weiland is leeg,
omheind door prikkeldraad vol
plukjes schapenvacht.
Stukjes houtskool
liggen door het bos verspreid:
vergane eikels!…
Masker af
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.255 Klappende handen
Staande smoking en open doek
In de realiteit weer verzanden
Naar aanbidding niet op zoek
Blik van zaal naar bruine planken
Bordeaux velours daalt
Gestorven muziekklanken
Wat zich in mijn hoofd herhaalt
Het licht is gedoofd
Voor jou een lege zaal
Pruik van ’t hoofd
Weglopen van ‘t vertelde verhaal
Duizenden letters…
Gij hebt uw Geest
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
712 Laat nu uw licht ons weer doorvaren
en leg uw woorden in ons hart,
Dat we ze trouw en warm bewaren
en spreken over vreugd en smart.
Schenk vrede, vriendschap, kracht, vertrouwen,
laat liefde sterker zijn dan haat.
Help ons een nieuwe wereld bouwen,
voor U, o God, is 't nooit te laat.
Uit: Septemberkruid p.53…
De volgzame mens
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
618 was een droom, ooit
een wonder boven wonder
maar naarmate de tijd vervliet
gaat het onzegbare ten onder;
allengs van genadevolle fleur berooid
ik zeg maar zo
het pad naar de hemel
snelt voor de een de heuvel op
voor de ander is hij oppervlakkig,
soms een doodlopende straat
maar vaak is het tasten
in een labyrint
of het openen van lege…
Tot besluit, een opdracht
gedicht
3.3 met 9 stemmen
4.499 vanavond schrijf ik moord en brand, zal ik klinken
als de boom die valt diep in het raadsel
van het lege bos, met woorden als noten
van glas, plisplassend op een lavameer.…
Nachtgordijn
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
706 Zilte regen sluit 't nachtgordijn
landerijen liggen in droom verloren
en zij kijkt uit het vensterraam
naar de schilderingen van schaduw
op 't veld, dat kil de nacht ademt
er zijn geen vertrouwelingen meer
op aarde is 't geweten in droomstilstand
maar zij is nog op weg, zonder iets te zeggen
in lege gedichten, herneemt zij haar stem
mensen…
Voor de Mis II
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
747 Hij jaagt ons op, hij bidt
en raast en pas wanneer wij naast hem
zitten in de lege, houten banken vindt
hij rust. Daar ligt zijn troost, zijn
lust en elke zondagmorgen wil hij daar
als eerste zijn.…
tot leven, meer
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
616 zich over
aan de stilte
stapt over chaos, die van die dag
die van alle dagen van de maand
die van de onontkoombaarheid
zal ik een naam voor hem vinden
in een vraag herleven
heeft hij mij herkend in zijn glimlach
of zal de ochtend vergeten rondom
het suizelen van eigen boezem, in het licht
- zonder een woord
gaat hij niet dood, ik leg…
Opgespoten land
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
524 Wisselend licht scheerde
langs de stadsrand, over
een horizon van waterplezier
van een gastvrij merenland
opgespoten tot een zanderij,
het fijne zand stuift over het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een andere tijd, achteloos
gaat de wind er…
De laatste strohalm
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
703 Bevroren voelt haar lichaam,
zo koud en leeg. Ze bemerkt
nog slechts het kloppen van haar hart.
Haar voelen is helemaal verward
nu haar ziek zijn
het woord kanker kreeg.
Gelaten staart ze nergens heen,
de kracht van vechten opgegeven.…
Moederliefde
gedicht
2.4 met 63 stemmen
11.989 En ik, nog een kind, leg het hoofd
met de rode schram over de wang
op de harde rondingen van haar knieën.
Jaren later laat zij mij los en leer ik
de eenzaamheid van de volwassenen.
------------------------------------
uit: 'Het nut van de poëzie', 2003.…
VERLATEN HERENWONING
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
599 deftige huis
naast het wijde moeras
kent allang geen bewoner meer
heeft één scheve wandkast
van molm ribbelig hout
vol grijs pluizig stof
gemoedelijk nodend
tot behaag'lijk luieren
de ingezakte trappen
en vloeren met gaten
bergen lome mistroostigheid
's avonds kringelt kille poeldamp
door kapotte ramen binnen
voert heerschappij
over de lege…
Woordmolens.
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
617 Vermijd de woordenschat op
lange duur waarin ik onderga,
machteloze strijd tegen taal en tijd,
vaak niet te begrijpen wat te doen,
vertil me aan een lege letterkast,
streep de barcodes van gisteren.…
acrazedoenimacrabra!
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
808 zal mijn gif zijn in iedere ster en 't water
mijn betoverd gezang zal jullie lokken
als een onweerstaanbare sater
gij klein gespuis, al baadt gij nog
in superlicht, leiden elfjes u, maangebogen
onder poorten nog zo hoge
ik zal u stelen op mijn bezem
gij zult schreeuwen en sterven
mijn vloek zal u bederven
niets kan u nog redden
leg…
Veerkracht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
634 een woonplek die morgen
niet meer bestaat
ons wonderlijk weefsel
is een ongeëvenaard geheim
op weg naar het open graf
In verlopende tinten worden we
zonder plooien gestreken
onder de milde druk van zonnegloed
en het gewicht van het onvoorspelbare
scherven van gebroken glazen bollen
dringen onzichtbaar binnen
we bloeden feestend leeg…
Zacht ei
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
545 Onnozel bloed ik leeg door zwaarmoedigheid
heb niet de veerkracht van Clint Eastwood
heb wel twee pistolen langs mijn dijen
maar die richt ik liever op mijzelf
doe alsof ik mijn geliefde geheel afwijs
maar in mijn hart droom ik het tegendeel
hoe meer ik de mensen eerlijk tegemoet kom
hoe meer zij mij met de nek aankijken
en het liefste…
klok
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
637 het zijn de zielige zielenpoten die
altijd zeiken en alsmaar door blijven
gaan met zielig huilen en zuigen deze
wereld leeg van het lieve liefste woord
alleen geschreven woorden niks
waard staar richting de muur van
gestorven poëzie gelikt gif en
sterf zachtjes langzaam aan
vergeten doet men nooit
haat is altijd voltooit verleden
zinsontleding…
Woud bij nacht
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.740 Alle dreven
Zijn leeg nu van geluid; de Stilte houdt
Haar intree en de Schemering, gedreven
Door hare broeder Nacht, blust snel het goud
En alle purperglansjes, die op 't hout
En op de verre wolken zijn verheven.…
Wieren en blauwe algen,
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
549 Gevangen uit de wieren en de
blauwe algen, bollen tranen op
het zand van beide wangen, ze
verbleken als de zon verrijst
uit een lege schoot. Verlangens
versmelten in de nachten tot
echolood en waar enig houvast
nog te vinden is wordt minder
toegankelijk voor mij, wat achter
bleef wat ik op de vloedlijn vond.…
Een simpele zondagse rit.
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
727 Een schaterlach als met de wind,
een zakdoek het eeuwige sop kiest,
een sip gezicht als een visser
die beet denkt te hebben,
zijn haakje leeg aan de lijn ziet.
Een oude man zittend op de bank,
turend in de verte, een jogger
die de tour gemist heeft en even uitrust
op de andere hoek van de bank,
naast de oude man.…
De goot
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
696 mijn jongste dochter ruikt naar vanille
ze lacht als ik mijn deksel open doe
zes tenen heb ik nog en zeven tanden
professor zeiden ze – ze waren bang
ik krab hun eieren uit mijn opperlijf
het Danio-vlootje blijft eeuwig leeg
volle aula’s zogen mijn woorden
maar de oude kerstboom brak
een kindvader de avond vóór de Sint
en gaarne zien (…
Sonnet
poëzie
4.1 met 8 stemmen
4.519 Nu vul die vaas met gele oktober-rozen,
Leg blauwe druiven op die blanke schaal,
Tussen de trossen laat de perzik blozen
Als avondrood, en loof als bloedkoraal
Van wilde wingerd blij mijn blik verpozen,
Die symfonieën zoekt in kleurentaal.
------------------------------------
uit: Blauwe druiven (1895)…
Seizoenen vol hoop
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
470 Waar zal het hart in late herfst zich keren
omgeven door het dor kleurloos kale hout
een hemel bewolkt grauw somber en koud
geen plek waar nog warmte is te creëren
huilen van de wind door troostloze bomen
de velden leeg en dor zelfs mistige horizon
in mijn brein slechts verlangen naar de zon
wanneer zal ooit het nieuwe leven komen
maar…
Ons samen zijn wanneer we niet samen zijn
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
641 Het voelt als leeg wanneer mijn handen zoeken
en slechts een kale plek van kou ontmoeten.
Ik weet het wel, mijn lief,
zo machtig is illusie
betoverend, als overgave aan muziek
troostend
maar ook terugvoerend naar het verlangen
tot aan de laatste toon
die opgaat en verdwijnt in het niet.…
Huiswaarts
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
491 kleuren wit
traag valt het licht deze dagen doodsbleek
ik keek langs de lijnen van je gezicht
die eerder zacht en soepel waren
nu hard en je schone handen je schouders
spelen niet meer met de wind of het lentegroene gras
het ademen staakt mijn hart verhongert
de zee jankt, joelt en breekt de duinen woest
met haar vuisten
vol van lege…